Little Richard - The Very Best Of (2008)

Prachtige compilatie van één van 's werelds beste rockers, nou, rock'n rollers dus, een pionier, een vroege hippe vogel!

Helemaal mee eens , beste Father.
Een rock 'n roll dijk van een verzamelaar op het originele label Specialty.
Let's have a party !

Jawel, en doordat het op Speciality is uitgebracht heb je tenminste een goede opnamekwaliteit, dit klinkt superformitastisch lekker, en die muziek is onverwoestbaar, die zal, gesteld dat de mensheid zichzelf nog niet heeft uitgeschakeld, in het jaar 2525 ook nog genietbaar zijn, en ook nog een paar tienduizend jaar later....

Nu nog stemmen, Sir George!

Samen met dat singletje van Zager and Evans uit 1969 ' In the year....?

euh.... 2525???


Trouwens ook een formidabel sixties hitje, niet?

Nou , je bent op dreef : in een keer goed ! In '69 grijsgedraaid dat nummer. Nu vooral prachtig jeugdsentiment.
Little Richard heeft echter voor mij niets aan kracht ingeboet.
Zijn muziek is meer voor mij dan enkel jeugdsentiment.

Klein Richarken zoals ik hem hier in Lokeren pleeg te noemen... kwam daarnet nog eens krachtig voorbij op een top 100 cd van het gezegende jaar 1957, met Keep-A-Knockin'.
Wat een power, wat een drive, van de oude fifties rockers is dit toch naast Elvis Aaron P., Gene Vincent en Chuck Berry één van de grootste rockers van zijn tijd.
Deze muziek is geheel niet aan veroudering of slijtage onderheving, en dat vreselijke woord "gedateerd" is hier uiteraard geheel uit den boze.
Dit is muziek met eeuwigheidswaarde.

En voor wie denkt dat de popmuziek pas begint of interessant wordt met de sixties, kan ik zeggen; die dwaalt, want de fifties is de kinderschoot van de popmuziek, de blues baarde een mooie baby en die noemde ze; Rock'n roll!
Hell yeah!

A wop bop a loo bop a lop bam boom!!!!

En ja, ik plaats graag al eens een berichtje bij dergelijke muziek, vooral omdat de updates al zo bol staan van metal en rapmuziek....

Als er ooit een plaat het verdiende om op 11 te worden afgespeeld, dan is het wel déze uitstekende compilatie verzorgd door het label waarop Little Richard praktisch al zijn succesvolle singles had, met daarop alle hits die hij scoorde tijdens zijn gloriejaren van tussen 1955 en 1964 (met als enige afwezige één klein Engels hitje uit 1962 op het Mercury-label). Een vrij onwaarschijnlijke reeks van high-energy-klappers, gekenmerkt door instant-meezingbare refreinen, onweerstaanbare ritmesecties, een licht hese maar altijd soepele en suggestieve stem en teksten die de geneugten van rock & roll en aanverwante bezigheden bejubelen.
        Tegelijkertijd is het opmerkelijk hoeveel verschil er kan zitten tussen iemands historische status en zijn commerciële impact, want terwijl Little Richard wordt beschouwd als één van de belangrijkste namen uit de oertijd van de rock & roll, heeft hij in de praktijk niet meer dan vier Amerikaanse en vijf Engelse top-10-hits gehad, met in Amerika de zesde en in Engeland de tweede plaats als hoogste notering. Dat heeft er ook mee te maken dat zijn formule op een gegeven moment wel sleetse plekken gaat vertonen: heel veel nummers zijn in feite opgepimpte bluesschema's met de vier coupletregels vaak gezongen tegen een begeleiding van slechts één of twee beats per regel en in het refrein een explosie van muzikale energie, en dat vele malen herhaald met hier en daar een saxsolo om maar aan een acceptabele speelduur te komen (de gemiddelde lengte van de 25 nummers op deze compilatie ligt nog onder de 2½ minuut).
        Het gevolg is tevens dat vanaf 1958 de stroom aan hits ook wel was opgedroogd, hetgeen er bij deze compilatie toe leidt dat de laatste acht nummers bestaan uit een rare mix van pogingen om van stijl te veranderen (Baby face, By the light of the silvery moon), halfslachtige covers van andermans hits (Whole lotta shakin' goin' on, Hound dog) en een laatste en misschien wel niet meer verwachte Engelse hit (Bama lama bama loo), aangevuld met een oude pre-Tutti frutti-demo en een korte live-medley uit 1964. Bovendien kondigde Little Richard in oktober 1957 aan dat hij zich aan het priesterschap wilde wijden, hetgeen zijn carrière als rock & roller geen goed deed, en latere pogingen om een seculiere comeback te maken hadden weinig succes. (Het fraaie Send me some lovin' suggereert dat hij ook een uitstekende soulzanger had kunnen worden, maar daar is het nooit van gekomen.)
        Ach, als je een artiest moet beoordelen op basis van zijn beste momenten, dan is dit gewoon een 5-sterren-compilatie van iemand die als een komeet aan het rock-&-roll-firmament verscheen (of beter gezegd iemand die zelf mede de fundamenten voor dat firmament legde), en wiens snelle opbranden verder niets aan zijn enorme verdiensten afdoet.