Dead Can Dance - Aion (1990)

Uhhuh. Maar als Dazzler een mooie oor-recensie van bijv. Paul Evers over JD neerzet dan is het alsof je een bouvier een bord yoghurt ziet eten he Mjuman Dat is spekkie voor us bekkie.

Over Aion: ik ben bang dat het ook mijn plaat niet is.
Het is ongetwijfeld mooi en sfeervol, kunstig en gemeend, maar wat ik op eigenlijk alle DCD producten na Within the Realm... mis is het onheilspellende, het beangstigende aspect in hun muziek.

Hetzelfde overkwam de Cocteau Twins na Treasure. (toevallig ook bij hen dus na drie platen) Het sfeertje blijft, maar verandert van kleur.
Waar Spleen and Ideal of Garlands soundtrack zouden kunnen zijn van een prehistorisch schimmenspel in een mistig woud met de premesse van unspeakable evil loitering in the shadows, vervaagt bij beide bands die hele spanningsboog geleidelijk om te worden vervangen door een aardser en veel minder beklemmend geluid.

Ik ben (sadly) cultureel nauwelijks onderlegd en kan me voorstellen dat mensen die wel thuis zijn in literatuur en kunst de latere muziek van DCD beter op waarde kunnen schatten en dus ook meer waarderen, maar wat mij toen op 16, 17 jarige leeftijd heeft gegrepen en nooit meer heeft losgelaten is juist die onheilszwangere atmosfeer van de eerdere platen.

Juju van Siouxsie is er trouwens nog zo een.
Eng = mooi. Dat bedoel ik eigenlijk. En eng, dat is Aion nou net niet.

Skyline heeft hier een joekel van een punt.
Ik ga volmondig akkoord met zijn analyse ... verhelderend.

Toch blijven Cocteau Twins en Dead Can Dance me
na hun indrukwekkende begin trilogie meer boeien dan
andere bands in een vergelijkbaar muzikaal spectrum.

Ik geloof zelfs stellig in de ongeschreven drie albums regel.
Voor commerciële acts is het na drie albums meestal voorbij.
Het is alleen de groten gegeven om zich ook daarna nog
te blijven profileren ... CT en DCD onderscheiden zich
subtieler, qua kleur of accent verschuiving.

U2 vond zichzelf bijvoorbeeld drie keer opnieuw uit.
oerfase - Enofase - dancefase - retrofase ...

Toch blijft Aion een gedurfde stap die 4 sterren waard is.
Mijn 5 sterren zijn (zoals vaker bij mij het geval is) ingegeven vanuit
mijn allereerste confrontatie met het werk, dat voor mij (net zoals
mjuman en chameleon day beschrijven) openbarend was.

Tja, als Dazzler Skyline een "joekel van een punt" toekent, wat rest mij dan?

Laat ik vooropstellen dat muziek verschillende sferen kan adresseren/opbouwen en ook zich kan richten op verschillende soorten mensen en uiteraard op verschillende 'bodily functions'. Dan heb ik eigenlijk ook een belangrijke richting aangegeven. Muziek kan energie geven, aanzetten tot dans, tot ontspanning vermaak, onrust/reflectie - over de weltschmerz en de intense, doorvoelde (zeg maar 'gothic') angst, en comtemplatie/bezinning. Ik vind deze iets minder dan de drie ervoor, maar wel iets meer dan het debuut (dat voor mij wel mooi is, maar nog iets te weinig uitgewerkt is.

Ik ben het voor een deel eens met Skyline en wat betreft Cocteau Twins ook met Orbit (die spreekt bij CT over de "elfjes en sprookjesfase"). De hamvraag is "wat zoek je als mens in muziek". Meer specifiek, wat zoek je in Aion?

Voor mij een het organisch album dat aanzet tot 'ontzag' - beter nog het Engelse 'awe' voor het religieuze/spirituele van de middeleeuwen. Het ene moment, "The Arrival and the Reunion" ga je de kathedraal in, het volgende moment, "Saltarello", woon je het banket van de hertog bij.

Ik vind het een heel knappe plaat, die me in een speciale mentale gestelheid brengt en uitnodigt tot contemplatie, bespiegeling, maar - laat ik dat expliciet vermelden - niet mij fysiek verleidt: mjuman voelt niet de behoefte om te gaan huppelen als een dartel konijntje.

Ik eindig dus eigenlijk met de vraag waarmee ik ook zowat begon: het hangt er gewoon van af wat je in muziek zoekt. En als je behoefte hebt aan contemplatie en reflectie is Aion een prima plaat. Wil je de groeven van je ziel doorvorsen (uitdiepen), richt je dan op iets anders - tenzij dit voor jou dé plaat daarvoor is.

gewoon een prachtige sfeerplaat zoals we van dead can dance kunnen verwachten , een cd die ik veel opleg en favoriete nummers heb ik niet het is één langgerekte luisterervaring , prachtig

Dit album heb ik ook op de kop kunnen tikken en het bevalt mij zo mogelijk nog meer dan hun vorige.
Bezwerende en sfeervolle muziek met alweer middeleeuwse en religieuze invloeden, al gaat het iets meer richtig folk en zijn de nummers iets toegankelijker, ook wat meer aardser. Zeer gevarieerd ook met boeiende instrumentale stukken als "Saltarello" en subliem gezongen nummers.

Ook weer een mooi album van DCD, hoewel deze toch niet in de shaduw kan staan van "Within the Realm of a Dying Sun", verreweg DCD's beste album. Mooiste nummer vind ik "Saltarello" een zeer opgewekte Middeleeuwse dans die trouwens ook een uitstekende uitvoering kent van de Hongaar Zoltán Arany. Nu zit die muziek uit de Middeleeuwen bij mij toch al sterk in de lift. Het mooie is als je die muziek hoort je ook helemaal in die Middeleeuwen waant. Wat dat betreft zit je met de muziek van DCD wel goed.

4,0*

M'n allereerste kennismaking met DCD toentertijd en een geweldige plaat vond ik het. Nog steeds trouwens, ondanks dat ik later toch wel betere albums voorbij hoorde komen, met Within the Realm of a Dying Sun en The Serpent's Egg als absolute favorieten.
Aion komt echter daaropvolgend ergens in het rijtje van persoonlijke, favoriete DCD-platen.
T.o.v. de voorgangers is Aion een wat 'lichtere' plaat, ondanks dat het onmiskenbaar als DCD klinkt. De stijl is dit keer wat kleurrijker, tradioneler en kent wel degelijk zo'n typisch Middeleeuws sfeertje.
Sommige composities zijn daadwerkelijk traditioneel, zoals "Saltarello" wat meteen zo'n beetje de meest opvallende en beste track van de plaat is.
Maar Aion biedt meer: de onmiskenbare zangpartijen van zowel Perry als Gerard zijn weer vollop aanwezig en vormt zelfs een zeer mooi geheel tijdens het droevig klinkende, maar o zo mooie "The Song of the Sybil".
Andere favorieten zijn o.a. het typerende, opvallende en tegelijkertijd geweldige "Fortune Presents Gifts....", het daaropvolgende "As the Bell Rings..." en de heerlijke ritmische afsluiter "Radharc".
Door de korte speelduur van sommige tracks komt de plaat wel zo af en toe wat fragmentarisch over, maar veel van de pret mag dat niet drukken, aangezien Aion gewoon een heel mooi album is: een typisch voorbeeld van hoe kenmerkend en authentiek DCD klinkt.

Enig in zn soort; valt niets op aan te merken. Unieke mengeling van middeleeuwen, wave en arabisch. Erg mooi.

mrmojorising, doorsfan wellicht? ik ook. hoe spreek je de titel van de plaat eigenlijk uit? 1 van de betere dcd platen (ze hebben nooit een slechte gemaakt) die je in z'n geheel moet verorberen, anders werkt een mephisto bv niet. de stem van gerrard is hemels, zo wil ik begroet worden door petrus aan de hemelpoort. liam gallagher zal wel bij the gates of hell staan. maar dit terzijde. laat je gewoon meevoeren in de wonderlijke wereld van dcd.

Toch knap hoe Dead Can Dance na hun debuut telkens weer bij het uitbrengen van een nieuw album, andere stijlen/werelden verkent en hun eigen klank er aan toevoegt. Ook hier weer op deze muzikale reis van Aion wordt je meegenomen naar de middeleeuwen, de klassieke tijd en waan je jezelf in de woestijn in een tent alwaar een buikdanseres voor je staat te zwieren. Lisa Gerrard en Brendan Perry wisselen en vullen elkander goed aan, waardoor het een niet te overheersend wordt ten koste van de ander. Juist de eigen kleur die DCD erbij doet zorgt ervoor dat het niet puur klassiek wordt, waar trouwens ook niets mis mee is. Ik krijg zin om Monteverdi, Palestrina, of de Stabat Mater van Pergolesi te gaan draaien.

Zoals bij zovelen was Aion mijn kennismaking met DCD (dankzij de OOR nog wel...). Wat mij betreft nog altijd het hoogtepunt van hun oeuvre.

mijn eerste DCD album....Ik ga helemaal "out of body"

Zo, dat was een tijd geleden dat ik deze in z'n geheel beluisterd heb. Meestal leg ik een verzamelaar op zoals de box-set, maar daadoor mis je toch ook een boel prachtige liedjes. Saltarello, Fortune presents gifts, Black Sun, The Song of the Sibyl, eigenlijk is alles goed en raak op deze cd. Boeiend van begin tot eind.

Toen was 1967, toch? Hoe treffend. Nu net n.a.v. een bijdrage in het NRC over de komende overzichtstentoonstelling van Jeroen Bosch in Den Bosch hier weer even gaan neuzen en Aion aan het beluisteren. Weet eigenlijk ook niet waarom. Gewoon vanwege de associatie met het art work en de middeleeuwse klanken. Heb met dochter (ook gymnasiaste) besproken dat we de tentoonstelling niet mogen missen. We gaan zeker heen....maar deze muziek vindt mijn dochter......saaaaaaaaiiiii.....(komt wel).

En het nieuwe Suske en Wiske album met Bosch in een belangrijke rol..
Ff gekheid op het stokje, dit was mijn kennismaking met DCD en geniet er nog steeds flink van, al heeft DCD eigenlijk alleen hoogtepunten..

Ik vind dit een van de betere albums van DcD. Wat minder mythologisch- zoals Skyline een goed decenia terug met andere woorden al vermeldde- en wat middeleeuwser. Alhoewel? Black Sun, mijn favoriete nummer van deze plaat, heeft nog wel iets van die dreiging: een angst voor een kwaad dat zich buiten de conceptie van de mensheid bevindt. Ik mis hier eigenlijk alleen een nummer met de impact die Persephone of The Host of Seraphim wel hebben. Anders had ik dit album de volle mep kunnen geven.

Wederom een prachtige CD van Dead can Dance. Doet bij een aantal nummers middeleeuws aan, wat zeker niet verkeerd is.

CD gekocht toen die net uitkwam en nog steeds geen spijt van en vindt nog regelmatig de weg maar mijn CD speler.

prachtig, sfeervol album. uniek in z’n soort; weer anders dan de andere albums maar toch zo des dead can dance. de engelse cd-versie bezat ik al; vanochtend de engelse elpeeversie (origineel) aangeschaft.

Dead Can Dance, na Cocteau Twins mijn favoriete band in de jaren 80 en 90. Allebei op hetzelfde label 4AD.

3 maal heb ik ze live gezien. Onder andere twee maal in Carré. Daar mogen optreden zegt wel wat over de band. Het publiek varieerde in leeftijd van 16 tot 70. Ook dat is bijzonder. Bij de concerten waren meestal ook veel goths aanwezig. Hier mijn recensie

Dead Can Dance is een Britse formatie die in de jaren '80 en '90 bekendheid verwierf met hun unieke mix van wereldmuziek, neoklassieke invloeden en gotische elementen. Het duo, bestaande uit Lisa Gerrard en Brendan Perry, staat bekend om hun eclectische en experimentele benadering van muziek, waarbij ze verschillende culturele en historische invloeden verweven in hun werk. Hun album Aion uit 1990 is een perfect voorbeeld van deze benadering, waarbij ze middeleeuwse en renaissance-elementen combineren met hun kenmerkende etherische stijl.

Aion is een album dat zich onderscheidt door zijn rijke muzikale texturen en een duidelijke inspiratie uit middeleeuwse en renaissance muziek. Het album omvat genres zoals wereldmuziek, neoklassiek en darkwave, en creëert een sonisch landschap dat zowel tijdloos als mystiek aanvoelt. De combinatie van traditionele instrumenten zoals de draailier en de violoncello met moderne productie en de betoverende stemmen van Gerrard en Perry, zorgt voor een meeslepende luisterervaring die de luisteraar meeneemt naar een andere wereld.

De productie van Aion is uitzonderlijk, met een helderheid en diepte die elk instrument en elke stem tot zijn recht laat komen. De mix is zorgvuldig uitgebalanceerd, waardoor de rijke texturen en lagen van de muziek volledig tot hun recht komen. De opnames zijn zowel gedetailleerd als ruimtelijk, wat bijdraagt aan de mystieke en etherische sfeer van het album. Elk nummer is met zorg geproduceerd, waardoor het album als geheel een coherente en meeslepende luisterervaring biedt.

Track-voor-Track Analyse

The Arrival and the Reunion - Het album opent met een kort maar betoverend mooi stuk dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De etherische zang en de subtiele instrumentatie creëren een gevoel van mysterie en verwachting.

Saltarello - Dit opzwepende nummer is een duidelijke verwijzing naar de middeleeuwse dans waar het zijn naam aan ontleent. Het ritme en de melodie zijn levendig en energiek, wat het een van de meer toegankelijke en vrolijke nummers op het album maakt.

Mephisto - Een kort intermezzo dat eveneens een middeleeuwse sfeer oproept. Ondanks zijn korte lengte weet het nummer een duidelijke en intrigerende sfeer neer te zetten.

The Song of the Sibyl - Dit nummer is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. De zang van Lisa Gerrard is goddelijk mooi en hypnotiserend, en de melodie is zowel etherisch als diep emotioneel. Het nummer heeft een sacrale kwaliteit die je volledig in zijn greep houdt.

Fortune Presents Gifts Not According to the Book - Dit nummer opent met een spookachtig intro dat al snel overgaat in een meeslepende melodie. De drive van het nummer is aanstekelijk en opjuttend, wat het tot een van de meer dynamische tracks op het album maakt.

As the Bell Rings the Maypole Spins - Dit nummer is opzwepend en adembenemend, met een ritme en melodie die je bijna dwingt om mee te bewegen. De complexiteit en energie maken het tot een van de meest boeiende nummers op Aion.

The End of Words - Dit nummer biedt hemelse klanken en zeldzaam mooie zang, wat het tot een bijna transcendentale ervaring maakt. De serene en spirituele sfeer van het nummer maakt het een rustpunt in het midden van het album.

Black Sun - Black Sun heeft een heerlijke drive en een prachtige melodie die zowel krachtig als meeslepend is. Het nummer is een van de meer toegankelijke tracks op het album, met een ritmische energie die het een duidelijke favoriet maakt.

Wilderness - Dit korte maar fantastische a capella stuk is een showcase van de vocale kracht van de band. Hoewel het slechts 1:24 minuten duurt, laat het een diepe indruk achter en toont het de pure schoonheid van vocale muziek.

The Promised Womb - Dit nummer is iconisch mooi, met uitzonderlijke zang en een betoverende violoncello. Het is een van de meest emotioneel geladen nummers op het album en laat de unieke kracht van Dead Can Dance's muziek zien.

The Garden of Zephirus - Een kort intermezzo dat minder indrukwekkend is dan de andere nummers. Hoewel het een zekere sfeer heeft, voelt het enigszins overbodig aan en draagt het niet veel bij aan de algehele ervaring van het album.

Radharc - Het album sluit af met Radharc, een nummer met een mooi ritme en gedreven zang. Het is een passende afsluiter die de luisteraar nog een laatste keer onderdompelt in de unieke wereld van Aion.
Conclusie

Aion is een album dat zowel tijdloos als uniek is. Dead Can Dance slaagt erin om een betoverende sfeer te creëren die de luisteraar volledig in zijn greep houdt. De combinatie van middeleeuwse invloeden, etherische zang en moderne productie maakt dit album tot een meesterwerk in zijn genre. Hoewel niet elk nummer even sterk is, is het geheel meer dan de som van zijn delen. Aion is een aanrader voor liefhebbers van wereldmuziek, neoklassiek en iedereen die op zoek is naar een diepe, meeslepende luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Niet het sterkste album van DCD in mijn herinnering en daarom wat uit het oog verloren (shame on me, nog niet eens op gestemd!). Blijkt toch behoorlijk sterk te zijn. Nav het boek van Peter Ullrich, drummer van DCD, staat dit album in het teken van de relationele breuk tussen Perry en Gerrard en daardoor de manier van werken, niet meer gezamenlijk maar afzonderlijk werken aan composities. Desondanks toch een prima album.
De verbanden, die Chameleon Day en Mjuman leggen met de kunstwerken van Jeroen Bosch, herken ik zeker ook wel.

Imo het sterkste album.
Black sun is magistraaaaal.

Mijn stem van 13 juli 2016 gaat nu ook omhoog. Prachtplaat!