Neil Diamond - Jonathan Livingston Seagull (1973)

Prachtige muziek die je vooral moet draaien om te relaxen. Verwacht geen echte uptempo muziek.

Sommigen zullen dit wel een beetje klef vinden.

Absoluut onterecht.

Voorloper van latere LOUNGEMUZIEK is dit.

Hele sterke composities;

Ik herinner me de elpeetijd nog; ik kocht dit album in de plaatselijke platenzaak, ik vroeg om hem te beluisteren en de plaat werd opgelegd en je kon in een hokje gaan zitten om te luisteren... Hilarisch en dat bestaat nu niet meer natuurlijk. Ook dàt is jeugdsentiment natuurlijk.

Maar thuisgekomen zat er ontzettend veel geruis en gekraak op deze plaat.
Ik terug naar de winkel, ik kreeg meteen een nieuw exemplaar.

Mààr ook dat was niet geheel krasvrij. Een slechte pesing heette dat toen.

Op cd is daar gelukkig niets meer van te horen.

Neil Diamond is op MuMe niet populair, maar het meeste van wat deze singer-songwriter in de sixties en ook nog seventies maakte, daar moet deze man zich absoluut niet voor schamen.

Hij is niet voor niets een veelgecoverde artiest. De voorbeelden van zijn gecoverde songs zijn legio.

En onlangs bracht Rick Rubin deze man toch wat terug in de aandacht door zijn nieuwste plaat een sobere productie mee te geven, wat de plaat ten goede komt.

De muziek geheel ontdaan van de schmalz en de overproductie die zijn platen de laatste 20 jaar ontsierden.
Zo is er misschien nog een toekomst voor de man met de prachtige stem...

Deze plaat vind ik echt top : 4.5 ster. Anthem (Sanctus Kyrie...) is ongehoord en zéér mooi!

****1/2

Ik ben opgegroeid met Neil Diamond. Mijn vader was een groot fan. Dan zou je verwachten dat je niets van die man moet hebben, nadat je het ouderlijk huis verlaten hebt.. Maar nee, dit album heb ik vrij snel gekocht. Een heel mooi sfeervol album, die me altijd weer terug brengt naar mijn jeugd.

grappig, bij mij was het de buurman ( die had een patatzaak ), je kon geen frietje gaan halen of neil diamond stond op.
weet zeker dat dat klanten gekost heeft, maar daar maalde hij niet om.
prachtig.

Een meesterwerk.

Ik vind het boek beter dan de plaat.

Ook van mij een zeer hoge waardering. Een van de beste LP/CD's die ik bezit. Is nog steeds zeer goed en niet gedateerd. Met MP3 op in rustige omgeving is het fantastisch. Om de muziek te kunnen plaatsen moet je ook minimaal 1x de bijbehorende film zien. Op Home before dark na de mooiste. Kortom zoals Running on empty zegt: Een meesterwerk.

De film, daar kwam ik echt niet door, slaapverwekkend was dat.
Maar deze soundtrack blijft één van de mooiste ever.
Zeker weten.

Ik heb die film nooit gezien, had er alleen nog een krasserige LP van.

Bij de dwaze dagen maar bij de Bijenkorf gekocht, een mens moet toch wat. (Nee, geen extra korting).

Blij alvast te lezen dat jullie hem in ieder geval goed vinden. Kom er op terug.

Indrukwekkende filmmuziek.

Prettig in het gehoor liggende songs, passend bij een serene sfeer. Het is haast religieus te noemen.

Prachtig opgezette melodielijnen, ik kan Neil Diamond er alleen maar mee complimenteren.

En dat allemaal rond de nummers Be, Lonely looking sky, Dear Father (daar heb je het al) en Skybird.

Het hoeft van mij helemaal niet per se stevige muziek te zijn, Jonathan Livingston Seagull geeft ook aan dat het mooi kan zijn als het wat rustiger is.

De muziek is ook wat theatraler dan wat we gewend zijn van Neil Diamond in de jaren 70, maar goed dat hoort dan ook bij een soundtrack.

Met de jaren 70 zijn ook de beste jaren (solo) van Neil Diamond wel genoemd. Ik vind dat zijn huidige muziek (12 songs e.a.), die vooral draait om mij veel te sombere retrospectie (geïnspireerd of niet), eigenlijk niet kan tippen aan deze succesvolle periode.

Aangezien de pensioengerechtigde leeftijd sowieso wel naar 67 zal gaan zou ik zeggen tegen Neil Diamond: hou nog even vol. Er staat je niets in de weg om weer gewoon dit soort, groter opgezette, produkties als Jonathan Livingston Seagull te maken.

Een cd die in 1 zucht kan worden beluisterd. "Be" met prologue voorafgegegaan. Prachtig!
Zo worden ze niet meer gemaakt, te theatraal.
De inspiratie van de elpee haalde Neil van het gelijknamige boek van: Richard Bach (een piloot van beroep) met foto's van Russell Munson.
Een verhaal van Jonathan (een zeemeeuw) welke niet traditioneel aan de Grote vlucht van de zeemeeuwen meedeed maar zich ging toeleggen op de techniek van vliegen en deze weet te verheffen naar kunst. Na een groot aantal spirituele omzwervingen keert hij terug naar zijn eigen "maatschappij". Hij heeft ontdekt wat het meest waardevolle is van alles: "de kunst van anderen lief te hebben als je zelf...

Luister ook eens naar de 15 minuten durende compilatie van deze cd op de "Love at the Greek". -Prachtig!

Zo en nu gaat de cd af en zet nog eens TOOL op!
4 sterren voor the Young One: Neil.

klasseplaat die na bijna 40 jar nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Ik heb deze elpee ook een tijdje in mijn bezit gehad en was er diep van onder de indruk. Hoewel ik volgens mij de film nooit gezien heb en ook het boek niet heb gelezen. Het meest bekende nummer is "Skybird", wat toen ook op single is uitgebracht en een bescheiden hitje werd. Maar de allermooiste en meest ontroerende track vind ik toch "Anthem", waarop de vocalen niet door Neil zelf wordt verzorgd, maar door een jongenskoortje. Prachtig gewoon!! Trouwens ook "Dear Father" is geweldig.

Toch wel een dijk van een plaat hoor. Lekker op de bank liggen, ogen dicht en laat de muziek maar voorbij komen. Erg fraai georchestreerd allemaal en ook die prachtige stem.

Mooi! Gisteren lag ik zo in de zetel, ogen dicht, genietend! Naar het eind van het album ben ik in slaap gevallen, maar dat was echt niet omwille van het album, maar wel omwille van vermoeidheid.

Ik herinner me de godsdienstlessen waarin we fragmenten uit de film bekeken en liedjes beluisterden van het album. Als jong gastje was ik danig onder de indruk, terwijl velen het maar flauw vonden. Niet stoer genoeg zeker?

Raar dat ik de man al die jaren links hebben laten liggen en nu een beetje de koorts te pakken heb.

Dit album, opgebouwd rond 4 nummers, ligt in de lijn van Vangelis.

4 sterren

'Lonely Looking Sky' is toch wel één van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Afgelopen zondag zong Neil nog wat van dit album in het Ziggo Dome. De bewegingen waren wat houterig (stram), maar de stem klonk als een klok.

Het zilver gaat volgens mij naar deze filmscore. Omwille van de vele herhalingen, hoewel typisch voor een soundtrackalbum en passend in het geheel, gaat het goud naar 'Stones'. Voor brons raak ik er niet uit. Het is voor een album tussen 1968 en 1974, maar ik plaats ze zowat allen op dezelfde hoogte.

Berichten verplaatst naar Neil Diamond

Onbevooroordeeld luisteren, dat is belangrijk naar mijn mening. Laatst hoorde ik iets van dit album op de radio- een instrumentaal stuk dat me trof vanwege het mooie arrangement. Vervolgens op zoek gegaan, en in de vinylbakken van een kringloopwinkel trof ik een exemplaar aan, maar ik durfde het niet mee te nemen omdat het wat krassen vertoonde. Maar even later vond ik een cd-uitgave bij een andere kringloper.
Pas deze week het schijfje beluisterd, en het is voor mij nu, afgezien van het album "The Bang Years"
de mooiste van Neil Diamond. Weliswaar ken ik niet al zijn albums, maar dit lijkt mij moeilijk te overtreffen.
Het zijn alle erg mooie stukken en het orkest is ook prachtig (dirigent is Lee Holdridge, en hij schreef ook de arrangementen). Weliswaar ben ik niet zo'n liefhebber van het stemgeluid van Diamond, maar dat bezwaar valt bijna geheel weg als ik het album beluister. Inderdaad een album voor wat onthaasting.
Eens kijken of ik het boek ook te pakken kan krijgen.