Eno - Here Come the Warm Jets (1974)

Ik heb geen idee wat me er ooit toe bewoog deze plaat uit te proberen, maar het heeft me een hoop opgeleverd. Brian Eno bleek één van de meest intrigerende figuren uit de recente muziekgeschiedenis.

Ik maakte kennis met Baby's On Fire van dit album (en trouwens ook het debuut van Roxy Music, de band waar Eno toen nog in zat) via de film Velvet Goldmine. Maar dat is al zo lang geleden... volgens mij heb ik dit album ooit 's lukraak gedownload en dat was een goede zet. Iemand die met Bowie, Talking Heads en Roxy Music samen heeft gewerkt in hun hoogtijdagen moet wel tot iets in staat zijn.

Wat ik wel prettig vind aan dit album is dat het tamelijk ongrijpbaar is: de plaat begint best stevig met wat toegankelijke glamrocknummers, maar wordt gaandeweg wat experimenteler. Waar ik eerst vooral fan was van de nummers in het begin, vind ik de plaat nu over de hele linie behoorlijk sterk. Met name het slotnummer en Dead Finks Don't Talk (de melancholie!) zijn erg goed.

Een aparte ervaring, dit debuut van Eno. Voordat ik mijn vriendin kende, kende ik 'm alleen van zijn bijdrage aan de soundtrack van Trainspotting. Ik nam zelden echt de moeite om meer Eno te ontdekken. En dat is vreemd, want hij maakt toch muziek die dicht bij mijn muzikale smaak lag.

Vervolgens werd ik onbewust aan het werk van Eno voorgesteld middels muziek die in de auto, tijdens barbecues en achtergrondmuziek. Je begrijpt wellicht dat het vaak een dolle boel was. Het album in kwestie was Here Come the Warm Jets, dat ik in eerste instantie niet herkende als een Eno-album (ik was immers in de verondersteling dat Eno meer de ambient-artiest was). En zo kwam het dus dat mijn muzikale spectrum beetje bij beetje werd verrijkt. De totale krankzinnigheid die ik in dit debuut herken komt voort uit het gebrek aan luisterervaringen op het gebied van glamrock. Dat gebrek houd ik graag aan, maar Here Come the Warm Jets is wat mij betreft acceptabel. Het opvallende is dat ik deze plaat nooit serieus in zijn geheel heb beluisterd. Het is daarom ook een unicum toen ik zojuist weer even door het album bladerde en ieder nummer herkende en markeer als opvallend. Zodoende is de tijd aangekomen om nu eens serieus een oordeel hierover te vellen en daar een cijfer aan op te hangen.

Wat tegenstaat is dat deze muziek naar mijn smaak te extravert is. Bovendien ben ik heel moeilijk te porren voor dit soort extravagante uitspattingen. Het bijna macabere, uitzinnige Driving Me Backwards is wat mij betreft het muzikale equivalent van een compleet gestoorde musicus die z'n woorden eruit perst alsof zijn leven er van af hangt.

En dat is 'm nou juist de kracht, vreemd genoeg. Dit is een van die zeldzame uitzinnige albums waar ik goed naar kan luisteren. Het geeft me de energie om toch eens wat meer werk van Eno te ontdekken buiten zijn ambient avonturen.

Dit is nou typisch een plaatje waar ik niets mee kan. Misschien later opnieuw beluisteren, het komt totaal niet binnen.

Favoriet is "Baby's On Fire".