Bruce Springsteen & The E Street Band - Live in New York City (2001)

Overdonderend. Dat is het eerste woord dat bij me op kwam op het moment dat ik deze cd voor het eerst luisterde. Springsteen legt een enthousiasme aan de dag dat besmettelijk is. Van het eerste tot het laatste nummer weet The Boss er alles uit te persen en geeft hij zich compleet. Een concert van Springsteen is een beleving.
De cd is over de hele breedte goed, maar hoogtepunten zijn voor mij de uitvoeringen van American skin en Tenth Avenue Freeze Out. Op dat laatste nummer toont Springsteen zestien minuten lang wat hij in zich heeft. Hij weet een song die oospronkelijk nog geen drie minuten duurt te rekken tot een organisch hoogtepunt met apotheotisch slot.

De CD gaat nooit vervelen. Elk nummer heeft een verhaal en Bruce weet zit verhaal muzikaal te vertellen alsof je het elke keer weer voor de eerste keer hoort. The Boss hoort bij de top 3 van beste live artiesten ooit. Daarbij mag niet vergeten worden dat hij een geweldige band achter zich heeft met stuk voor stuk topartiesten die Springsteen al tientallen jaren begeleiden. Bruce mag met recht The Boss worden genoemd. Deze cd is echt een aanrader en hij ligt veelal voor spotprijzen in de cd-rekken.

Bruce Springsteen en zijn E Street Band hebben het vermogen om live zowel groots, bombastisch, theatraal als klein, intiem en meeslepend te klinken. "Live in New York City" is daarvan een prachtig voorbeeld. De setlist vind ik geweldig en de uitvoeringen die hier worden gebracht zijn fantastisch. Er zijn talloze hoogtepunten te noemen, maar een daarvan vind ik in ieder geval de prachtige, toch ingetogen versie, van "The River". Dat Bruce Springsteen een showman is wordt overduidelijk in "Tenth Avenue Freeze-Out" waarin hij als een soort priester de band voorstelt. Het is wellicht wat over de top en typisch Amerikaans, maar ik ben er wel gevoelig voor. "Land of Hope and Dreams", de verrassend onherkenbare uitvoering van "Born in the U.S.A" "Lost in the Flood" en "Jungleland" zijn andere magistrale kippenvelmomenten, net als het afsluitende "If I Should Fall Behind". "Live in New York City" is een heerlijk concert om naar te luisteren en ik kan dan ook uit naar het optreden van The Boss in Nijmegen later dit jaar.

Helaas ben ik veel minder enthousiast dan de algehele teneur hier. Het hele concert klinkt me veel te lusteloos. Het lijkt wel of het tempo over de hele lijn een paar BPM te laag is. Daarnaast wordt het ontsierd door allerlei rare edits. Hoe Don't Look Back begint, dat kan echt niet. Dat nummer is trouwens wel één van de positieve verassingen in de setlist. Maar er zijn ook enkele totale missers: De opgerekte versie en het geforceerde arrangement van The River ontdoet het nummer van een groot deel van haar kracht. In 10th Avenue Freeze-Out wordt het helemaal bont gemaakt: Bruce de predikant slaat als een tang op een varken (mijn tenen krullen haaks omhoog bij dit veel te gladde en Amerikaanse stukje "entertainment") en het gekerm dat mevrouw Scialfia voortbrengt bij haar introductie is deerniswekkend.

Hoogtepunten: Youngstown, Lost in the Flood, Don't Look Back (vlagen van kracht en passie tussen al het gemiddelde spul, niet toevallig nummers die The E-street band tot dan niet/nauwelijks heeft gespeeld)
Dieptepunten: The River, 10th Avenue Freeze-Out
Lijden hoorbaar onder het te lage tempo: Out in the Street, Jungleland, Prove It All Night, Badlands

Zo'n beetje het minste live-album van The Boss.