The Game - LAX (2008)

L.A.X. heeft de afgelopen tijd flink op me gegroeid. Het was eerst even wennen, deze andere sound. Toch heeft The Game weer een heel goed album uitgebracht. Track voor track review:

Intro (met DMX) 3,5/5
Inspirerende woorden. Leuk dat DMX op deze manier zijn steun geeft. Misschien is hij niet de meest geschikte man voor deze taak, maar hij weet je wel te pakken. De toon is gezet: dit is een serieus album.

L.A.X. Files 5/5
Perfect om het album mee te beginnen. Ik kreeg echt kippenvel. De pianointro, de beat, het refrein en een ietwat boze Game die keihard spit. Alles is perfect. Het heeft iets episch en tegelijkertijd ook wat gangsta. "Starface"

State Of Emergency (met Ice Cube) 4,5/5
Dit zou een 5 kunnen zijn als Cube ook wat had gerapt, maar helaas. The Game doet wel zijn ding en wordt net als op de vorige track geholpen door J.R. Rotem met een goede, keiharde beat. Dit krijgt je echt in de jaren '90 gevoel, beetje de N.W.A. stijl. Dat was ook zeker de bedoeling. De raps gaan het merendeel over LA, gangs en geweld.

Bulletproof Diaries (met Raekwon) 4/5
Van Jelly Roll verwacht je een meer West Coast vibe, maar dit is meer 'n kruising met die van NY. Het is de wat abstracte beat die je tijd moet geven om te groeien. The Game komt zeer goed en Raekwon laat weten dat hij naar het geld wilt. De chemie tussen de twee is goed in het refrein. Goeie collabo tussen de twee kusten!

My Life (met Lil Wayne) 5/5
Dit is een track die ik eindeloos kan draaien. Het refrein ergert me helemaal niet en de raps zijn niet zozeer over het leven The Game zelf, maar hij strooit met de name-drops die als metaphoren dienen. Van zijn zelfmoordneigingen net zoals Kurt Cobain tot aan het zichzelf vergelijken met een machinegeweer. De typische geluiden van Cool & Dre zitten in het nummer, die met het pianoloopje het allemaal heel aanstekelijk maken. De keuze van single is heel goed, dit kan uitgroeien tot een ware classic.

Money 4,5/5
Natuurlijk, als je Cool & Dre op je album hebt moet je een lekkere clubbanger hebben. En dit is ook de enige op 't album die in daar in de buurt komt. De track gaat over: geld. De Dirty South meets Seventies feeling is aanwezig. Ja, je kan erom lachen maar The Game heeft nog nooit een track gemaakt die direct gericht is over dit onderwerp en het is een geslaagd expiriment. De raps zijn lekker opscheppend. De beat heeft iets episch en maakt de track. Als deze word gekozen als de volgende single kan ie zomaar uitgroeien tot een money anthem. En dat vinden de kids tegenwoordig leuk.

Cali Sunshine (met Bilal) 3,5/5
Zomerse track. Het refreintje is eenvoudig en ik kan hier niet echt lang naar luisteren. Het is wel lekker om in je auto te draaien op een zonnige dag. De productie is catchy maar veel mensen gaan eraan voorbij. De Seventies feeling is weer aanwezig. The Game rapt over California, wat er mooi aan is etc.

Ya Heard (met Ludacris) 3,5/5
Deze beat slaat echt nergens op! Wat had Nottz gezopen toen hij deze maakte? Na een tijdje ga ik het toch waarderen. The Game rapt saai en ongeinspireerd. Het is Luda die de show steelt hier. Met harde uithalen en metaphoren gaat hij erop los. Ik snap het als mensen deze skippen, want je kan stapelgek worden van deze track!

Hard Liqour (Interlude) 3,5/5
Leuke skit. Leuk dat ze de Hard Liqour hebben opgepoetst, klinkt veel beter als het originele! Grappig is het niet echt, Nas was wel lachen met z'n telefoontje.

House of Pain 4/5
Werkelijk het huis van de pijn. De productie is donker, inclusief klokgeluiden. Mensen die rockybeats tof vinden, gaan deze leuk vinden. The Game gaat weer op de ouderwetse brag tour en zijn harde flow past er goed bij. Het refrein kon beter en origineler (Compton, chronic, Impala...). Typische straatbanger. Maar weer gaan mensen deze skippen omdat het niet een typische Game track is. Ik vind 'm erg lekker.

Gentlemen's Affair (met Ne-Yo) 4/5
Deze is beter dan de leftover Camera Phone. Hele laidback vibe, het is een track voor de dames. Meer kan ik er niet van zeggen. Het klinkt goed, de teksten gaan over vrouwen en Ne-Yo zong meer dan goed. J.R. Rotem levert weer een dope productie.

Let Us Live (met Chrisette Michele) 4/5
Huh?! Is dat Nas? Ik moest even goed luisteren want The Game komt wel met een hele goede imitatie van een jonge Nas. Klinkt weer als een jaren '90 track. Scott Storch heeft deze keer geen klapper geleverd, maar laat het over aan The Game die vlot flowt en rapt over het alledaagse leven. De klassieke stem van Chrisette Michele past perfect bij de track.

Touchdown (met Raheem DeVaughn) 2/5
Minste track op het album. Deze track is weer gericht naar de dames, de productie is in orde. Alleen het niet afmaken van de zinnetjes vind ik storend. Toch gaan alle dames de track leuk vinden door de mooie stem van Raheem...

Angel (met Common) 5/5
The Game & Common... Kan raar klinken maar dit is hele leuke samenwerking. De productie is heerlijk (Kanye!), ik weet niet of het nou echt John Legend op het refrein is maar het is heel aanstekelijk. Common voelt zich duidelijk thuis op deze track, en de flow van The Game is on point. Het is niet echt gangsta te noemen, maar het klinkt geweldig. We zien een andere kant van The Game, net als op andere tracks trouwens.

Never Can Say Goodbye (met Latoya Williams) 5/5
Ik denk dat The Game deze track al heel lang wou doen. Het concept is simpel: Game rapt op deze track als 2Pac, Biggie en Eazy-E in de laatste minuten voor hun dood. Hij flowt als ze en gebruikt hun taalgebruik. In het begin hoor je een eerbetoon en de nieuwsberichten over hun dood. De 2Pac imitatie is goed. Hij gebruikt de typische wordplay van 'Pac en rapt over de avond in Las Vegas. Het is de Biggie imitatie die de show steelt. Je zult het zelf moeten luisteren, maar het klinkt precies zoals BIG. De Eazy imitatie is de minste. De beat is duister en heel West Coast. Het refrein kon beter maar is niet storend. Mooi eerbetoon aan deze legendes en ook heel origineel, alhoewel je dit wel van Game kon verwachten.

Dope Boys (met Travis Barker) 4/5
The Dope Boys in the building! Typische banger van Game. De beat (en Travis) dreunt erop los en The Game komt correct. Er zitten wat "vieze" lines in en de video was zelfs verbannen van de
TV door de dopekokende werknemers...Goeie track.

Game's Pain (met Keyshia Cole) 4,5/5
Vergis je niet. Deze track gaat niet over de pijn van Game zelf, maar over de pijn van de Rap Game. Hij bedankt de old school artiesten omdat ze de weg voor hem hebben vrijgemaakt. En dat doet hij met veel namedrops maar dat maakt het allemaal wat beter vind ik. Ook een van de beste producties van het album. Lekkere zomerse Cali sfeer, Keyshia Cole zingt prachtig op het refrein. The Game flowt als een gek, klinkt zelfs high en door deze track heeft zelfs LL Cool J zijn props gestuurd!

Letter To The King (met Nas) 5/5
Track opgedragen aan Dr. Martin Luther King. Game en Nas wisselen verschillende ervaringen uit. De productie is heel koel en rustig. Je zou bijna in slaap vallen. Geeft de ruimte om goed naar de teksten te luisteren. Nas komt zoals meestal met een Game samenwerking heel degelijk. Game's laatste verse op dit album is ook meteen zijn beste.

If Dr. King marched today would Bill Gates march?
I know Obama would but would Hillary take part?
Great minds think great thoughts
The pictures I paint make the Mona Lisa look like fake art
I feel the pain of Nelson Mandela
Cause when it rains it pours, I need Rihanna's umbrella

Eindoordeel:
*4,5. In het begin was ik sceptisch over dit album. Het was wennen, dit is andere koek dan The Documentary (leuker voor de mainstream) en Doctor's Advocate (betere West Coast sfeer).
The Game expirimenteert met LAX. Het klinkt heel verschillend en dat maakt het een boeiende rit naar de laatste track. Ben benieuwd of dit ook het laatste album gaat worden...
Als er ook echt een D.O.C. album komt, dan wordt dat zeker een mooi moment in hiphop geschiedenis. Nu maar hopen dat o.a. Dre mee gaat werken. Ik verwacht helaas van niet.

Favorieten: LAX Files, My Life, Money, Never Can Say Goodbye en Letter To The King. Game's Pain en Angel konden er net niet bij, ook geweldige tracks.

Flink tegenvallend derde album, veel te lang ook nog eens. De beats zijn nietszeggend, het tempo is sloom, de teksten (overwegend) inhoudsloos. Daarnaast is de produktie aan de kale kant en zijn de songs veel te monotoon. Het loopt ook allemaal niet lekker, met slappe samples en gewoonweg te weinig energie. Hier en daar een aardige track om je even wakker te schudden, zoals State Of Emergency, waarop Ice Cube meedoet, en House Of Pain.

Heerlijk album, maar net iets minder goed dan zijn eerste twee albums.

De climaxen van L.A.X. zijn L.A.X. Files(!), My Life(!), Cali Sunshine, Ya Heard, Gentleman's Affair, Let Us Live, Angel, Never Can Say Goodbye(!), Dope Boys(!), (Game's) Pain, Letter to the King, Camera Phone, Nice en Spanglish(!).

Touchdown kon ook bij de tracks hier boven gerekend worden, al is het met momenten vervelend dat de rijmende woorden tijdens de strofes steeds gefluisterd worden.

De niet vermelde zijn gewoon goed.

4*.