The Band - Islands (1977)

Indertijd een flinke teleurstelling, maar na al die jaren vraag ik me af wat ik hier eigenlijk precies zo slecht aan vond. Akkoord, Streetwalker is een beetje lomp (cliché alert : “there’s no pity in the city”), Ain’t that a lot of love is ronduit stompzinnig, en het titelnummer gaat eigenlijk nergens heen, maar er staat ook veel moois op deze plaat: Let the night fall is een enigszins larmoyant maar tegelijk aangrijpend en somber nummer, This must be Christmas heeft een tamelijk melige tekst maar wordt uitstekend gezongen door Rick Danko, Pepote Rouge is een bizar verhaal over een mythisch personage op een swingende begeleiding, en de afsluiter rondt de zaak mooi op opgeruimde toon af, ook al kun je je afvragen in hoeverre die opgewektheid levensvatbaar is in de geschetste droomwereld, en ook al zou Livin' in a dream dan het laatste nummer blijken te zijn dat van de groep in deze bezetting op plaat verscheen. Hoogtepunt is echter het openingsnummer, heel traditioneel en zeker niet opzienbarend, maar zó soepel uitgevoerd en zó ontroerend gezongen dat het toch een bepaalde gloed krijgt die alleen aan deze groep en deze zanger voorbehouden lijkt.
        Wat Georgia on my mind betreft, ik heb niets met dat nummer en bijna niets met Ray Charles, en over het algemeen vind ik het een slecht idee om een cover op te nemen van een nummer dat zó duidelijk met een bepaalde artiest geassocieerd wordt, maar de zang van Richard Manuel op deze versie is zó intens en wringt mijn hart zódanig uit dat ik me ondanks mezelf gewonnen moet geven voor deze versie. Al met al vind ik dit album nu aanzienlijk leuker dan toen ik het indertijd leerde kennen – hoewel het niet onder de meest stimulerende omstandigheden in elkaar werd gezet ademt het een bepaalde lichtheid en luchtigheid waardoor er (mede dankzij de immer aanwezige muzikaliteit van de vijf bandleden) toch een positieve vibe ontstaat. Uiteraard niet van het niveau van de eerste drie platen of de directe voorganger, maar toch een leuke en lieve plaat.

het laatste studio album van dit legendarische gezelschap in de originele line-up inclusief Robbie Robertson.
uitgezonderd Garth Hudson telde de band 4 prima zangers, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zang van Rick Danko en Levon Helm.

8 nummers van Robbie Robertson waarvan "Street Walker" co-written met Rick Danko plus 2 covers het up-tempo, stuwend rockende "Ain't That a Lot of Love" met een fraaie blazerssectie, bekend in de versie van soul legendes Sam & Dave en een versie van het aloude "Georgia On My Mind" (Hoagy Carmichael) waar de meningen over verdeeld zijn.

als je er onbevangen naar luister en hun klassiekers buiten beschouwing laat, blijkt dit een prima album te zijn. fraaie ballads als "Let the Night Fall" met zang van Levon Helm en "Christmas Must Be Tonight" worden afgewisseld met typische "vintage" Band nummers als "Street Walker" met zang van Rick Danko en het karakteristieke gitaarspel van Robbie Robertson,"The Saga of Pepote Rouge" met eveneens zang van Rick Danko of het up-tempo "Knockin' Lost John" met de van hun kenmerkende meerstemmige zang.

het up-tempo "Livin' in a Dream" met wederom Levon Helm als lead zanger sluit "Islands" sterk af.

Album werd geproduceerd door The Band
Recorded at Shangri-La (Malibu) & Village Recorders (Los Angeles)

(deel) citaat uit de liner notes van Chris Morris (Billboard Magazine)

"With the exception of the soundtrack album to Martin Scorsese's film of the Band's final concert, "The Last Waltz" (issued as a three-LP set by Warner Bros. in 1978), "Islands" would mark the last time the five original members of The Band would appear together on record. By the time of "Islands" release, the group had already hung up its rock 'n roll shoes-- The Last Waltz concert at Winterland in San Francisco on Thanksgiving 1976 was its last hurrah on stage. They would subsequently regroup as a touring unit in 1984, but without guiding light Robbie Robertson"