Brett Anderson - Wilderness (2008)

2008 is voor mij al een geweldig muziekjaar en opeens komt meneer Brett Anderson met dit werkje en doet er nog een schepje bovenop. Wat een sobere, intimistische prachtplaat is deze Wilderness geworden. Wilderness staat echt vol met prachtige, melancholische nummers. De stem van Anderson komt hier mooi uit de verf. De muzikale begeleiding met strijkers, piano en af en toe wat acoustische gitaar maakt dit werkje compleet. 9 nummers (goed voor iets meer dan 32 minuten muziek) is niet veel, maar de 9 nummers zijn voor mij allemaal ijzersterk. Wilderness is de ideale soundtrack bij dit herfstweer. Hoogtepunten: Funeral Mantra, A different Place en The Empress.

(Ik zette dit betoog net per ongeluk neer bij een review van Andersons andere soloplaat (in de veronderstelling dat ik bij deze CD zat), als reactie op de stelling dat hij een beetje braafjes is geworden:)

Neem een lied als Blessed, muzikaal een erg mooie ballad, maar er is geen restje van het gif dat Suede had in te bekennen. Anderson is in die zin wel een beetje een brave oude burgerman geworden.

Maar ook in die rol weet hij een heel mooi sfeertje neer te zetten, daar niet van. Het wordt weer kouder en het is maar goed dat er nog af en toe dit soort muziek gemaakt wordt.

Maar grensverleggend is het natuurlijk allerminst. Drie sterretjes.

Ik vind Wilderness een prachtig album geworden! Het is bovendien prijzenswaardig dat Andersson de commercie nu heeft losgelaten. Veel mensen trekken nog vergelijkingen met Suede. Maar dit album is veel volwassener en staat veel minder in het teken van drugs, armoede en adrogiene kwellingen, zoals dat bij Suede het geval was. Overigens heeft Suede wat mij betreft slechts 2 noemenswaardige albums afgeleverd; Suede en Dog Man Star en daarna waren het herhalingen van hetzelfde. Dit album heeft een erg minimalistich geluid, maar heeft gelijktijdig prachtige kwetsbare teksten en melodieën die blijven hangen. Blessed & The Empress vind ik zelf de hoogtepunten. Absolute aanrader!

Na DMS heeft Suede juist bij ieder album het roer om en weer terug gegooid . Niet met allemaal topalbums als resultaat natuurlijk, maar er bestaat toch wel redelijke consensus over dat ook Coming Up een prima product is. En daar ga ik in mee.

Na DMS heeft Suede juist bij ieder album het roer om en weer terug gegooid . [/quote]

Ik deel je mening dat Coming Up nog wel de moeite waard was. Maar hun albums begonnen toen al commercieel en toegankelijker te worden. Het werd ook allemaal wat positiever en meer een festivalband. Suede heeft toen gegokt en verloren! Terwijl hun kracht juist zat in de dark-side of life en de echtheid van hun teksten. Naarmate Anderson cleaner werd, werden hun albums steeds zwakker. 'Let's chase the dragon'

Toch een halfje omlaag; op de lange termijn weten niet alle nummers te blijven boeien. 'P Marius' en 'Back To You' zijn toch echt de hoogtepunten.

Grandioos album - ik houd wel van dit soort muziek. Brett Anderson's stem leent zich goed voor deze bezetting, en nummers als Blessed, Funeral Mantra en Chinese Whispers kunnen zo in mijn rijtje favoriete popliedjes....

score wat verhoogd. Ik vind dit album een album waar je echt tijd voor moet maken om te luisteren, het is geen muziek die je half half als achtergrond zit te beluisteren, want dan kabbelt het teveel voorbij.

en je moet ook wel in de juiste stemming zijn ervoor (een koude februari-ochtend, vroeg in de morgen bij het wisselen van nacht naar dag, alleen op de autonsnelweg rijdend is een aanrader), maar dan klopt het 'plaatje' echt wel volledig.

zitten genieten van het hele album, ook al zijn er wat nummers inwisselbaar met elkaar. Het begint heel gewoon, maar die songs zijn ook wel nodig om je Anderson's universum binnen te trekken, en dan kom je aan clowns, chinese whispers, enz... heel mooi allemaal.

er zit ook een nummer in (blessed denk ik) dat voor mij krak dezelfde sfeer oproept als nightswimming van REM. Heel knap ook.

Mooi album dus, blij dat ik het weer eens beginnen beluisteren ben.

Ook een lekkere ontdekking dit. Prachtig ingetogen plaat in de categorie singer/songwriter. Ik heb totaal geen moeite met zijn stem, sterker nog, het past perfect bij de sobere composities. Heerlijke luisterplaat en een prachtige hoes ook

Iemand bekend met zangeres Emmanuelle Seigner? Back to You is ook erg mooi.