David Bowie - Live Santa Monica '72 (2008)

Ik vroeg me dus direct af wie die achtergrondzang doet in het refrein van Five Years. Die zang zit gewoon te hard in de mix (en mooi is het ook niet), waardoor het me steeds weer enorm opvalt. Wat ook opvalt (al eerder genoemd) is het missen van de apparatuur om major Tom een fatsoenlijke lift off te geven. Maar ja, als je dan een paar keer luistert dan krijgt het ook wel iets. Het benadrukt de relaxte sfeer, beetje humor moet ook kunnen. (vraag me wel steeds af of de lift off gedaan wordt door dezelfde persoon die zo hard Five Years zingt)
Het nummer My Death kende ik nog niet, lees hierboven dat het een cover is (van Jacques Brel). Eerst vond ik het nogal een lang stuurloos nummer, maar na een aantal keren begon dit nummer me steeds meer te fascineren. Bestaat er ook een studioversie van van Bowie? Ik vond alleen deze blijkbaar unreleased version uit 1995. De versie op dit live album fascineert me een stuk meer.

Verder een mooie weergave van een concert uit een fantastische periode van Bowie met inderdaad ook een flinke dosis vet gitaarspel van Mick Ronson.

Nog een mooie uitvoering van My Death.

Ik baal er wel van dat ik Bowie nooit live heb gezien en zie dat er ook niet meer van komen.

Ik blijf dit Live Santa Monica '72 maar draaien. Wat een geweldig concert is dit zeg! Bowie en band zijn in absolute topvorm. Het klinkt lekker rauw ook allemaal, bepaald niet te glad. De setlist is om je vingers bij af te likken. Het leuke is dat er ook een paar fijne albumtracks op staan. Ziggy Stardust is het eerst nummer waar een heel hoog niveau gehaald wordt. Life on Mars? is prachtig, Five Years is ijzersterk. Het akoestische Space Oddity is indrukwekkend, een mooie bijrol daar voor Mick Ronson. My Death is intens, Moonage Daydream is één van de beste songs van het concert. Waiting For the Man van the Velvet Underground vind ik echt geweldig. En het concert krijgt een waardige afsluiter met een erg fijne Rock 'N' Roll Suicide. Subliem!

David Bowie live ten tijde van zijn Ziggy Stardust periode, daar kan op zich eigenlijk weinig met verkeerd lopen. Een setlist om U tegen te zeggen en er hangt een vibe die je spijt doet hebben dat je er indertijd niet bij bent geweest. Wat in mijn geval sowieso nogal lastig had geweest aangezien het nog zo'n kleine 20 jaar zou duren eer ik het licht zou zien. Soit, hier en daar loopt Bowie tegen wat schoonheidsfoutjes (de ruimte geluidjes uit Space Oddity voelen wel erg low budget aan) en de backing vocal bij het refrein op Five Years klinkt verschrikkelijk, maar over het algemeen is dit een erg sterke plaat met misschien wel de mooiste uitvoering van My Death. Hoewel het origineel van Jacques Brel is en het volgens mij ook nooit door Bowie op een album uitgebracht is het het hoogtepunt van het optreden. Het is me al zelfs een paar keer gebeurd dat ik het nummer gewoon opnieuw start wanneer het afgelopen is. Bowie voor mij op zijn best en dan ook nog eens met een geweldige band rond hem. Naar die stuwende gitaar van Mick Ronson in Moonage Daydream kan ik blijven luisteren.