Chicago - Chicago XXXII (2008)
Alternatieve titel: Stone of Sisyphus
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Rhino
-
Stone of Sisyphus (4:11)
-
Bigger Than Elvis (4:31)
-
All the Years (4:16)
-
Mah-Jong (4:42)
-
Sleeping in the Middle of the Bed (4:45)
-
Let's Take a Lifetime (4:56)
-
The Pull (4:17)
-
Here with Me (A Candle for the Dark) (4:11)
-
Plaid (4:59)
-
Cry for the Lost (5:18)
-
The Show Must Go On (5:25)
-
Love Is Forever [Demo Version] * (4:14)
-
Mah-Jong [Demo Version] * (4:59)
-
Let's Take a Lifetime [Demo Version] * (4:15)
-
Stone of Sisyphus (No Rhythm Loop) * (4:35)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
51:31
(1:09:34)
0
geplaatst: 20 augustus 2008, 17:55 uur
Vreemd, niemand nog gereageerd op deze klassieke rock band?
Ik moet nog eens goed luisteren voordat ik mijn definitieve stem geef.
Begint in ieder geval lekker met het titelnr.
Ook de blazers zijn weer aanwezig en de ballads ontbreken ook niet.
Een afwisselend album al met al.
Ik ben benieuwd of er nog meer gereageerd gaat worden.
Papartis
Ik moet nog eens goed luisteren voordat ik mijn definitieve stem geef.
Begint in ieder geval lekker met het titelnr.
Ook de blazers zijn weer aanwezig en de ballads ontbreken ook niet.
Een afwisselend album al met al.
Ik ben benieuwd of er nog meer gereageerd gaat worden.
Papartis
0
geplaatst: 27 januari 2009, 17:36 uur
Ik wil best reageren maar een echt goed album vind ik het niet. Inderdaad soms wel een lekker blazertje maar daar blijft het dan wel bij.
0
geplaatst: 14 oktober 2011, 22:21 uur
Dit album is opgenomen in 1993, maar is pas in 2008 uitgebracht.
Alleen de nummers Let's Take a Lifetime en Bigger Than Elvis zijn in 1996 als CD-single uitgebracht om samen te vallen met de Arcade-compilatie The Very Best of Chicago (TV-CD).
Alleen de nummers Let's Take a Lifetime en Bigger Than Elvis zijn in 1996 als CD-single uitgebracht om samen te vallen met de Arcade-compilatie The Very Best of Chicago (TV-CD).
0
geplaatst: 13 februari 2014, 21:15 uur
Op dit album speelt Jason Scheff bass gitaar. Jason is de zoon van Jerry Scheff, bekend van het Doors album LA Woman en zijn jarenlange samenwerking met Elvis. Op het nummer "Bigger than Elvis" speelt Jerry mee en zingen The Jordanaires. Helaas is dit album een behoorlijk slappe hap. Er word wel knap op gezongen.
0
geplaatst: 5 juni 2020, 19:52 uur
Volgens Discogs: Pop Rock / Soft Rock / Classic Rock
Opnames uit 1993: dus tussen Twenty 1 (1991) en Night & Day: Big Band (1995) in.
De lastige geschiedenis van dit album staat op Wikipedia te lezen.
Even op Last.fm de stats erbij gepakt en dan komt deze op plek 16 wat populariteit betreft: als je kerst-, live- & verzamelalbums en heruitgaves buiten beschouwing laat. Dat is niet eens zo slecht op 21 officiële Chicago albums (daar zijn dan 16 kerst- , live- & verzamelalbums niet meegerekend). Zijn er toch 5 van hun reguliere albums minder dan deze: meer als je kerstalbums wel meetelt. De score van 2,79 op dit moment is dan ook wat te laag.
Pas de tweede beluistering.
In essentie een Rock album en niet één van die vele te zoete albums die ze hebben gemaakt. Het is nog steeds behoorlijk binnen de lijntjes ingekleurd maar toch mogen de zangers en blazers lekker hun ding doen. Gedeeltelijk zijn het nummers zonder echt gezicht volgens een standaard Chicago-recept. Het ontbreekt hier vooral aan tekstuele hooks want over de uitvoering valt weinig te klagen. Productioneel dus wel iets te veel binnen die lijntjes. Maar dat is redelijk gewoon op hun albums van na 1978 en de standaard vanaf 1988.
Vanaf Mah-Jong zitten er een 4 / 5-tal lekkere nummers. Zangeres doen hun best, vergelijkbaar met een gemiddeld Classic Rock / AOR album.
Misschien dat deze met meerdere beluistering nog richting 3,5* groeit, nu zit deze ergens tussen 3 en 3,5 in.
Favorieten: Mah-Jong / Let's Take a Lifetime / The Pull
Opnames uit 1993: dus tussen Twenty 1 (1991) en Night & Day: Big Band (1995) in.
De lastige geschiedenis van dit album staat op Wikipedia te lezen.
Even op Last.fm de stats erbij gepakt en dan komt deze op plek 16 wat populariteit betreft: als je kerst-, live- & verzamelalbums en heruitgaves buiten beschouwing laat. Dat is niet eens zo slecht op 21 officiële Chicago albums (daar zijn dan 16 kerst- , live- & verzamelalbums niet meegerekend). Zijn er toch 5 van hun reguliere albums minder dan deze: meer als je kerstalbums wel meetelt. De score van 2,79 op dit moment is dan ook wat te laag.
Pas de tweede beluistering.
In essentie een Rock album en niet één van die vele te zoete albums die ze hebben gemaakt. Het is nog steeds behoorlijk binnen de lijntjes ingekleurd maar toch mogen de zangers en blazers lekker hun ding doen. Gedeeltelijk zijn het nummers zonder echt gezicht volgens een standaard Chicago-recept. Het ontbreekt hier vooral aan tekstuele hooks want over de uitvoering valt weinig te klagen. Productioneel dus wel iets te veel binnen die lijntjes. Maar dat is redelijk gewoon op hun albums van na 1978 en de standaard vanaf 1988.
Vanaf Mah-Jong zitten er een 4 / 5-tal lekkere nummers. Zangeres doen hun best, vergelijkbaar met een gemiddeld Classic Rock / AOR album.
Misschien dat deze met meerdere beluistering nog richting 3,5* groeit, nu zit deze ergens tussen 3 en 3,5 in.
Favorieten: Mah-Jong / Let's Take a Lifetime / The Pull
* denotes required fields.
* denotes required fields.