The Band - Islands (1977)

leuke plaat,
die rustig zijn gang gaat

Een 'moetje' dit album. Nadat The Band eigenlijk had gedacht met The Last Waltz afscheid te willen nemen, althans i.i.g van Robbie Robertson die niet meer wilde toeren en de The Band ging verlaten. Was dit toch nog een verplichting naar hun platenmaatschappij. Blijkbaar had deze nog 1 album tegoed en aangezien The Last Waltz naar derden ging ivm financien van de film, concert etc. Bleef nog 1 verplichting over, dat werd dat Islands. Niet echt een album volgens Robbie Robbertson. In die zin dan, dat ze met zijn allen in de studio verbleven met de intentie om een (coherent) album op te nemen. Dit Island is dan ook een vergaarbak voor alternate takes, B-nummers en wat allegaartjes. De motivatie was er niet echt meer en die geest, waart hier en dan ook zo rond op dit -op zich niet slechte- album. Hoewel het dieptepunt van dit inspiratieloze gedoe, zich wel manifesteert op de instrumentale Island. Verder is er in de vorm van een iel klinkende synthesizer wel een storende factor aanwezig. Maar met de cover Georgia on my Mind, Let the night Fall en The Saga of Pepote Rouge zijn er nog wel een aantal prima nummers te vinden.
Maar ik vind dit wel de minste van The Band tot aan die tijd en eigenlijk had het met The Last Waltz moeten eindigen, beetje een anti climax dit album daarna.
Dat gezegt hebbende, een minder geinspireerde/gemotiveerde The Band, is nog altijd beter als de gemiddelde band.

Het is pas sinds korte tijd dat ik me in The Band verdiep. Dit album heb ik ooit - als zijnde afgeschreven - gekocht bij de bieb. Nooit gedraaid, tot vandaag. Blijkt toch een aardige plaat te zijn. Iets wat ik niet had verwacht na wat recensies te hebben gelezen. Let the Night Fall en Right as Rain vind ik vooralsnog het mooist.

Alleen het instrumentale titelnummer valt tegen; de rest is goed.

Ik draai de laatste tijd zo ongeveer alles van The Band. De eerste 2 albums kende ik al van haver tot gort en het leidt geen twijfel dat het daarna nooit meer beter zou worden. Dat was ook nauwelijks mogelijk. Wat mij zo opvalt is dat de belangstelling voor The Band daarna zo snel is weggezakt. Ook valt de waardering voor vooral Cahoots en dit album in negatieve zin op. De gemiddelden zijn wat mij betreft onevenredig laag t.o.v. bijvoorbeeld Northern Lights & Southern Cross.

Dit album is in mijn ogen ook veel beter dan het lage gemiddelde doet vermoeden. Het mag dan een soort restalbum zijn en het zal best de heren niet zo heel erg geinspireerd meer waren. Ik merk er weinig van eerlijk gezegd. Zoals Spinout al zegt is het titelnummer en wat mij betreft ook de slappe uitvoering van Georgia on my mind het enige wat ik op het album heb aan te merken. Voor de rest is hier helemaal niks mis mee en kan een ieder die de Band enigzins kan waarderen dit album blind aanschaffen. Of zoals Madjack ook al zei: Een minder geinspireerde Band is nog altijd beter dan de gemiddelde band.

Bij het album 'The Band' uit 1969 staat een berichtje van mij dat ik het wel aardige muziek vind, maar zeker geen topper. Nou valt 3,5* best mee (een zeven op je rapport vond ik ook OK).

Dit album wordt minder hoog aangeslagen maak ik uit het gemiddelde op. Dat terwijl het wel redelijk scoort in de jaarlijst 1977 van Oor (29e).
Dus ben ik er eens goed voor gaan zitten. Mijn conclusie is dat dit een erg saai album is. Ik begrijp ook dat het een soort nakomertje is vanwege contractuele verplichtingen, Dat is goed hoorbaar. Ongeïnspireerde songs die zeker niet beklijven. Het ergste is nog dat het slechtste nummer er in twee versies opstaat.
2*

Indertijd een flinke teleurstelling, maar na al die jaren vraag ik me af wat ik hier eigenlijk precies zo slecht aan vond. Akkoord, Streetwalker is een beetje lomp (cliché alert : “there’s no pity in the city”), Ain’t that a lot of love is ronduit stompzinnig, en het titelnummer gaat eigenlijk nergens heen, maar er staat ook veel moois op deze plaat: Let the night fall is een enigszins larmoyant maar tegelijk aangrijpend en somber nummer, This must be Christmas heeft een tamelijk melige tekst maar wordt uitstekend gezongen door Rick Danko, Pepote Rouge is een bizar verhaal over een mythisch personage op een swingende begeleiding, en de afsluiter rondt de zaak mooi op opgeruimde toon af, ook al kun je je afvragen in hoeverre die opgewektheid levensvatbaar is in de geschetste droomwereld, en ook al zou Livin' in a dream dan het laatste nummer blijken te zijn dat van de groep in deze bezetting op plaat verscheen. Hoogtepunt is echter het openingsnummer, heel traditioneel en zeker niet opzienbarend, maar zó soepel uitgevoerd en zó ontroerend gezongen dat het toch een bepaalde gloed krijgt die alleen aan deze groep en deze zanger voorbehouden lijkt.
        Wat Georgia on my mind betreft, ik heb niets met dat nummer en bijna niets met Ray Charles, en over het algemeen vind ik het een slecht idee om een cover op te nemen van een nummer dat zó duidelijk met een bepaalde artiest geassocieerd wordt, maar de zang van Richard Manuel op deze versie is zó intens en wringt mijn hart zódanig uit dat ik me ondanks mezelf gewonnen moet geven voor deze versie. Al met al vind ik dit album nu aanzienlijk leuker dan toen ik het indertijd leerde kennen – hoewel het niet onder de meest stimulerende omstandigheden in elkaar werd gezet ademt het een bepaalde lichtheid en luchtigheid waardoor er (mede dankzij de immer aanwezige muzikaliteit van de vijf bandleden) toch een positieve vibe ontstaat. Uiteraard niet van het niveau van de eerste drie platen of de directe voorganger, maar toch een leuke en lieve plaat.

het laatste studio album van dit legendarische gezelschap in de originele line-up inclusief Robbie Robertson.
uitgezonderd Garth Hudson telde de band 4 prima zangers, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zang van Rick Danko en Levon Helm.

8 nummers van Robbie Robertson waarvan "Street Walker" co-written met Rick Danko plus 2 covers het up-tempo, stuwend rockende "Ain't That a Lot of Love" met een fraaie blazerssectie, bekend in de versie van soul legendes Sam & Dave en een versie van het aloude "Georgia On My Mind" (Hoagy Carmichael) waar de meningen over verdeeld zijn.

als je er onbevangen naar luister en hun klassiekers buiten beschouwing laat, blijkt dit een prima album te zijn. fraaie ballads als "Let the Night Fall" met zang van Levon Helm en "Christmas Must Be Tonight" worden afgewisseld met typische "vintage" Band nummers als "Street Walker" met zang van Rick Danko en het karakteristieke gitaarspel van Robbie Robertson,"The Saga of Pepote Rouge" met eveneens zang van Rick Danko of het up-tempo "Knockin' Lost John" met de van hun kenmerkende meerstemmige zang.

het up-tempo "Livin' in a Dream" met wederom Levon Helm als lead zanger sluit "Islands" sterk af.

Album werd geproduceerd door The Band
Recorded at Shangri-La (Malibu) & Village Recorders (Los Angeles)

(deel) citaat uit de liner notes van Chris Morris (Billboard Magazine)

"With the exception of the soundtrack album to Martin Scorsese's film of the Band's final concert, "The Last Waltz" (issued as a three-LP set by Warner Bros. in 1978), "Islands" would mark the last time the five original members of The Band would appear together on record. By the time of "Islands" release, the group had already hung up its rock 'n roll shoes-- The Last Waltz concert at Winterland in San Francisco on Thanksgiving 1976 was its last hurrah on stage. They would subsequently regroup as a touring unit in 1984, but without guiding light Robbie Robertson"