Extreme - Saudades de Rock (2008)

Het onvermijdelijke is toch weer gebeurd. Ook deze band is weer bij elkaar.

Ik moet zeggen dat ik Pornograffitti en vooral Three Sides to Every Story goede albums vind, maar het cynisme in mij krijgt toch de overhand. Vooral als track nummer twee een cover is van het redelijk platgecoverde Comfortably Numb. Zo verrassend als the Scissor Sisters zal het wel niet worden.

Waar ik echter nog het meest op hoop is dat ze de verleiding weerstaan hebben om More Than Words deel 2 op het album te zetten.

We shall see...

Met Nuno én Gary?

Volgens Wikipedia wel. Ze hebben alleen een andere drummer.

Track 2 heet "Comfortably DUMB" en is helemaal geen cover van Pink Floyd. Aan onjuiste aannames hebben we natuurlijk niets.

www.myspace.com/extreme

Laat Nuno in een andere band gaan spelen, hij is te goed om samen met een matige zanger samen te werken. De zanger zag ik live op Torhout in Extreme hoogtijdagen en dat was echt tenenkrommend, later heeft Van Halen zich nog vergist.

kheb altijd gevonden dat bettencourt te goed was voor de rest van de band

laat hem weg en je houd niet echt iets heel bijzonders over

http://www.musicmeter.nl/album/56172



bettencourt speelt bij farell (of inmiddels niet meer)

die gary kan best zingen (hoewle, live?) alleen zijn gedrag erbij is om je dood te ergeren

Joy, je schreef "laat hem weg en je houd niet echt iets heel bijzonders over" gevolgd door http://www.musicmeter.nl/album/56172

Daarmee impliceer je volgens mij dat Nuno niet op Waiting for the Punchline speelt. Hetgeen niet waar is.

klopt, dat is niet het geval, hij speelt er wel op en ik impliceerde dus niet dat hij niet op het album meespeelde

wat ik wel aangeef is eenzelfde reactie als van vin13, ik dat ook al vond, hetzij geplaatst bij een ander album in andere tijden

Nuno is een belangrijke factor in de band. Als je hem weghaalt en er geen andere goede gitarist voor terug zet houd je waarschijnlijk niet echt iets heel bijzonders over, nee. Maar dat geldt voor wel meer bands, vooral als het nadrukkelijk om het gitaarwerk gaat.

Heb je het nieuwe album eigenlijk al gehoord?

kheb deze nog niet gehoord

ben wel fan van nuno's gitaarwerk, propt enorm veel gimmicks zo tussen neus en lippen door in een riffje en hij steekt met kop en schouders boven de band uit

dat is opvallend

noem eens wat bands waarbij dat ook het geval is?

ik ben wel benieuwd naar deze

Kiss (zonder Ace geen bal aan), Iron Maiden (zonder Adrian Smith waardeloos vind ik), Mr. Big (zonder Pablo Gilberto levenloos), Deep Purple (zonder Ricardo Blackmore ook niet helemaal je-van-het) Queensryche (zonder Chris De Garmo kansloos) enzovoort.

Ik heb hem sinds gisteren binnen en ben na 1 luisterbeurt aangenaam verrast, ik zal nog even wachten met de beoordeling, maar een dikke voldoende komt er wel aan. Met name de stevige rocknummers in het begin van het album weten me te boeien, de rest moet ik nog even laten bezinken.

Take Us Alive is een geweldig nummer... dat zou zo maar eens een hitje kunnen worden...
ben niet zo weg van Star... geen geweldig nummer, maar mijn mening.
dit album is daarentegen wel beter dan ik dacht... knap werk van deze heren.

als de heilige koortjes en samenzang achterwege blijft dan geef ik het een kans

http://www.myspace.com/extreme

Die koortjes zitten erin gebakken en die krijg je er nooit meer uit, het klinkt voor de volle 100% als Extreme. Geen enkel verschil met pak hem beet 15 jaar geleden.

comfortly dumb

eerste indruk

slechter dan wat het ooit was

i skip

nogmaals geluisterd... en eigenlijk is Ghost wel een heel mooi nummer.
http://www.youtube.com/watch?v=XWUmEM30AVo

Dat geloof ik best, maar je had haast geen slechtere clip kunnen uitzoeken... wat een ongelooflijke kut-opname is dit. Het geluid is waardeloos. Misschien leuk voor de mensen die het nummer al kennen, maar anders is dit regelrechte anti-reclame.

Ghost is ook geen single, Star is de single van dit album.
Er is dus ook (nog) geen fatsoenlijke clip van Ghost,
maar hopelijk komt die wel.
Eigenlijk was het ook meer bedoelt voor de mensen
die dit album hadden geluisterd en het nummer dus al kunnen.

Alsof je alleen een fatsoenlijke clip kunt uitzoeken als het een single is... Degene die dit heeft opgenomen heeft gewoon een waardeloze telefoon of camera gebruikt. Of op de verkeerde plek gestaan, weet ik veel.

Hier een voorbeeld van hoe het óók kan:

http://www.youtube.com/watch?v=2k1EfE65uGI

Extreme speelt maandag 3 november in 013 Tilburg

Ik vind iedereen hier vrij lauwtjes reageren op de wederopstanding van Extreme. Bij mij is het enthousiame juist weer flink aangewakkerd! Ik heb de eerste 3 CD's onder het stof uit gehaald en verheug me al op het concert in 013! Heb zojuist ook deze CD besteld. I'll be back om mijn puntenstemming door te geven...

Alweer een reünie waar veel om te doen is.
Het beste wat je dan kan doen is al de heisa en voorspellingen gewoon links laten liggen. Inclusief die door de band zelf.

Als ik dan de plaat eerlijk beoordeel kom ik bij een goede cd uit waarbij ze de nummers makkellijk in een setlist kunnen zetten tussen de rest van huun oeuvre.
Misschien niet DE beste Extreme plaat, maar toch nog heel goed!
Zonder in herhaling te vallen of dergelijke.

Heel leuk dat ze nog met zoiets op de proppen komen.
Jammer genoeg kan ik ze niet live zien op 3 november in Tilburg.

Pornograffitti en vooral Three Sides to Every Story waren prima platen. Waiting for the punchline helaas drama. Dus ik was erg benieuwd naar deze.... en ik moet zeggen dat het me niet tegenvalt. Er staan hier en daar een paar mindere nummers (take us alive, Run) op, maar over de gehele lijn toch een lekkere rockplaat. Ik ga dan ook effe kijken in 013 binnenkort!

oh ja; toppers op deze plaat: Ghost (!!!!), Last hour & Interface.

Heb 'em eindelijk i n huis... En ben hier echt blij mee!
Géén meesterwerk, maar wel een oerdegelijke plaat van de heren die het duidelijk nog kunnen!!! Hoera!!

En wat een revelatie dat deze "comeback-plaat" een heel stuk knapper is dan de lauwe zwanezang die "Waiting for the Punchline" was...

Deze comeback van Extreme bevat alle elementen die ik van deze band verwacht: de catchy refreinen, de koortjes en natuurlijk het geweldige gitaarwerk van Nuno Bettencourt. Toch is er wel iets anders vind ik ten opzichte van het verleden. "Saudades de Rock" klinkt wat volwassener en wat minder cheesy dan sommige eerdere liedjes/albums van Extreme. Gary Cherone is gewoon een goede rockzanger. Ik vind zijn stem dan ook meer overtuigen in de wat hardere nummers. In de meer ingetogen liedjes komen zijn zwakheden wat eerder bovendrijven. "Saudades de Rock" overtreft mijn verwachtingen, krijgt dus gewoon een dikke voldoende en is een zeer genietbaar en prima rockalbum.

Nuno verdient zijn centjes als touring gitarist voor de hitmachine Rihanna. Zijn gitaarspel staat dan ook wel buiten kijf maar zijn composities gaan van briljant via laten nog wel eens te wensen over tot ondragelijk. Hoe is dat bij dit overlooked comeback album?
Inmiddels zit niemand meer te wachten op de tienermuziek van het debuut noch op de pubermuziek van het hitalbum pornografity II. Voor een evenaring van III heb je naast inspiratie een ruim budget nodig en er zal toch een betere reden zijn om bij elkaar te komen dan de clowneske vierde worp.
Het verlangen om nog eens een rock album te maken met de boys from Boston betaalt zich wonderwel uit. Want dat is precies wat het geworden is; een rock album. Het begint nogal pretentieus met een Queen kopie in de vorm van Stars en velen zullen dan ook na 10 seconden direct op zoek gaan naar een andere playlist. Deze koortjes komen natuurlijk nog wel eens terug in de songs maar niet zo prominent als in de opener. In de plaats daarvan probeert de band iedere song een eerlijke rock vibe mee te geven. Maar ja, voldoet dan nog wel aan de Extreme verwachtingen die men vooraf opstelt. Misschien niet, maar de heren hebben er zelf nogal wat plezier in. Met Ghost komt de onvermijdelijke ballad maar het glazuur blijft intact. Voor de rest zit het meer tegen het stevigere werk van Lenny Kravitz aan. Dat luistert dus best plezierig weg en al helemaal als Nuno nog eens lekker uit de bocht mag vliegen. Een nieuw masterpiece is het niet geworden maar ik kan er wel mee vooruit.

Een redelijke schijf en in ieder geval een stuk beter dan het cynische Waiting for the Punchline, de voorlaatste plaat waar de heren zich erg druk maakten over de media en het muzikale landschap van destijds. De grote doorbraak waar de mannen op hoopten was maar ten dele uitgekomen en met de opkomst van de neogrunge rock was het succes van Extreme tanende. Vreemd genoeg bleek die laatste worp op zich wel te passen binnen het muzikale landschap van destijds maar de band nam te veel afstand van hun theatrale Queen aanpak en bombast. Extreme bleek niet meer in het pulletje te passen. 13 jaar later en ouder en wijzer bleek en blijkt dit album beter te zijn dan de voorganger maar blijft het schijfje opvallend vaak in het doosje. Weg is het cynisme, tevens geldt dit voor de muziek waarmee Extreme bekend werd. De funk is hier en daar nog wel aanwezig maar de heren bewegen zich veel meer in een classic rock achtige setting, Kravitz is inderdaad een treffende vergelijking. Comfortably Dumb, Run en het fraaie Interface waarin de samenzang van Cherone en Bettencourt een mooie combinatie vormen, zijn prima tracks. Het album is echter ook wel erg safe en weinig verheffend. Weinig nummers steken er bovenuit. Een voldoende derhalve maar de heren kwamen begin jaren 90 vanuit compositorisch oogpunt toch sterker uit de hoek.

13 jaar na hun laatste werk komt dan tot mijn verrassing Saudades de Rock uit......En wederom zijn de heren erin geslaagd om nummers uit de brengen van goed tot sterke composities. Over de hele linie is het niveau hoog. En dat geld eigenlijk voor al hun albums die ze hebben uitgebracht, nergens kan je ze betrappen op missers of fillers (of het zou When I First Kissed You van Pornograffity moeten zijn). En dat kunnen maar weinig bands hun navertellen.....
Wat wel veranderd is dat de harde funkrock meer plaats heeft gemaakt voor "mainstream" rock en dat zou je jammer kunnen vinden. Alleen Comfortably Numb, Learn To Love en Slide zijn nog de echte funkrock tracks. Daarentegen staan er wel 2 geweldig wonderschone ballads op die niet voor elkaar onder doen. De pianoballade Ghost met prachtig sterke vocalen van Gary Cherone. Dit in tegenstelling tot het meerderheid van de nummers toch niet helemaal goed bij stem is. De ander sterke tranentrekker is Interface met typisch van haleneske gitaar getokkel, prachtig allemaal!
En Nuno blijft natuurlijk wel een lust voor het oor, man man man wat kan hij heerlijk spelen!
Dan eindigt het 5e werkstuk met het rustige sfeervolle Peace (demo daargelaten). Wat je met een stemmig vredegevoel achterlaat .
Een paar jaar geleden heb ik ze nog in Tivoli mogen aanschouwen en het was weer een waar feest. Hopelijk kan ik ze nog een keer meemaken,want ze zouden bezig zijn met een nieuw album.... nu maar hopen dat het corona shit volgend jaar op zn einde loopt........