menu

Jeff Beck - Truth (1968)

mijn stem
3,88 (127)
127 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Shapes of Things (3:18)
  2. Let Me Love You (4:41)
  3. Morning Dew (4:39)
  4. You Shook Me (2:30)
  5. Ol' Man River (3:56)
  6. Greensleeves (1:47)
  7. Rock My Plimsoul (4:12)
  8. Beck's Bolero (2:51)
  9. Blues Deluxe (7:30)
  10. I Ain't Superstitious (4:52)
  11. I've Been Drinking [Stereo Mix] * (3:21)
  12. You Shook Me [Take I] * (2:31)
  13. Rock My Primsoul [Stereo Mix] * (3:41)
  14. [Beck's) Bolero (Mono Single Version] * (3:11)
  15. Blues de Luxe [Take I] * (7:31)
  16. Taly Man [Single] * (2:46)
  17. Love Is Blue [Single] * (2:57)
  18. Hi Ho Silver Lining [Stereo Mix] * (3:45)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:16 (1:09:59)
zoeken in:
4,5
Heerlijk blues-achtig album! Er is afgelopen jaar ook een remaster van dit album uitgekomen met 8 bonus tracks, ik vond hem voor slechts €7,99

Hij staat tevens op het North Sea Jazz dit jaar op vrijdag!

Planefreak
Heerlijk om naar te luisteren. Jeff beck wou toch altijd geluid uit zijn gitaar halen dat je niet zo 1 2 3 kon na doen. Nou, daar is hij best wel in geslaagd. Lekker rare geluiden en de vaak harde blues gaat er bij mij goed in. Ik hou van experimenteel en dit album heeft dat helemaal. Daarom een dikke 4!

avatar van Toon1
3,5
Beck's Bolero

EVANSHEWSON
Ik heb deze op cd, samen met Beck-Ola. Niemand zegt hier iets over de prima zangprestaties van Rod Stewart, dan doe ik het maar ; grandioos!
Beck en Stewart samen, dat gàf vonken!
Luister maar eens naar Blues Deluxe!
4.5 sterren ****1/2

avatar van avdj
4,0
Dus hier komt You Shook Me vandaan....
Goede nummers maar weet (nog) niet echt te pakken. 3,5*

Harald
avdj schreef:
Dus hier komt You Shook Me vandaan....
Goede nummers maar weet (nog) niet echt te pakken. 3,5*


Nee hoor...Led Zeppelin heeft het bijna tijdgelijk ook op genomen...staat ol Led Zeppelin 1.

Is trouwens een Elvis Presley cover.

Zigstar
Is er niet iet of wat van ruzie ontstaan tussen Beck en Jimmy omtrent dit nummer? Jimmy zou het nummer hebben afgekeken en de cd LedZep I zou volgens Beck het concept van Truth gestolen hebben. Anyway, dijk van een plaat, eentje die ik de laatste tijd weer wat meer opleg. 4 sterren.

Harald
Zigstar schreef:
Is er niet iet of wat van ruzie ontstaan tussen Beck en Jimmy omtrent dit nummer? Jimmy zou het nummer hebben afgekeken en de cd LedZep I zou volgens Beck het concept van Truth gestolen hebben. Anyway, dijk van een plaat, eentje die ik de laatste tijd weer wat meer opleg. 4 sterren.


Jeff Beck recorded deze track eerder en was in zijn eigen woorden pissed (it's a piss take, zegte Jeff tegen Jimmy) als hij de eerste Demo van Jimmy's versie heeft ghoort. Jimmy wiste dat Jeff Beck deze track voor "Truth" heeft opgenomen en Beck was kwaad dat Jimmy deze dan ook heeft op genomen om hem uit te dagen.

In Jeff Becks own words: I think it was in New York when I heard it. I looked at him and said: Jimi? What? and the tears were coming out with anger. I thought "This is a piss take, it's got to be. I mean , there's "Truth" still spinning on everybody's turnable, and this turkey's come out with another version" Then I realesed it was serieus and i thought "Here we go again" pipped at the post kind of a thing. A lot of people I talk to still say that the first album's the best one Led Zeppelin ever did

Father McKenzie
Grandioos album, de combinatie Rod Stewart, die toen nog een erg rauwe stem had, en de gitaarfratsen van Beck, het wèrkte gewoon!

Harald
En niet Ronnie Wood vergeten die ook op de bass een maestro is. Prachtige plaat!

3,0
Het probleem met JBG is - Jeff Beck. De man wil bandleider zijn maar mist daarvoor de muzikale kwaliteiten. Natuurlijk, hij kan uitstekend gitaarspelen, maar dat is niet genoeg. Geen enkele compositie staat op zijn naam. In 50 jaar heeft hij nooit een riff bedacht. De man had één goed muzikaal idee. Neem de stijl van You really got me en Purple Haze en speel het nog een tikje luider en gemener. Kortom, doe nog een stapje richting hardrock.
Beck was de eerste en stond dus een paar maanden aan de frontlinie. Maar in minder dan twee jaar was hij aan alle kanten gepasseerd door achtereenvolgens Page, Iommi en Blackmore. Die bedachten wél onsterfelijke riffs. En dat maakt het verschil. Vergelijk de twee versies van You shook me en dat verschil is overduidelijk; het ligt dus niet aan de technische kwaliteiten.
Jeff Beck doet me denken aan Niccolo Paganini. Iedereen kent die naam, slechts weinigen kennen zijn muziek. Briljant viool (gitaar)spel, maar oninteressante composities. Zo ook komt Beck altijd voor op de lijstjes van grote gitaristen zonder ooit grootse muziek te hebben gemaakt - en dat is iets anders dan briljante solo's, die er in overvloed zijn.
Ik wil niet zo ver gaan als Joy, die Beck als een sessiemuzikant beschouwt. Maar er zit wel een flinke kern van waarheid in.

You shook me kan natuurlijk geen cover van Elvis Presley zijn. Elvis heeft immers nooit één noot zelf geschreven. Het is van Willie Dixon. Inderdaad was Jeff Beck nauwelijks enthousiast toen hij de versie van Led Zep voor het eerst hoorde. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben gehad, dat Page hem voorbijstreefde - verder ging dan waar Beck was blijven steken. En Beck, zoals gezegd, kon gitaar spelen. Page kon meer.

Down_By_Law
Ik vind Jeff Beck eigenlijk een betere gitarist dan Page, Iommi of Blackmore. Kan mij het schelen of hij de riffs zelf schrijft of niet? Het klinkt geweldig. Voor mij een van de beste platen ooit gemaakt, en veruit het beste album waarop Rod Stewart te horen is (ook al ben ik ook wel weg van "A Nod Is As Good As A Wink... To A Blind Horse" van Faces).

avatar van eriek
5,0
Inderdaad Down etc. ik geef je volkomen gelijk: Jeff Beck is een
veel sterkere gitarist dan de overbejubelde Page. En inderdaad
Jeff Beck schrijft hier dan wel geen eigen nummers, maar daar tegenover staat deze plaat wel vol van sublieme covers die hun originelen ruimschoots overklassen.
Trouwens mijnheer Nieuweboer, hèt tijdloze aan deze plaat is niet
zozeer het knappe - zeker voor die tijd originele - gitaarspel van Jeff Beck, maar vooral de samenwerking tussen Jeff Becks gitaar en de rauwe schuurstem van Rod Stewart (die helaas zijn ziel later aan de commersie verkocht heeft en nooit meer dit hoge niveau zal halen, zelfs niet op het vervolg Beck- Ola ) die we zonder twijfel als "un mariage exquis" kunnen omschrijven. En luister aub ook eens naar het prachtige basspel van Ron Wood - inderdaad Harald -die beter verder bassist gebleven was.... Ook het pianospel van Nicky (beluister blues 'deluxe'!!) is perfect ...
Een tijdloze monumentale - helaas onderschatte plaat - die hopelijk door vele jongeren mag (her)ontdekt worden!
Een must in elke degelijke (rock)platencollectie!
Back to the ROOTS van de hardrock!

Joy
mm een page en een blackmore, bedachten die werkelijk nieuwe riffs? dat is overschat

zeker in het geval van page, zoek eea uit en je komt erachter hoeveel de man heeft gejat

verder vind ik het spel van page wel uniek te noemen maar ook erg slordig, op zich geen punt want het maakt hem juist uniek, maar toch, technisch is page niet bijzonder goed

blackmore heeft ook een unieke stijl maar ik vind de meeste nummers/riffs uit zijn hand niet wereldschokkend

iommi vind ik dan van een origineler kaliber, door het topje vinger verhaal heeft de man iets beperkts wat je terughoort in zijn riffs maar daarom mede zo geniaal in zijn eenvoud, creatief roeien met de riemen en het pakte zeer goed uit

beck , tovert in de juiste context de meest vreemde gepaste geluiden uit zijn gitaar

beck solo vind ik ook immer wat minder, idd , het is geen leider, hij is als een woestijnrat

zet een woestijnrat in de woestijn en hij functioneert prima, zet hem in een schotse hooglanden en hij weet zich geen raad

beck heeft een uniek platform/landschap.context nodig waarin iemand hem plaatst,dan komt er uit wat er in zit, is dat niet het geval weet hij zich ook niet goed raad

nochtans ken ik deze plaat niet, en ga um maar eens een kans geven, ik ken van beck solo alleen wired

avatar van Droombolus
5,0
Wat in alle Beck / Page kontroverse, ook door Beck gemakshalve, altijd vergeten wordt is, dat ze voordat deze JBG band van de grond kwam samen geprobeerd hadden een band op te zetten met JP Jones en Keith Moon. Beck's Bolero is een erfenis uit die periode en het is natuurlijk niet geheel ondenkbeeldig dat ze toen ook al met You Shook Me bezig geweest zijn .........

Hetzelfde You Shook Me is samen met het opnieuw opgenomen achterkantje Rock My Plimsoul IMO zelfs de zwakke schakel hier maar ik ben niet echt opjektief over Truth moet ik eerlijk toegeven, want het is en blijft een van mijn klassieke albums. Opname technies heeft ie de tijden niet echt geweldig doorstaan, maar de remaster-met-boli klinkt toch al weer een stik beter dan de 2fer met Beck-Ola.

Ook moet nog opgemerkt dat Jimmy Magpie het nummers "lenen" natuurlijk niet uitgevonden heeft, hij heeft er alleen wel het meeste poen aan verdient. Let Me Love You en Rock My Plimsoul op Truth worden toegeschreven aan "Rod" ( waarmee vreemd genoeg alle bandleden bedoeld wordt trouwens ) en zijn natuurlijk ook prachtige stukjes jatwerk van Buddy Guy en B.B. King respektievelijk ..........

avatar van kaztor
4,0
Gister meegenomen 2de-hands uit Concerto. M'n eerste indruk is een hele goede. Je vraagt je werkelijk af waar het mis ging met Rod The Mod. Ik vind deze bluesy aanpak eigenlijk wat authentieker klinken dan die van Zep. Wat ik wel wat jammer vind is dat nep-publiek op Blues De-Luxe. 'Gooi er hier maar wat applaus tegenaan' hoor je de technici denken. Verder vind ik de single-versie van Beck's Bolero beter dan de album-versie (staat erop als bonus). De singles aan het einde zijn nogal misplaatst, vind ik.

avatar van Droombolus
5,0
kaztor schreef:
De singles aan het einde zijn nogal misplaatst, vind ik.


Als je het boekje even leest zal je zien dat ome Jeff dat zelf ook vindt, maar anders dan anderen ( we noemen geen namen ), heeft hij ze er wel op laten zetten omdat ze, uit histories oogpunt, er natuurlijk wel bij horen. Ze staan er bovendien niet voor niks als laatste tracks op ........... Leuk trouwens dat je geen bezwaar hebt tegen de B-kantjes ...........

avatar van willemmusic
4,0
"Ik deed Sam Cooke na en ze vonden het mooi" dat was het bescheiden comentaar van Rod Steward op het succes van zijn stemgeluid.
Je kunt zijn vocale kwaliteiten het beste horen in zijn behandeling van de 'standard' Ol'Man River, in de stijl van A Change Is Gonna Come van Sam Cooke, mijnsinziens een hoogtepunt uit de catalogus Rod Steward.
Jeff Beck is juist weer errug goed in I Ain't Superstitious, zijn 'filllers' zijn hier zoals altijd creatief en maakt de meeste indruk door op een 'filler' zijn gitaar te laten ZWIJGEN, je moet maar durven...
Beck moet natuurlijk vooral vergeleken worden met Clapton en Page, want allen uit the Yardbirds. Of juist niet, want ze hebben allen hun eigen merites en ik bewonder ze alledrie.
Ieder om zijn eigen stijl, waarvan ik die van Beck mischien wel het meest gedurfd en creatief vind. Hoe technisch vaardig en vingervlug hij is, kun je bv. horen op Lookin' For Another Pure Love van Stevie Wonder's Talking Book. Ook She's a Woman (op Blow by Blow) bezorgd me nog altijd koude rillingen. En nu ik het er toch overheb, was Jeff Beck niet een van de uitvinders van de Britse Bluesrock, de Hardrock én de Jazzrock?
Over merites gesproken...

Ik heb deze plaat trouwens op EMI Columbia, begin ik nu echt oud te worden?

avatar van Kill_illuminati
3,5
Ik ga dit album een kans geven. Vooral na het beluisteren van een aantal nummers. Is dit trouwens niet deels Blues?

avatar van Droombolus
5,0
Meer Blues-Rock ........

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Net nog eens herbeluisterd. Met Ron Wood, Nicky Hopkins, Keith Moon, Jimmy Page, John Paul Jones en Rod Stewart heeft Beck natuurlijk een indrukwekkend arsenaal aan muzikanten om zich heen verzameld. De plaat kan dan ook bijna niet mislukken.

Op zich zijn er veel covers aanwezig, waardoor de vraag rijst hoe geïnspireerd Jeff Beck was, maar uiteindelijk is dit een gewoon een prima, rauwe bluesrock plaat. Daarbij moet ik wel de kanttekening plaatsen dat het gitaarspel van Beck hier nog niet bepaald hemelbestormend is. Elke gemiddelde gitarist kan spelen wat Beck hier laat horen, maar zoals eerder gezegd: goede plaat.

avatar van Droombolus
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Elke gemiddelde gitarist kan spelen wat Beck hier laat horen.


Misschien tegenwoordig wel, maar in 1968 beslist niet ! Beck was een baanbrekende gitarist in de 60s .......

avatar van Paulus_2
4,0
Ik moet dit album ooit in mijn jeugd hebben gehoord. Beck-Ola had ik via een tip van een vriend en schoolmaat in 1969 vers op LP gekocht. Het is eigenlijk navrant dat ik dit album nu pas echt goed kan beluisteren.
Meteen in het eerste nummer hoor je de kenmerkende bluesgitaarstijl die Eric Clapton en Peter Green ook hadden. Dat kan ook niet anders, Eric en Jeff zaten in de Yardbirds en de British Blues Boom was de school waar de creatieve muzikanten de grenzen verkenden van wat erop het podium en met gitaren mogelijk was. Neem "Rock My Plimsoul" een blues klassieker die net zo klinkt als Rock Me Baby van B.B. King. Ooit uitgevoerd door Cuby + The Blizzards.
Fraaie, veelzijdige plaat. Ik vind hem veel sterker dan Beck-Ola.
5 punten dus

3,0
Dat Page 90% van zijn oeuvre bij elkaar heeft gejat, ja, daar ben ik inmiddels ook achter. Feit blijft dat Beck dan wel de banenbreker is, maar Page hem met het debuutalbum van LZ in alle opzichten overtroffen heeft.
Baanbrekend bezig zijn alleen is niet genoeg om excellente muziek op te leveren.

avatar van Bartjeking
4,5
Ik gooi er nog een halfje bovenop, omdat ik het wel baanbrekend én exellent vind. Een magistraal album dat bij veels te weinig mensen in kast staat terwijl het een belangrijke rol vervult in de rock-canon. Tevens behoorlijk tijdloos, ik luister hier nog regelmatig naar.

avatar van Brutus
3,0
Matig debuutalbum.
Er staan magistrale nummers op, maar ook halfbakken nummers

5,0
Deze band heeft was een inspiratiebron voor Guns and Roses en talloze hardrock-bands en bulkte van het talent.

5,0
De samenstelling van deze groep is niet alleen uniek............zovelen daarna hebben geprofiteerd of slim gebruik gemaakt van dit geheel...........alle mensen die Queen, Guns and Roses. Bon Jovi en zelfs de Sex Pistols ( zelf toegeven ) in hun comfort-zone hebben zitten/ of hebben gezeten zouden op zijn minst dit album op zijn waarde kunnen beoordelen.

5,0
Bartjeking schreef; Baanbrekend......... met of zonder humor.........dit is wat het is............ ronduit jammer dat mensen die zelf in een band spelen of menen de muziekgeschiedenis alleen neer te leggen bij de geijkte namen deze groep afschepen ( hulde in deze aan Droombolus ) of nog niet van 1 luttele stem hebben voorzien

avatar van pmac
3,0
In 68 zal het forse indruk hebben gemaakt. Nu vind ik het vooral interessant omdat er zoveel grote namen op staan en de plaat best historisch mag worden genoemd. Ik vind Jeff Beck als jazz/fushion gitarist veel meer indruk maken maar allez; dat is ook later.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:35 uur

geplaatst: vandaag om 12:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.