Noah and the Whale - Peaceful, the World Lays Me Down (2008)

Folk songs met een catchy twist. Aanstekelijke liedjes voor onder een goed glas whiskey op een zonnige zondagmiddag.

Laten we maar beginnen met 3,5 sterretjes.

Mijn 'probleem' : ik houd niet van whiskey.

ps: 5 years time, smaakt ook erg lekker met bosvruchtenthee

The Squid and the Whale, Noah Baumbach, Life Aquatic fontje; een mens vraagt zich af, is dit zo eigenzinnig als een Baumbach of Anderson?

Nee. Het is folk/pop met een lichte twist. Op een aantal aanstekelijke deuntjes na is het niet muziek die je van sokken blaast, maar wel lekker wegluistert op de achtergrond en ook niet echt vervelend is. De viool klinkt vrij iers en de zanger heeft een stem die met een beetje fantasie neigt naar Okkervil River. Niet alle liedjes zijn even sterk, dat is vooral het jammere.

Fijn plaatje. Sterk in zijn eenvoud en onschuldigheid.

Relatief eenvoudig album, vond het live meer indruk maken. Niettemin gewoon leuke muziek die de middelmaat onstijgt door gevarieerd gebruik van instrumenten, stemmen, bij vlagen een sterke opbouw en toch wel leuke teksten heeft.

3.5*

zang doet mij denken aan Neutral Milk Hotel. het is wat folky-er maar toch komt het ook qua muziek in de buurt van Neutral Milk Hotel, en ook wel van Beirut, minus de zigeunersound.

Een heerlijke plaat om te draaien op een zonnige lente dag. Ik denk alleen dat deze band geen blijvertje is

Dat gevoel heb ik ook. Het klinkt lekker zomers, maar ik ben benieuwd hoeveel dit nog gedraaid wordt over een half jaar, muziek die je net iets te snel moe bent.

ergens tussen johnny flynn en sam baker. me like.

maar eerstrgenoemden zijn beiden beter!

Ik kreeg een verzamelceedeetje met 'Jocasta' en '5 Years Time' en was superenthousiast. Nu ik de hele plaat heb beluisterd moet ik echter concluderen dat dat dan ook wel dé 2 prijsnummers zijn...

Via het schitterende The First Days of Spring kwam ik bij deze debuut cd terecht. En jongens, dit is ook al zo'n mooi plaatje. Er zit regelmatig wat meer vaart in, ook omdat er nu geen liefdesverdriet wordt bezongen, maar het is toch ook zo mooi. Waarschijnlijk hoor je de reden van het verdriet nu nog mee zingen (en ze heet Laura). Deze zangeres Laura Marling bracht vorig jaar het ook al zo mooie Alas I Cannot Swim uit:
Laura Marling - Alas I Cannot Swim (2008)
En het toeval wil, dat ik dat album en deze van Noah and the Whale vanavond samen heb gekocht terwijl ik niets wist van de onderlinge link. Ik zie haar net bij de bandleden staan (tot 2008): toeval he?

Je hoort soms krakerige, soms kwetsbare, altijd hele mooie liedjes. En wat heeft die zanger toch een fraaie stem zeg!
Ook een aanrader!

Dit album is werkelijik geniaal. Zulke mooie muziek, soms heerlijk catchy dan weer kwetsbaar en krakend. Ik blijf het draaien en mooier en beter en mooier en beter vinden. Omhoog naar 5,0*

Deze CD leeft al een aantal maanden in mijn CD-speler en ik vind alles van deze CD echt prachtig.
Ik moet hierbij denken aan bands zoals Crash Test Dummies. Bij mij is dit net zo'n ervaring als voor het eerst horen van beluisteren van Midlake en Band of Horses.
In het radioprogramma 'De Avonden' van de VPRO wordt regelmatig werk gedraaid van hun nieuwste album en die wil ik dus heel snel in mijn collectie hebben. Wat ik er al van gehoord heb is echt toppie!!!

Mooi Pieter! Alleen... nog even stemmen na zo'n grondige beluistering?

Het begon met hun nieuwe album The First Days of Spring waar ik behoorlijk enthousiast over ben geworden dus het duurde niet lang voordat ik aan dit oudere album begon; en ik mag wel zeggen dat ook dit mij goed bevalt.
Al bij de eerste tonen krijg ik zo'n heerlijk Hidden Cameras gevoel (mensen luister daar ook eens naar!), en ook de kneuterigheid van Jens Lekman hoor ik hier in de verte terug.
Qua zang komt het hier meer dan bij de opvolger erg overeen met die van Neutral Milk Hotel. Het is een klein minpuntje want ook bij die band ben ik daar niet heel erg gecharmeerd van, maar let wel: het is een klein smetje want het gebodene is voor mij van een dusdanig niveau dat ik door goed doorheen kan luisteren.
Voor mij toch wel één van de leukere ontdekkingen van 2009!

Zeker weten! Deze band heeft 2 prachtige cd's geproduceerd.

Ik trek zijn stem erg goed. Ik werd getipt door een vriend om dit eens te luisteren en sindsdien draai ik deze plaat bijna elke dag. Heerlijke muziek.

Ik heb hier en ook bij zijn andere cd,verschillende associaties gelezen, maar toen ik voor het eerst "5 Years Time" hoorde, schoot er mij maar één naam te binnen en dat is Kevin Ayers.
De wat oudere musicmeter gebruikers, moeten deze man, die in de jaren '70 geweldige muziek maakte, maar eens toetsen aan het stemgeluid van deze song! (of eventueel omgekeerd)

Ik ben helemaal gek van Noah and the Whale. Blijf het maar draaien.

Dit eerste album van Noah and the Whale beschouw ik als zeer wisselvallig. In feite geeft dit debuut goed aan hoezeer de band gegroeid is bij het tweede album (The First Day of Spring). Uiteraard kent dit album ook zijn parels zoals Jocasta en Give a Little Love. De andere nummers variëren tussen zeer aanstekelijk tot zeer eentonig.

Live in Utecht

5 years Time

Eens in de zoveel tijd word ik het zat om nieuwe muziek te draaien en grijp ik terug naar albums die ik tijden geleden kocht, albums met herinneringen die goed passen bij de stemming waar in ik verkeer. Inmiddels is dat nu een maand gaande en draai ik erg veel Noah and the Whale en Laura Marling, waar ik aan begon in de eerste helft van 2009. Ik vind het dan ook leuk om nu, bijna 5 jaar later, weer eens wat over te schrijven. Er is sinds 2009 zoveel veranderd en de albums van toen, ondanks de herinneringen, ervaar ik toch net weer wat anders. Mijn reis gaat eigenlijk tegen de stroming in, want ik schreef vorige week over First Days of Spring, wat hierna pas komt.. achja.

Toen ik in aanraking kwam met dit album stond The First Days of Spring al wel in de release lijst, maar de releasedate was nog ver weg.

Dit album is een feest der herkenning. Zijn we allemaal niet door deze fases in het leven gegaan (ik ben pas 21 dus zal ze nog wel meerdere keren mee maken) ? Het is zomer, de liefde speelt op en alles lijkt op rolletjes te gaan. Niets dat in de weg staat, een zomer vol liefde vrienden en zon. Het recept mannetje-vrouwtje in vocalen is een bekend recept, maar zorgt hier toch voor iets bijzonders. Laura Marling weet de vocalen naar een hoger plan (Second Lover bijvoorbeeld) te trekken met haar zeer fraaie stem welke wonderlijk goed samen gaat met de stem van Charlie Fink.

Zonneschijn, lange dagen, avontuur. Op de fiets naar je vriendin toe, een plek om te ontsnappen. Festivals op de planning, meer muziek ontdekken. Er op uit met vrienden, kamperen in de bossen. Kamperen met je vriendin, samen met de familie.. tentjes vlak naast elkaar en er 's nachts op uit trekken om stiekem te gaan zwemmen in een meer... Het einde van die vakantie lijkt nog erg ver weg maar komt toch dichterbij, daar denken we alleen nog niet over na. Alles loopt op rolletjes met de vriendin, maar toch bekruipt het gevoel dat er andere roofdieren op de loer liggen; liefde duurt (kennelijk) niet voor altijd. De wisselwerking tussen opgewekte liedjes en de liedjes met een wat droevige ondertoon geven dit gevoel voor mij erg goed aan. De opmerking die Fink maakt in '5 Years Time' is dan ook zeer treffend, "in vijf jaar spreken we elkaar misschien niet meer". Dat is een momentopname, maar de werkelijkheid gebleken. Zowel voor Charlie Fink als voor mijzelf

Gelijkwaardig aan de opvolger wat mij betreft. Stem gaat wat tegenstaan naar het einde toe maar de instrumentatie is voortdurend sterk. Goed plaatje en mijns inziens dus ook wat ondergewaardeerd.