Brett Anderson - Wilderness (2008)

Een bijzonder project dit nieuwe album van Brett Anderson.
Als je een ticket koopt voor zijn concert in London's Mermaid Theatre op 7 juli a.s. dan krijg je dit album er gratis bij op een usb stick.
Vanaf 21 juli zal het album dan op cd uitgebracht worden.
En is het wat? Me dunkt!
De bezetting is minimaal: Anderson speelt piano en soms wat gitaar en de begeleiding bestaat uit die van cellist Amy Langley en zangeres Emmanuelle Seigner verzorgt de gastvocalen op de openingstrack Back to You. Beiden zullen Anderson ook begeleiden tijdens die show waar het publiek dus live kennis maakt met dit schitterende album.
Als je net als ik dol bent op cello en piano dan is dit minimale album zeker wat, maar ik kan me ook voorstellen dat het drama-gehalte misschien wat te hoog is hier en daar. Het zal ongetwijfeld veel fans verder van hem af drijven en er zullen er wel wat aanhaken. Ik blijf de man voorlopig nog wel even volgen want ik kan prima uit de voeten met dit soort werkjes.

Het lijkt nog maar pas geleden dat Brett Anderson, ex-frontman van de band Suede, zijn titelloze debuut op de markt bracht. Het plaatje stond vol breekbare en lichte popliederen die makkelijk te verteren waren, en met strijkerspartijen die het album een extra dimensie wisten te geven. Binnenkort komt Anderson met alweer zijn tweede soloplaat, Wilderness. Het nieuwe album belooft weer veel dweperige muziekstukken met uiteraard de breekbare stem van de ex-Suede frontman. Grote verandering zal het gebruik van instrumenten zijn. Waar Anderson op zijn debuutplaat zich nog laat vertegenwoordigen door een gehele band, komt hij nu op de proppen met een minimale bezetting. Tijd om de nieuwe plaat Wilderness eens onder de loep te nemen dus.

Zoals vermeld heeft Anderson ditmaal gekozen voor een minimale bezetting en dat heeft toch wel consequenties voor de algemene sfeer. Al bij het eerste nummer A Different Place wordt duidelijk dat het album een klassieke sfeer heeft gekregen. Het nummer bevat de sleutelcombinatie van het gehele album: Dweperige pianopartijen ondersteund door cello en een af en toe opduikende gitaar. Vooral celliste Amy Langley zorgt voor de waterdichtheid op Wilderness. Als een rode draad glijden haar strijkersklanken door je oren en dat is waarschijnlijk de kracht achter Anderson's tweede. Door de minimale bezetting blijft Anderson's zachte stem centraal staan en dat pakt zeker niet verkeerd uit, zolang je uiteraard zijn stemgeluid op prijs stelt. Want zijn stem kan naar verloop van tijd toch wat te drammerig worden met als gevolg dat het dramagehalte erg oploopt. Daar is goed op ingespeeld door Anderson, gezien het album niet veel langer duurt dan een half uur.

Wilderness is met dat gezegd een fijne plaat geworden die, mits af en toe gedraaid, erg lekker overkomt. Het dramagehalte bereikt meer dan op Anderson's debuut zijn hoogtepunt - wat mede te danken is aan de minimale bezetting piano/gitaar/cello - maar is eenmaal doorheen geslagen een welkome toevoeging aan ieders muziekcollectie.

Persoonlijk vind ik deze tweede zelfs sterker dan het debuut. Het dramagehalte wordt ondersteund door de minimale bezetting dat goed inspeelt op het drama aspect. Wat ik bij het debuut had is dat de bezetting te hip was voor Anderson's manier van zingen. Pas dan merk je het dramagehalte in negatieve zin. Maar bij Wilderness is dat dus helemaal niet aan de orde, hoewel ik over de houdbaarheid van de plaat nog enige twijfels heb. 4*

Brett Anderson, in de beginperiode van Suede leek hij de meesterwerkjes uit zijn mouw te schudden. Suede en Coming Up waren prachtige popplaten, Sci-Fi Lullabies was een magistraal compilatie album en Dog Man Star het ultieme meesterwerk. Een van de beste (en meest onderschatte) platen die ooit zijn gemaakt.

Daarna werd het toch wat minder en ongeinspireerder. Head Music en A New Morning van Suede waren vooral erg matig en zijn eerste solo album was best wel aardig, maar zeker geen meesterwerk. Het debuut van The Tears daarentegen was dan wel weer een uitstekende popplaat (ook door velen over het hoofd gezien).

Nu dus Wilderness, zijn tweede solo cd. Bij de eerste luisterbeurt had ik bij vlagen het gevoel dat ik naar Nick Cave ten tijden van 'No More Shall We Part' zat te luisteren, met al dat piano en cello werk. Helemaal niet erg, aangezien ook dat een van mijn favoriete platen is.

9 nummers in slechts 32 minuten minuten, opgenomen in slechts een week. De teksten zijn nog niet altijd even goed (waar zijn de surrealistische Dog Man Star achtige teksten gebleven?) maar dit is toch wel een erg fijn plaatje; kaler dan zijn solo debuut maar vooral ook consistenter en beter. Vooral de cello die in bijna ieder nummer terug komt zorgt voor de sfeer. Verder klinkt de zang van Brett hier ook prima. Een meesterwerk als Dog Man Star zal hij wel nooit meer maken (misschien heeft hij daar toch echt Bernard Butler voor nodig..) maar dit is gewoon een erg sfeervolle en mooie plaat die het vooral in de herfst/winter erg goed zal doen.

A Different Place, The Empress, Back To You (bevalt mij een stuk beter dan de originele versie met Fred Ball) en de indrukwekkende (zowaar Dog Man Star achtige) afsluiter P. Marius zijn hier de hoogtepunten.
4*

Ook een lekkere ontdekking dit. Prachtig ingetogen plaat in de categorie singer/songwriter. Ik heb totaal geen moeite met zijn stem, sterker nog, het past perfect bij de sobere composities. Heerlijke luisterplaat en een prachtige hoes ook

Iemand bekend met zangeres Emmanuelle Seigner? Back to You is ook erg mooi.