Dead Can Dance - Aion (1990)

AION 1990

The End of Words.

Wat kan er over dit album gezegd of geschreven worden?

Devotie, toewijding, schilderijen komen tot leven.
Die van Jeroen Bosch op de cover ... of voor mij als Vlaming
en onvoorwaardelijke fan van Breughel ... Pieter de Oude.
Beide schilders tekenden vreugde en verdriet van de sterveling.
Bosch werkte meer met (bijbelse) metaforen, Breughel zoemde in
op het dagelijkse leven van Jan Modaal ... en de boer ploegde verder.

Dead Can Dance zet met elke album een stap verder terug
in het verguisde, maar rijke muzikale verleden van de mensheid.
Twee songs schetsen het opzet van deze vijfde langspeler Aion.

Het zijn Saltarello, de 14de eeuwse Italiaanse (heksen)dans
en The Song of the Sybil, een 16de eeuwse Catelaans passielied.

http://nl.youtube.com/watch?v=AcmpBCXOgVI
http://nl.youtube.com/watch?v=zP4Ae4xIkMU

Track 2 huppelt met ritmische tambourijn in de rondte.
Track 4 schuift als een collectieve biecht voorbij.

Hier brengen muzikanten van de 20ste eeuw
de zielen uit de middeleeuwen tot leven, alsof de poppetjes
op de schilderijen van de vernoemde grootmeesters tot leven komen.
Dode muziek nodigt opnieuw ten dans uit: Dead Can Dance.

The Arrival and the Reunion opent plechtig.
Alsof we mogen meegluren over de schouders
van een relgieuze communie ... vrijmetselarij wie weet.

Fortune Presents Gifts Not According to the Book.
Of hoe het dagelijkse lot zich niet altijd aan de bijbelse profetieën houdt.
Een intro die uit Dead Poets Society lijkt geknipt.

http://nl.youtube.com/watch?v=qIXgS0_Ax2U

The Promised Womb met die in mineur gestreken cello's.
Lisa Gerrard zingt niet meer ... ze verklankt zwangerschap,
verwachting of "advent". Een kerstlied tussen de regels.

Black Sun ... het enige nummer dat hoorbaar teruggrijpt
naar de oude, meer op new wave geënte aanpak.
Brendan Perry ontbindt zijn innerlijke demonen.

Radharc springt uit de band als een symbiose tussen
Europese, middeleeuwse muziek en oosterse volksdans.

As the Bell Rings the Maypole Spins is contemplatiever.
Lieflijk haast, alsof het de kat is die naast het haardvuur spint.

Mephisto en The Garden of Zephirus zijn integrerender
van titel, want muzikaal slechts kleine bruggetjes tussen
behoorlijk gevarieerde nummers die voldoende een zijn.

Wilderness is een vocale meditatie en brengt ons
terug bij ons uitgangspunt ... The End of Words.

http://nl.youtube.com/watch?v=ynw2Zi0nMn0

M'n allereerste kennismaking met DCD toentertijd en een geweldige plaat vond ik het. Nog steeds trouwens, ondanks dat ik later toch wel betere albums voorbij hoorde komen, met Within the Realm of a Dying Sun en The Serpent's Egg als absolute favorieten.
Aion komt echter daaropvolgend ergens in het rijtje van persoonlijke, favoriete DCD-platen.
T.o.v. de voorgangers is Aion een wat 'lichtere' plaat, ondanks dat het onmiskenbaar als DCD klinkt. De stijl is dit keer wat kleurrijker, tradioneler en kent wel degelijk zo'n typisch Middeleeuws sfeertje.
Sommige composities zijn daadwerkelijk traditioneel, zoals "Saltarello" wat meteen zo'n beetje de meest opvallende en beste track van de plaat is.
Maar Aion biedt meer: de onmiskenbare zangpartijen van zowel Perry als Gerard zijn weer vollop aanwezig en vormt zelfs een zeer mooi geheel tijdens het droevig klinkende, maar o zo mooie "The Song of the Sybil".
Andere favorieten zijn o.a. het typerende, opvallende en tegelijkertijd geweldige "Fortune Presents Gifts....", het daaropvolgende "As the Bell Rings..." en de heerlijke ritmische afsluiter "Radharc".
Door de korte speelduur van sommige tracks komt de plaat wel zo af en toe wat fragmentarisch over, maar veel van de pret mag dat niet drukken, aangezien Aion gewoon een heel mooi album is: een typisch voorbeeld van hoe kenmerkend en authentiek DCD klinkt.

Dead Can Dance, na Cocteau Twins mijn favoriete band in de jaren 80 en 90. Allebei op hetzelfde label 4AD.

3 maal heb ik ze live gezien. Onder andere twee maal in Carré. Daar mogen optreden zegt wel wat over de band. Het publiek varieerde in leeftijd van 16 tot 70. Ook dat is bijzonder. Bij de concerten waren meestal ook veel goths aanwezig. Hier mijn recensie

Dead Can Dance is een Britse formatie die in de jaren '80 en '90 bekendheid verwierf met hun unieke mix van wereldmuziek, neoklassieke invloeden en gotische elementen. Het duo, bestaande uit Lisa Gerrard en Brendan Perry, staat bekend om hun eclectische en experimentele benadering van muziek, waarbij ze verschillende culturele en historische invloeden verweven in hun werk. Hun album Aion uit 1990 is een perfect voorbeeld van deze benadering, waarbij ze middeleeuwse en renaissance-elementen combineren met hun kenmerkende etherische stijl.

Aion is een album dat zich onderscheidt door zijn rijke muzikale texturen en een duidelijke inspiratie uit middeleeuwse en renaissance muziek. Het album omvat genres zoals wereldmuziek, neoklassiek en darkwave, en creëert een sonisch landschap dat zowel tijdloos als mystiek aanvoelt. De combinatie van traditionele instrumenten zoals de draailier en de violoncello met moderne productie en de betoverende stemmen van Gerrard en Perry, zorgt voor een meeslepende luisterervaring die de luisteraar meeneemt naar een andere wereld.

De productie van Aion is uitzonderlijk, met een helderheid en diepte die elk instrument en elke stem tot zijn recht laat komen. De mix is zorgvuldig uitgebalanceerd, waardoor de rijke texturen en lagen van de muziek volledig tot hun recht komen. De opnames zijn zowel gedetailleerd als ruimtelijk, wat bijdraagt aan de mystieke en etherische sfeer van het album. Elk nummer is met zorg geproduceerd, waardoor het album als geheel een coherente en meeslepende luisterervaring biedt.

Track-voor-Track Analyse

The Arrival and the Reunion - Het album opent met een kort maar betoverend mooi stuk dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De etherische zang en de subtiele instrumentatie creëren een gevoel van mysterie en verwachting.

Saltarello - Dit opzwepende nummer is een duidelijke verwijzing naar de middeleeuwse dans waar het zijn naam aan ontleent. Het ritme en de melodie zijn levendig en energiek, wat het een van de meer toegankelijke en vrolijke nummers op het album maakt.

Mephisto - Een kort intermezzo dat eveneens een middeleeuwse sfeer oproept. Ondanks zijn korte lengte weet het nummer een duidelijke en intrigerende sfeer neer te zetten.

The Song of the Sibyl - Dit nummer is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. De zang van Lisa Gerrard is goddelijk mooi en hypnotiserend, en de melodie is zowel etherisch als diep emotioneel. Het nummer heeft een sacrale kwaliteit die je volledig in zijn greep houdt.

Fortune Presents Gifts Not According to the Book - Dit nummer opent met een spookachtig intro dat al snel overgaat in een meeslepende melodie. De drive van het nummer is aanstekelijk en opjuttend, wat het tot een van de meer dynamische tracks op het album maakt.

As the Bell Rings the Maypole Spins - Dit nummer is opzwepend en adembenemend, met een ritme en melodie die je bijna dwingt om mee te bewegen. De complexiteit en energie maken het tot een van de meest boeiende nummers op Aion.

The End of Words - Dit nummer biedt hemelse klanken en zeldzaam mooie zang, wat het tot een bijna transcendentale ervaring maakt. De serene en spirituele sfeer van het nummer maakt het een rustpunt in het midden van het album.

Black Sun - Black Sun heeft een heerlijke drive en een prachtige melodie die zowel krachtig als meeslepend is. Het nummer is een van de meer toegankelijke tracks op het album, met een ritmische energie die het een duidelijke favoriet maakt.

Wilderness - Dit korte maar fantastische a capella stuk is een showcase van de vocale kracht van de band. Hoewel het slechts 1:24 minuten duurt, laat het een diepe indruk achter en toont het de pure schoonheid van vocale muziek.

The Promised Womb - Dit nummer is iconisch mooi, met uitzonderlijke zang en een betoverende violoncello. Het is een van de meest emotioneel geladen nummers op het album en laat de unieke kracht van Dead Can Dance's muziek zien.

The Garden of Zephirus - Een kort intermezzo dat minder indrukwekkend is dan de andere nummers. Hoewel het een zekere sfeer heeft, voelt het enigszins overbodig aan en draagt het niet veel bij aan de algehele ervaring van het album.

Radharc - Het album sluit af met Radharc, een nummer met een mooi ritme en gedreven zang. Het is een passende afsluiter die de luisteraar nog een laatste keer onderdompelt in de unieke wereld van Aion.
Conclusie

Aion is een album dat zowel tijdloos als uniek is. Dead Can Dance slaagt erin om een betoverende sfeer te creëren die de luisteraar volledig in zijn greep houdt. De combinatie van middeleeuwse invloeden, etherische zang en moderne productie maakt dit album tot een meesterwerk in zijn genre. Hoewel niet elk nummer even sterk is, is het geheel meer dan de som van zijn delen. Aion is een aanrader voor liefhebbers van wereldmuziek, neoklassiek en iedereen die op zoek is naar een diepe, meeslepende luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl