Little Richard - The Very Best Of (2008)

Als er ooit een plaat het verdiende om op 11 te worden afgespeeld, dan is het wel déze uitstekende compilatie verzorgd door het label waarop Little Richard praktisch al zijn succesvolle singles had, met daarop alle hits die hij scoorde tijdens zijn gloriejaren van tussen 1955 en 1964 (met als enige afwezige één klein Engels hitje uit 1962 op het Mercury-label). Een vrij onwaarschijnlijke reeks van high-energy-klappers, gekenmerkt door instant-meezingbare refreinen, onweerstaanbare ritmesecties, een licht hese maar altijd soepele en suggestieve stem en teksten die de geneugten van rock & roll en aanverwante bezigheden bejubelen.
        Tegelijkertijd is het opmerkelijk hoeveel verschil er kan zitten tussen iemands historische status en zijn commerciële impact, want terwijl Little Richard wordt beschouwd als één van de belangrijkste namen uit de oertijd van de rock & roll, heeft hij in de praktijk niet meer dan vier Amerikaanse en vijf Engelse top-10-hits gehad, met in Amerika de zesde en in Engeland de tweede plaats als hoogste notering. Dat heeft er ook mee te maken dat zijn formule op een gegeven moment wel sleetse plekken gaat vertonen: heel veel nummers zijn in feite opgepimpte bluesschema's met de vier coupletregels vaak gezongen tegen een begeleiding van slechts één of twee beats per regel en in het refrein een explosie van muzikale energie, en dat vele malen herhaald met hier en daar een saxsolo om maar aan een acceptabele speelduur te komen (de gemiddelde lengte van de 25 nummers op deze compilatie ligt nog onder de 2½ minuut).
        Het gevolg is tevens dat vanaf 1958 de stroom aan hits ook wel was opgedroogd, hetgeen er bij deze compilatie toe leidt dat de laatste acht nummers bestaan uit een rare mix van pogingen om van stijl te veranderen (Baby face, By the light of the silvery moon), halfslachtige covers van andermans hits (Whole lotta shakin' goin' on, Hound dog) en een laatste en misschien wel niet meer verwachte Engelse hit (Bama lama bama loo), aangevuld met een oude pre-Tutti frutti-demo en een korte live-medley uit 1964. Bovendien kondigde Little Richard in oktober 1957 aan dat hij zich aan het priesterschap wilde wijden, hetgeen zijn carrière als rock & roller geen goed deed, en latere pogingen om een seculiere comeback te maken hadden weinig succes. (Het fraaie Send me some lovin' suggereert dat hij ook een uitstekende soulzanger had kunnen worden, maar daar is het nooit van gekomen.)
        Ach, als je een artiest moet beoordelen op basis van zijn beste momenten, dan is dit gewoon een 5-sterren-compilatie van iemand die als een komeet aan het rock-&-roll-firmament verscheen (of beter gezegd iemand die zelf mede de fundamenten voor dat firmament legde), en wiens snelle opbranden verder niets aan zijn enorme verdiensten afdoet.