The Roots - The Tipping Point (2004)

Duck Down, Stay Cool en in mindere mate Star / Pointro vind ik de zwakke schakels op dit verdere uitstekende, maar voor The Roots veel te kort album. Voor mijn gevoel hebben The Roots met dit album hun definitieve sound te pakken. Of ik hier helemaal blij mee ben, weet ik niet. Het is allemaal erg goed, maar toch blijven Illadelph en Things Fall Apart voor mij hun beste werk (waar ze deze sound nog niet helemaal op hadden). Waar ik Things Fall Apart al een grote stap naar professionalisering van hun muziek vond, is de stap die The Tipping Point maakt nog groter. Hoewel het nog duidelijk hip-hop is, lijkt het alsof The Roots nu echt een performance band is die af en toe (best vaak eigenlijk) een album eruit perst. Ik ga de rest van hun discografie die ik bezit (alles op Game Theory en Undun na) rustig nader beluisteren en beoordelen. Dat had ik al die jaren nog niet gedaan...

Voor The Tipping Point blijf ik nu nog steken op 3,5*, maar hij hikt tegen 4* aan.

Star / Pointro vind ik juist een van de meeste relaxte tracks van The Roots en een van de fijnste intro's van een album. Het zet ook heerlijk de toon voor de eerste helft van het album, waar eigenlijk alle hoogtepunten te vinden zijn: I Don't Care, Guns Are Drawn, Don't Say Nuthin' en Web.

Na Web gaat het niveau toch wat naar beneden waardor het album niet hoger uitvalt dan een 3.5.

Kan iemand mij 'Y'all cold like a show in the Netherlands' uitleggen? Ik snap 'm serieus niet.

Zou Jean hier niet gewoon bedoelen dat het koud is in Nederland? Als ik naar de lyrics kijk/luister dan klinkt the Netherlands gewoon goed met de eerdere woorden als Mic malevolence, Sheraton, en devil in-. Denk niet dat het een diepere betekenis heeft... ik hoop dat het in ieder geval niet de betekenis heeft dat wij in Nederland een dood publiek zijn

Haha toen ik het de eerste keer hoorde voelde ik me ook verontwaardigd, maar al snel dacht ik dacht ik "och ze bedoelen vast dat het hier koud is". Al twijfel ik nog steeds.. gezien ze daarna "cold shoulders and frozen aortic valves" rappen.

Ik probeerde net een contactadres voor de Roots te vinden om het na te vragen .. Helaas niks kunnen vinden behalve hun Twitter account en daar doe ik niet aan

Ja, ik dacht ook al dat de vergelijking gebaseerd zou zijn op het idee dat het in Nederland zo koud zou zijn (of dat iedereen hier zich op schaatsen voortbeweegt), maar wat ik vooral niet snap is die 'like a show'.

Damn ik had Don't Say Nuthin' echt al jaren niet meer gehoord. Vond het destijds een goede single, maar nu ik hem weer eens hoor denk ik echt dat nummer was zijn tijd ver vooruit. En nu met de mumble rap generatie is dit echt een geniaal nummer.

Web is weergaloos, Don’t say nuthin blijft lekker maar verder is het veel net niet. De Storchmelodietjes hebben vaak weinig om het lijf om echt indruk te maken, hoe goed BT hier ook op dreef is. Een ruime voldoende is op zijn plaats maar veel meer ook niet.

'Don't Say Nuthin'' kende ik al langer via de clip lang geleden. Blijft sterk. Verder is alles vanaf 'Somebody's Gotta Do It' ook heel lekker ('Din Da Da' gaat wel te lang door naar mijn smaak). De rest lijken meer 'onaffe schetsjes', vaak 1 idee dat maar herhaald wordt - maar daar zit nog steeds wel wat moois tussen. Ik ga 'm nog es luisteren.

Laatste track bestaat uit 3 tracks (1e 'Why (What's Goin' On?), 2e 'In Love with the Mic', 3e 'Din Da Da', die ik aangemerkt zie staan als hidden track op wiki) trouwens.

The Roots in bloedvorm. Heerlijke flows, uitstekende productie en natuurlijk lekker origineel gemusiceerd. Ik begin op 4*, maar dat valt misschien nog wel hoger uit.

Na hun meest experimentele plaat, komt The Roots met The Tipping Point tegemoet aan een ieder die Phrenology iets teveel van het goede vond. Dit resulteert mijns inziens in het minst sterke album tot op dat moment van The Roots. Slecht is het nergens maar wel veel vaak gewoon niet zo sprekend. Het enige moment dat ik echt denk: “dit is echt premier league hiphop” als het ware, is bij “and it weighs a ton… etc”, Web dus. Wat is Black Thought daar heerlijk op dreef. Don’t say nuthin blijft ook geweldig maar heb ik ms gewoon te grijs gedraaid vroeger. Verder varieert het allemaal van ok tot goed, terwijl zeker de eerste drie platen varieerden tussen goed en fantastisch. Op dit moment zou je kunnen denken dat de magie van The Roots wat aan het uitdoven is. Gelukkig weten we dat er nog mooie oplevingen (tenminste 1) zouden komen .

The Tipping Point biedt enerzijds tegenwicht aan voorganger Phrenology, met name op de wat poppy en toegankelijke eerste helft. Anderzijds is het ook een album waarop men weer een stapje dichter bij het latere 'volwassen' Roots geluid komt.
Blijkbaar zijn er aardig wat mensen die niet veel met de plaat kunnen en The Roots hebben de catchy sound toch ook vrij snel weer laten varen, heb ik het idee. Jammer, want ik vind die eerste paar tracks erg geslaagd en had best meer in die stijl willen horen.