The Roots - The Tipping Point (2004)

Erg pure en directe hiphopplaat van The Roots. Wederom wereldklasse op een schijfje. Damn good!

4,5 ster.

Hmm, beetje zonde dat ik m'n laatste reactie niet kan deleten, maar enfin, hier mijn beoordeling.

The Tipping Point begint in mijn ogen redelijk zwak. Star/Pointro is nog wel leuk maar I Don't Care en Don't Say Nuthin' leveren precies wat de titel doet vermoeden: computerige beats die niet Roots-waardig zijn en een zeer ongeïnspireerde Black Thought. De tracks stralen totaal geen energie uit zoals ze dat op bijv. Game Theory wel doen. Vanaf hier wordt het gelukkig alleen maar beter.
Guns Are Drawn is al wat fijner en hierna volgt Stay Cool, voor mij dé banger van het album. Een heerlijke funky beat, een energiekere Black Thought en vette drums van ?uestlove.
De tracks die hierop volgen zijn Web, Boom! en Somebody's Gotta Do It, allemaal stuk voor stuk fijne nummers, maar echt glanzen doen ze niet. Waarschijnlijk zet ik ze over een paar maanden niet meer regelmatig op, waarom zou ik ook terwijl ik albums als Illadelph Halflife en Game Theory tot mijn beschikking heb? Duck Down! is weer matig, maar het daar op volgende Why (What's Going On?) is weer een goed nummer.
Probleem is echter: hij duurt meer dan een kwartier, en bevat vier onafhankelijke nummers in één nummer. Hele leuke nummers zelfs, maar dit vind ik heel stom gedaan, hoe moet ik die nummers onafhankelijk gaan kiezen op m'n iPod? Ja, ik kan het nummer kiezen en vooruitscrollen tot 8 minuten nogwat voor nummertje 3, maar het punt is dat ik dat niet zou hoeven moeten doen. Maak er gewoon 4 nummers van, dan is iedereen blij, toch?

Al met al, dit is een vermakelijk albumpje van The Roots, maar helaas blijft het gevoel van matigheid achteraf hangen, evenals het gevoel dat The Roots zich niet 100% hebben gegeven op The Tipping Point. 3*

Favoriete nummers: Stay Cool, Boom!, Somebody's Gotta Do It, Why

Offtopic: Hoe maak ik dit een "mening"?

Na hun meest experimentele plaat, komt The Roots met The Tipping Point tegemoet aan een ieder die Phrenology iets teveel van het goede vond. Dit resulteert mijns inziens in het minst sterke album tot op dat moment van The Roots. Slecht is het nergens maar wel veel vaak gewoon niet zo sprekend. Het enige moment dat ik echt denk: “dit is echt premier league hiphop” als het ware, is bij “and it weighs a ton… etc”, Web dus. Wat is Black Thought daar heerlijk op dreef. Don’t say nuthin blijft ook geweldig maar heb ik ms gewoon te grijs gedraaid vroeger. Verder varieert het allemaal van ok tot goed, terwijl zeker de eerste drie platen varieerden tussen goed en fantastisch. Op dit moment zou je kunnen denken dat de magie van The Roots wat aan het uitdoven is. Gelukkig weten we dat er nog mooie oplevingen (tenminste 1) zouden komen .

The Tipping Point biedt enerzijds tegenwicht aan voorganger Phrenology, met name op de wat poppy en toegankelijke eerste helft. Anderzijds is het ook een album waarop men weer een stapje dichter bij het latere 'volwassen' Roots geluid komt.
Blijkbaar zijn er aardig wat mensen die niet veel met de plaat kunnen en The Roots hebben de catchy sound toch ook vrij snel weer laten varen, heb ik het idee. Jammer, want ik vind die eerste paar tracks erg geslaagd en had best meer in die stijl willen horen.