Wovenhand - Ten Stones (2008)

Erg benieuwd naar dit album. Op hun myspace (www.myspace.com/wovenhand) kun je al twee nummers beluisteren, zo na de eerste keer vind ik Kicking Bird nog niet echt overtuigend en van dezelfde kwaliteit als voorgaande albums. Horse Tail klinkt daarentegen wel erg goed. Kijk uit naar hun optreden 1 augustus!

Ik ben benieuwd......
Tis dan wel geen 16 Horsepower maar toch, Woven Hand is best een aardig alternatief sinds het uit een vallen van 16 Horsepower.....

Hey gaaf, een nieuwe Woven hand. Die ga ik zeker eens aanvragen bij de platenboer

Prachtig artwork in ieder geval weer!

Ben na het optreden in het paard van troje toch wel erg benieuwd geworden hiernaar...

Mosiac was in ieder geval geweldig!!

Ging ik gisteren naar Boudisque: uiverkocht. Naar de Plato dan maar: uitverkocht. Gelukkig lag er nog ééntje bij de Plaatboef, maar dat was dan ook meteen de laatste cd. Is die vent tegenwoordig zo populair want ik kan me niet herinneren dat dit ook het geval was bij Mosaic.

Cd oogst niks dan lof en dat is nog geheel terecht ook!! wat een topplaat

Bij Kroese was ie ook al uitverkocht!
Volgende week maar weer proberen.

Vooralsnog niet zo goed als Mosaic, maar zeker weer een hoogstand werkje! Vooral het eerste deel van de cd.

Tsja, het is precies de cd die ik had verwacht. Bezwerende zanglijnen, doem-en-hel lyrics die soms rechtstreeks gecopy-past zijn uit het OudeTestament en een onderhuidse spanning waar je 'u ' tegen zegt, DEE flikt hetzelfde kunstje weer, en met verve, want het is een topper.

Een indrukwekkend album dit. Veel dreiging, slechts kleine sprankjes hoop, typisch Dave Eugene Edwards. De muzikale focus ligt in tegenstelling tot het voorgaande Woven Hand werk veel meer op het gitaarwerk. Daarmee is dit meteen ook een veel hardere en zwaardere plaat dan al z'n voorgangers.
De vreemde eend in de bijt is de uitvoering van de evergreen Quiet Nights of Quiet Stars. Deze valt nogal uit de toon bij de rest van het album, hoewel het zeker goed gedaan is.

Duister en zwartgallig........ precies wat ik er van had verwacht...... is weer een prachtig zwaarmoedige plaat geworden...... Dat 16 Horsepower niet meer is is heel erg jammer, maar dan is Woven Hand wel het beste alternatief...........

Woow, deze cd voor eerste maal aan het beluisteren en is ook eerste kennismaking met "Woven Hand" maar wordt direct meegesleurd met de stemming van dit album.
Dit smaakt naar meer, veel meer

edit: Zijn stem lijkt af en toe iets weg te hebben van Mark Lanegan, maar dan wel minder rauw. Bij "Quiet Nights of Quiet Stars" valt dat me op

Dave Eugene Edwards, wat een groot musicus en wat een stem.
En wat is ook dit album weer een briljante aanvulling op zijn toch al imposante werk. 16 Horsepower, Wovenhand, bijna alles wat de man aanraakt is prachtig en magisch.
Een icoon in de popmuziek.

4,5/5 maar hoe lang duurt het nog voordat we naar de maximale score gaan ?

Kingdom of Ice

Probeer "Hyacinth house - Black Crows Country" ééns zou ik voorstellen

Gisterenavond prachtig optreden gezien in Kortrijk (België) ! Vroeger 16 Horsepower 5 maal kunnen bewonderen en nu Wovenhand voor de 3de maal. David Eugene en zijn band zijn uniek ! Wie hiervan niet kan genieten moet dringend wat bijgeschoold worden.
Live komt de band nog beter over en daarom hoop ik dat er eindelijk eens een Live CD of liefst DVD van de band uitkomt.
Aan iedereen die het wil horen: als je de kans krijgt om Wovenhand te bekijken = DOEN !

Ten Stones is een goeie plaat, in het verlengde van Mosaic en duidelijk beter dan de eerste 2 solo platen van David.
De terugkomst van Pascal Humbert en zéker de aanwinst van onze landgenoot Peter van Laerhoven zijn enorme pluspunten.

Wat kan het toch raar gaan. Mosaic was zeker geen slechte plaat maar deed me veel minder (weliswaar een 3,5 gegeven maar voor mijn gevoel meer richting 3). Ten Stones is anders, opeens klikt het tussen mij en Woven Hand. Prachtig in alle opzichten. Toch maar nog eens Mosaic beluisteren?!

Een vrij stevige plaat deze maar wel vrij constant. Ik kan geen genoeg krijgen van zijn stem en daardoor gaat ook deze plaat er weer als zoete koek in.

Quiet Nights of Quiet Stars vind ik wel een draak van een nummer en past ook totaal niet op deze "rock" plaat. jammer..

Ten stones vind ik vooraslnog van dezelfde kwaliteit als het titelloze debuut van Woven Hand. Ik heb het gevoel dat de stem van David zich niet zo leent voor zwaardere nummers zoals "white knuckle grip" en "kicking bird". Nee, "horse tail", "cohawkin road" en "iron feather" bevallen me het meest en da's meer in het verlengde van de debuutplaat. Bij Woven hand is het mij toch meer om de sfeer/spanning te doen en niet het rockgehalte.

Mooie plaat met veel dramatiek. David zingt alsof hij door de duivel is bezeten, een onheilsprofeet. 'Beautiful Axe' is een zeer krachtige opener van een album dat een welhaast constant hoog niveau heeft.
Alleen dan komt 'Quiet Nights of Quiet Stars'......dit nummer verpest voor mij de sfeer volledig. Ik begrijp echt niet waarom dat nummer dit album heeft gehaald. Een enorme afknapper.

Ten Stones is weer een uitstekend album van David E Edwards en de zijnen. Hij blijft ons bestoken met duistere, dreigende en opzwepende muziek. Dit album is wel meer rock dan zijn voorgaande met een stevig geluid, meer gitaar en hardere drums.

De man live zien is een ware gebeurtenis, de bezieling en bezetenheid die er van uit gaan, is zoals vaak wordt gezegd: precies alsof de duivel hem achterna zit. Zo was ik er live ook bij eind november in Kortrijk en enkele dagen later in Utrecht waar hij en zijn band bijzonder geslaagde optredens weggaf. Spijtig dat in Tivoli(Utrecht) er veel lawaai en rumoer was achterin de zaal. Soms heb ik de indruk dat deze mensen niet naar een optreden komen zien, maar er zijn om pinten te pakken. Kunnen ze niet gewoon op café gaan?

Terug naar dit album, het zijn allen top-nummers waarvan je kippevel krijgt en waarbij je afwisselend harde en rustige nummers mag beleven, met uitschieters als Horsetail, Not One Stone, Kingdom of Ice, Iron Feather... Quiet Nights Of Quiet Stars is hier wel het onverwachte buitenbeentje en misschien minder passend op dit aangrijpend, mysterieus en meeslepende album.
David Eugene je hebt het weer mooi voor elkaar gebracht!!! Net géén 5 sterren, maar wat niet is, kan nog komen!

Dat komt me wel erg bekend voor.

Als genre lijkt mij daarom de benaming Rock/ Folk niet de juiste.
Bij een zanger met zo'n duivelse stem is "Gothic Americana" misschien meer voor de hand liggend.

Folk valt min of meer wel onder Americana in te delen geloof ik maar Gothic is hier toch echt niet op zijn plaats.
Folk/Rock is hier echt wel op zijn plaats.

Ik vind dit album niet zo heel goed, op enkele zeer goede nummers na. Maar misschien moet het nog groeien. Ik ben benieuwd 6 mei in Paradiso!

Beetje in dubio met dit album. Voelt als een mis van een man op het randje van een psychose, werkelijkheid die als verdoemenis gehult gaat in een halelujacinatie.
De muziek klinkt introvert met een flinke sneer. De zang lijkt meer voor zichzelf dan uitreikend naar de luisteraar. Woven Hand vers 11 de lithurgie van David, niet de 10 geboden, maar de oude 11, met ook die ene die eigenlijk op de grond is stuk gevallen, vandaar ws. ook die naamloze titel.
Voor deze evangelie wil ik wel opstaan van de banken......op zijn tijd.

dit album is geheel DAA , die stem , die sfeer , goeie teksten , buitenbeentje is quiet nights waarin hij voorzeker aan het croonen is desalniettemin weeral een fijn album van die fantastische woven hand , waarvan akte !

3,5* is niet geheel in lijn, met de waardering die ik er nu voor heb. Dus even de eer er aan geven, die het vanuit mijn beleving verdient. Daar zal de live uitvoering van Kingdom of Ice gisteren in Roepaen, misschien wel een bijdrage aan hebben gelevert. Wat die psychose betreft in mijn eerdere berichtgeving...live kon ik mij toch niet aan de indruk ontdoen, dat hij daar wel veel van weg heeft. Toeternietoe verders, met zulks een muziek, zou ik daar ook direct voor gaan.

F**k, die eerste drie nummers komen zoals dat heet 'hard binnen'!

David Eugene Edwards is waarschijnlijk de enige predikant die me weet te bereiken zonder uitdrukkelijk te preken. Ik wil meer demonen, meer lust, meer twijfel, meer, meer, meer.

Live in Utrecht:

Kicking Bird

Na één draaibeurt meteen verkocht aan dit ijzersterke Wovenhand album.De combinatie van Folk en rock met toch ook wel wat blues en country ingrediënten werkt hier weer uitstekend en de bezwerende zang van David Eugene Edwards maakt het vervolgens helemaal af.
Dit is mijn vijfde album van de band en ik vind Ten Stones zeker één van de besten.
De sound is lekker zwaar en broeierig en het niveau van de songs is hoog.Vooral de opener The Beautiful Axe,Kicking Bird,Iron Feather en met name White Knuckle Grip en Not One Stone kunnen me erg bekoren.
En ook een rustpunt als Quiet Nights of Quiet Stars is dan helemaal niet verkeerd.
Ik moet zeggen dat ik steeds meer respect krijg voor hun indrukwekkende oeuvre en nu wel erg veel zin in de overige vier albums.
Voor deze; zeer goed.

December 2020 gekocht bij Velvet Ede tijdens mijn inhaalslag van het werk van Wovenhand. In 2008 werd duidelijk dat men inmiddels om het jaar een nieuw album uitbracht en nu ik het werk op chronologische wijze beluister, valt de grote verandering ten opzichte van de voorgangers op.

David Eugene Edwards ruilde namelijk zijn akoestische gitaar en banjo in voor vooral elektrische gitaar, gespeeld op een semi-akoestisch exemplaar, zo zag ik op dit filmpje. Mét distortioneffect. De hoes vermeldt dat de muziek wordt gespeeld door Wovenhand en de oren vertellen dat dit niet langer David Eugene Edwards solo betreft met af en toe een gastmuzikant. Onvermeld blijft echter wie er in de groep zitten, dus moest ik via internet ontdekken dat bassist Pascal Humbert van Sixteen Horsepower terug is. Verder zijn daar de Belgische gitarist en (filmmuziek)componist Peter van Laerhoven en drummer is waarschijnlijk Ordy Garrison, met wie Edwards sowieso de laatste jaren samenwerkte.

41 minuten muziek, waarvan het overgrote deel goed bevalt. Stevig is opener The Beautiful Axe, net als het korte Horse Tail dat kalm begint om spoedig luider te worden. Meer scheurende gitaar in mijn eerste favoriet Not One Stone, waar in de climax een lofzang klinkt: "Behold the lamb given for us."

Na die drievoudige stevige aanpak lijkt het kalmere Cohawkin Road nog fraaier in z'n melancholie dan het al is, voor het eerst een piano en wel via Iron Feather met daarbij veel reverb op gitaar. Verrassenderwijs een groffe shuffle in White Knuckle Grip met te gast de Noor Emil Nikolaisen op 'beehive". Bijenkorf? Wordt daar de accordeon mee bedoeld die ik hoor?
Her en der gemopper over de jazz en croonzang van Edwards in Quiet Nights of Quiet Stars, oorspronkelijk Corcovado (1960) van Braziliaan Antônio Carlos Jobim. Een vreemde maar knappe eend in deze bijt.
Met een pittig drumintro en iets wat op een draailier lijkt huilt, weent én spettert Kicking Bird, compleet met "native American Plains chant", mijn tweede favoriet van Ten Stones. Meer weemoed komt via Kingdom of Ice, alweer een nummer dat relatief kort duurt.

Wovenhands albums eindigen steevast met lange droneklanken, maar waar ik die bij His Loyal Love verwachtte blijkt er een combi van akoestische gitaar met krakende elektrische gitaar te volgen. Dan zijn die drones er alsnog met een titelloos slotlied, de verborgen track 11. Ik heb er nooit zoveel mee, maar met 41 minuten duurt dit album lang genoeg om spoedig opnieuw te willen draaien.