Brett Anderson - Wilderness (2008)

Een bijzonder project dit nieuwe album van Brett Anderson.
Als je een ticket koopt voor zijn concert in London's Mermaid Theatre op 7 juli a.s. dan krijg je dit album er gratis bij op een usb stick.
Vanaf 21 juli zal het album dan op cd uitgebracht worden.
En is het wat? Me dunkt!
De bezetting is minimaal: Anderson speelt piano en soms wat gitaar en de begeleiding bestaat uit die van cellist Amy Langley en zangeres Emmanuelle Seigner verzorgt de gastvocalen op de openingstrack Back to You. Beiden zullen Anderson ook begeleiden tijdens die show waar het publiek dus live kennis maakt met dit schitterende album.
Als je net als ik dol bent op cello en piano dan is dit minimale album zeker wat, maar ik kan me ook voorstellen dat het drama-gehalte misschien wat te hoog is hier en daar. Het zal ongetwijfeld veel fans verder van hem af drijven en er zullen er wel wat aanhaken. Ik blijf de man voorlopig nog wel even volgen want ik kan prima uit de voeten met dit soort werkjes.

Is zij de actrice, die bekend is van Frantic met Harrison Ford en The Ninth Gate met Johnny Depp? Zo ja, nooit geweten dat de vrouw van Roman Polanski ook kon zingen. Weer wat geleerd.

Ja, dat klopt. Ze heeft ook een band Ultra Orange genaamd.

Wat een prachtige nummers zeg! Ik kan de vorm waarin deze worden gebracht erg waarderen. Wat een mooie sfeer !

na het selftitled album vorig jaar, ben ik hier heel erg benieuwd naar!

Wow, nog ondersteboven van A Different Place. Wat een prachtig nummer. Of: hoe ontroerend kan muziek zijn.

Was in iTunes even lyrics aan het toevoegen.. en met dat ik ze las kwamen de teksten nog dichterbij.. wat een sfeer weet deze man op te weken en dat begint inderdaad direct met 'A Different Place'

And I gave her
A rose from my garden
And the petals
Blow away.

They look like confetti
On her
Beautiful face.

Maar tekstueel zit alles super in elkaar.. zo zou The Empress zo uit een musical kunnen komen, zo verhalend.. Maar hij snijdt ook de huidige wereld aan waarin de liefde lijkt te verdwijnen (Mounths that once we exchanged, kisses in the rain. Are full of hate now.)

ja ik kan hier de aankomende tijd wel wat mee en hoop dat ie snel plannen heeft om naar Nederland te komen

aardig album, maar mij te weinig afwisseling
ik vind zijn stem heel mooi , zeker in combinatie met cello en piano, alleen niet een heel album vol. ondanks de gastzangers.

3 sterren is zeker voldoende

album release (op CD) schijnt uitgesteld te worden ...

The Digipak version delayed till 4th August / CD release in shops now on 1st September.

En op 18 Juli als iemand toevalig in Polen is, speelt hij daar tijdens de Jarocin Festival.

Zoals je wellicht al had kunnen zien had ik dit allang aangepast (zie releasedatum)

Mooi CDtje. Luistermuziek.

Eens, maar Brett is jammer genoeg niet zo best bij stem meer.

Ik vind zijn stem juist nog heel goed. Maar associeer de stem wel met Suede niet met cello/piano begeleiding. Da's wennen.

Het lijkt nog maar pas geleden dat Brett Anderson, ex-frontman van de band Suede, zijn titelloze debuut op de markt bracht. Het plaatje stond vol breekbare en lichte popliederen die makkelijk te verteren waren, en met strijkerspartijen die het album een extra dimensie wisten te geven. Binnenkort komt Anderson met alweer zijn tweede soloplaat, Wilderness. Het nieuwe album belooft weer veel dweperige muziekstukken met uiteraard de breekbare stem van de ex-Suede frontman. Grote verandering zal het gebruik van instrumenten zijn. Waar Anderson op zijn debuutplaat zich nog laat vertegenwoordigen door een gehele band, komt hij nu op de proppen met een minimale bezetting. Tijd om de nieuwe plaat Wilderness eens onder de loep te nemen dus.

Zoals vermeld heeft Anderson ditmaal gekozen voor een minimale bezetting en dat heeft toch wel consequenties voor de algemene sfeer. Al bij het eerste nummer A Different Place wordt duidelijk dat het album een klassieke sfeer heeft gekregen. Het nummer bevat de sleutelcombinatie van het gehele album: Dweperige pianopartijen ondersteund door cello en een af en toe opduikende gitaar. Vooral celliste Amy Langley zorgt voor de waterdichtheid op Wilderness. Als een rode draad glijden haar strijkersklanken door je oren en dat is waarschijnlijk de kracht achter Anderson's tweede. Door de minimale bezetting blijft Anderson's zachte stem centraal staan en dat pakt zeker niet verkeerd uit, zolang je uiteraard zijn stemgeluid op prijs stelt. Want zijn stem kan naar verloop van tijd toch wat te drammerig worden met als gevolg dat het dramagehalte erg oploopt. Daar is goed op ingespeeld door Anderson, gezien het album niet veel langer duurt dan een half uur.

Wilderness is met dat gezegd een fijne plaat geworden die, mits af en toe gedraaid, erg lekker overkomt. Het dramagehalte bereikt meer dan op Anderson's debuut zijn hoogtepunt - wat mede te danken is aan de minimale bezetting piano/gitaar/cello - maar is eenmaal doorheen geslagen een welkome toevoeging aan ieders muziekcollectie.

Persoonlijk vind ik deze tweede zelfs sterker dan het debuut. Het dramagehalte wordt ondersteund door de minimale bezetting dat goed inspeelt op het drama aspect. Wat ik bij het debuut had is dat de bezetting te hip was voor Anderson's manier van zingen. Pas dan merk je het dramagehalte in negatieve zin. Maar bij Wilderness is dat dus helemaal niet aan de orde, hoewel ik over de houdbaarheid van de plaat nog enige twijfels heb. 4*

Hier kan ik me heel erg in vinden. Na zo'n 3 nummertjes krijg ik al snel het gevoel van...poehee...en skip ik door naar de volgende. Inderdaad teveel drama. Het duet met Seigner is het prijsnummer wat mij betreft maar in het geheel genomen trek ik dit (overigens korte) album niet.

hoezo datum aangepast, staat nog steeds 4 augustus, wordt toch echt pas september, op kantoor van V2 in NL weten ze zelfs van niets.... (niet dat dat zo verwonderlijk is, maar hij komt dus echt niet deze week uit, ook niet in UK, heeft met zomer te maken, is nooit gunstig om cd's in augustus uit te brengen...)

De site van Anderson zegt hierover hetvolgende:

29-07 de digitale release (o.a. I-tunes)
11-08 release via 'independent stores' (dit is dus nu een week later dan eerst vermeld)
1 september de volledige release via alle winkels

Je kunt dus zeggen dat het album al uit is (ik zelf hou meer van het schijfje zelf

Oei, Blessed is wel een prachtig nummer.

Ik begin steeds meer een hekel te krijgen aan die kartonnen hoesjes. Bij dit album ook weer: een dun ding waar je de cd uit moet zien te wurmen en daarin los het boekje. Fijn als je het hoesje openklapt want dan ligt dat dus op de grond.
Gelukkig is het gebodene op de cd zelf voldoende de moeite waard alhoewel je er wel voor in de stemming moet zijn.
Overigens vind ik de zwarte randen op de voor- en achterkant niet bepaald mooi te noemen.

Brett Anderson, in de beginperiode van Suede leek hij de meesterwerkjes uit zijn mouw te schudden. Suede en Coming Up waren prachtige popplaten, Sci-Fi Lullabies was een magistraal compilatie album en Dog Man Star het ultieme meesterwerk. Een van de beste (en meest onderschatte) platen die ooit zijn gemaakt.

Daarna werd het toch wat minder en ongeinspireerder. Head Music en A New Morning van Suede waren vooral erg matig en zijn eerste solo album was best wel aardig, maar zeker geen meesterwerk. Het debuut van The Tears daarentegen was dan wel weer een uitstekende popplaat (ook door velen over het hoofd gezien).

Nu dus Wilderness, zijn tweede solo cd. Bij de eerste luisterbeurt had ik bij vlagen het gevoel dat ik naar Nick Cave ten tijden van 'No More Shall We Part' zat te luisteren, met al dat piano en cello werk. Helemaal niet erg, aangezien ook dat een van mijn favoriete platen is.

9 nummers in slechts 32 minuten minuten, opgenomen in slechts een week. De teksten zijn nog niet altijd even goed (waar zijn de surrealistische Dog Man Star achtige teksten gebleven?) maar dit is toch wel een erg fijn plaatje; kaler dan zijn solo debuut maar vooral ook consistenter en beter. Vooral de cello die in bijna ieder nummer terug komt zorgt voor de sfeer. Verder klinkt de zang van Brett hier ook prima. Een meesterwerk als Dog Man Star zal hij wel nooit meer maken (misschien heeft hij daar toch echt Bernard Butler voor nodig..) maar dit is gewoon een erg sfeervolle en mooie plaat die het vooral in de herfst/winter erg goed zal doen.

A Different Place, The Empress, Back To You (bevalt mij een stuk beter dan de originele versie met Fred Ball) en de indrukwekkende (zowaar Dog Man Star achtige) afsluiter P. Marius zijn hier de hoogtepunten.
4*

Ow, Aero, het losse boekje is inderdaad irritant, maar met een beetje duwen past het net in het karton bij de cd

De surrealischte teksten zijn verdwenen samen met zijn overmatige drugsgebruik. Uiteraard ben ik het helemaal eens dat de tandem Butler/Anderson steengoed was ten tijde van Suede. Ik vind daarentegen het album van The Tears niet echt memorabel.

Over dit album moet ik toch wat milder zijn als in mijn vorige bericht.
Mits in de juiste stemming staan hier toch wel een paar prachtige nummers op.

Daar begon ik al aan maar inderdaad moet je dan hard duwen en toen durfde ik verder geen risico meer te nemen

Wow, wat een goede plaat en gelukkig heb ik gewoon de officiele echte release, die zit in een schitterende digipack. Wat een stem, wat een muziek, Vanaf morgen bij mij in de winkel, ik ga hem flink promoten. Voor diegenen die dit geweldig vinden, bestel deze dan maar eens:
http://www.play.com/Music/CD/4-/3441172/Brett-Anderson-Live-At-Union-Chapel-London-2007/Product.html
Volgens mij kon je die toen meteen na alfoop van het optreden kopen, dus geen overdubs! Hij is echt ook helemaal top, die opnames zijn dus een jaar geleden live gemaakt en er staat sowieso Clowns en Knife Edge op die hij dus toen al speelde. Ook speelt hij een aantal Suede klassiekers in diezelfde sobere bezetting als de nieuwe cd (she's in fashion, wild ones, so young,saturday night, trash) En niet vergeten, hij komt op crossing border !!!!!!!

Dan heb jij zeker een andere dan ik. Een dun kartonnen hoesje waarop een mooie foto ontsierd met lelijke zwarte randen, een gedeelte om je cd in te duwen en uit te trekken (wat heb ik daar toch een hekel aan) en een dichtgeplakt gedeelte. Doe er los een boekje bij wat er uitvalt en je hebt een 'schitterende digipack'???
We moeten haast wel verschillende hoesjes hebben dan..... gelukkig is de cd de moeite waard, maar ik als fervent koper van cd's wil dan ook graag een mooi hoesje hebben.

is gewoon in de winkel als deluxe digipack, dus met mooi plastic inlaytje waar je de cd in kan drukken en mooi dik karton doosie, en wat een plaat zeg... wow
Zo'n dun kartonnetje hoort ook geen digipack te heten, dat noemen ze meestal een cardbord, maar die zijn vaak wel wat dikker, dat zijn van die japanse zogn lp replica's , wat jullie hebben klinkt meer als een promo zoals ik die bergen krijg elke maand.

Dan ben ik dus gewoon te vroeg geweest dat is wel duidelijk (ik heb de cd al een tijdje in huis). Waarschijnlijk onderdeel van die rare release-ronde. Jammer zeg......

ik ben de laatste tijd wat meer in to piano muziek (satie) en kwam zodoende bij deze plaat uit. achteraf blijkt eigenlijk alleen het gebruik van piano het raakvlak te zijn, maar dat geeft niet heel erg, want zonder dit raakvlak had ik deze cd misschien wel nooit ontdekt.

en hmm wat staan hier mooie liedjes op. een klein beetje depri is het wel (ik heb een vriendin maar afgeraden er vandaag voor het eerst naar te luisteren om die reden haha), dus wat dat betreft duurt dit album gelukkig niet langer dan een half uurtje.

ik vind het altijd erg knap hoe sommigen met minimale middelen zulke mooie intieme liedjes kunnen maken. jose gonzalez is ook zon minimal-held. jah die term (in de electonische wereld is het minimal-woordvirus al wijdverspreid) kan ook best binnen de rockmuziek geïnfecteerd worden.

Zeer degelijk album!

Kben altijd al een grote fan geweest van Suede, maar had toch wat schrik voor Brett's solo werk. Kdacht dat er meer gezaag ging uitkomen dan wat anders.

Maar was ik eens lekker fout. Al kun je dit album als gezaag aanhoren, ik vind het alleszins mooi gezaag.

De piano, zijn stem en de Cello maken het echt een intiem album, en de nummers blijven overeind.

Je moet de CD wel een paar keer beluisteren zodat hij op je kan groeien!

Een plaatje vol mooie nummers! Ik ben niet echt bekend met het werk van Brett Anderson dus kan op basis daarvan ook geen vergelijking maken.
Wellicht gaat de plaat nog groeien en verhoog ik mijn stem nog tot een 4.0 maar voor nu een 3.5 vanwege de korte tijdsduur, funeral mantra.