Travis - Ode to J. Smith (2008)

Ondanks het feit dat ik hun vorige album best goed vond draai ik het zelden meer. De eerdere albums draaide ik indertijd juist bijzonder veel.
Eerlijk gezegd vrees ik dat Travis een beetje gedaan is bij mij maar dat ik dit nieuwe album zeker wel weer zal gaan aanschaffen daar ben ik van overtuigd, al is het alleen al vanwege het compleet houden van de discografie en je eigenlijk nooit een buil kunt vallen aan hun makkelijk in het gehoor liggende muziek

Die zijn er wel snel met alweer een nieuwe.

Erg leuk dat ze weer zo snel met een nieuw album aankomen. Boy With No Name vond ik weer erg sterk, in ieder geval beter als zijn voorganger.
Deze ga ik dus ook maar eens goed in gaten houden.

Song To Self klinkt wel heel erg mooi, ik heb 'm op StuBru gehoord een tijdje geleden, en dacht eigenlijk niet dat het Travis was.
Het was een heel pakkend nummertje.

Niets aan de hand muziek met alvast een 2-tal zeer te pruimen singles, J. Smith(let ook op het koortje halverwege) en Something Anything.

ahh leuk, een nieuwe travis, ik ben erg benieuwd na de zeer goede voorganger hiervan.

JAAA, dit zou wel eens een van de grootste verrassingen kunnen gaan worden. Hebben een "doorstart" gemaakt. Klinken wat ruwer, laten de gitaren flinker als eerst hun werk doen. Ik ben erg ,erg benieuwd!!!!

Met John Smith en Something Anything lijkt er inderdaad weer iets meer pit in de muziek te gaan zitten. Met name in het laatste nummer geeft dat wel een aardige aanvulling op de toch herkenbare catchy melodie die de ruggegraat van het nummer vormt. Ik ben zeer benieuwd!

Ja, bakkertje ik denk dat het succes van deze groep in de toekomst erg afhangt van hoe deze cd door het grote publiek ontvangen gaat worden. En ik gun ze het héél erg!!! Er gaan binnen nu en 'n paar jaar nu nog bekende brit-popgroepen sneuvelen in de muzikale commercie

Wat een volmaakt lelijke albumhoes...

Hij lijkt op mijn avatar

De hoes lijkt eigenlijk meer op een hoes van een single of iets dergelijks. Laten we hopen dat dat ook het geval is!

Tis lang geleden dat ik een cd niet voor de release te pakken kon krijgen... doen ze goed

Nu wel op de luisterpaal...

Een nieuwe Travis is voor mij niet meer iets om reikhalzend naar uit te kijken. Zoals ik al eerder zei is het een beetje been there done that.
Toch heb ik goede herinneringen aan een optreden van hun in Vredenburg en hebben ze me fijne momenten bezorgd met hun tijdloze liedjes. Het vorige album vond ik een verbetering t.o.v. 12 memories dus ik moet ook eerlijk toegeven dat ik benieuwd was naar deze snelle opvolger van The Boy with No Name.
Opener Chinese Blues is voor Travis begrippen wat steviger: een beetje een combi tussen hun bekende werk en het misschien wat onbekende debuut.
J.Smith is al wat langer bekend en mag dan wel herkenbaar zijn als typisch Travis maar is toch een beetje anders dan we gewend zijn van ze: het is wat ruwer en heeft wat minder mooie randjes. Op een gegeven moment keert zelfs het 'ruige randje' van het debuut terug en ik moet zeggen dat dat me wel bevalt.
Dat Travis terugkeert naar hun rock geluid mag wel duidelijk zijn onderhand, want ook op Something Anything scheuren de gitaren en krijgen we zelfs een heuse solo voorgeschoteld.
Met Long Way Down gaan ze terug de tijd in en krijgen we zo'n lekker ouderwets rockgeluid. Geen opsmuk, maar behoorlijk direct en best catchy.
Broken Mirror wordt lieflijk gezongen maar kent toch een wat gruizige achtergrond en opeens moet ik denken aan de laatste worp van R.E.M. (Accelerate): die gingen ook al terug naar kort, krachtig en wat ruwer.
Last Words doet me erg denken aan Turin Brakes; dat bandje dat indertijd in het voorprogramma stond van Travis in Vredenburg en die ik daar leerde kennen en waar ik al snel een liefhebber van werd. Beide bands waren een tijdje redelijk gezichtsbepalend in mijn muzikale voorkeur. Maar dit is dan wel een vergelijking met de latere Turin Brakes. Het is in elk geval een prima deuntje wat op zich niet veel voorstelt maar waar je jezelf al snel betrapt op meezingen.
Quite Free is uptempo maar iets minder gruizig. Toch benadrukt ook dit nummer hun rockkant.
Get Up klinkt vrolijk maar doet me tot nu toe nog niet zo heel erg veel terwijl het relaxte Friends juist weer erg goed aanslaat. Het is wat rustiger maar het sprankelt wel en daarbij valt het op tussen de voornamelijk rockende nummers op dit album.
Song to Self doet denken aan Keane maar dan met gitaren (alhoewel we beter kunnen zeggen dat Keane dan aan Travis doet denken ). Ook hier in elk geval gitaren.
Before You Were Young heeft iets groots in zich: heel in de verte hoor ik een Coldplay-achtig echootje of misschien ook wel iets U2.
Het mag duidelijk zijn dat dit toch wat anders is dan we gewend zijn en tegelijkertijd is de band inmiddels wel zo goed geworden dat hun eigen sound er goed in te herkennen valt. Dit is gewoon Travis anno 2008 die een beetje terugblikt naar de ruigere sound van hun debuut maar dat wel op een frisse manier doet waardoor het toch weer een leuke aanvulling blijkt te zijn op de rest van de discografie.

Is ie gelekt? Ben benieuwd
Wat geef je hem voor cijfer aERo?

zo op het eerste gehoor veel meer rock en ik weet niet of ik daar vrolijk van word. travis is geen rockband, ze kunnen juiste hele mooie liedjes maken. dat is te horen, want het is niet echt rockend, het is vlees nog vis. vanaf de helft hersteld het album zich en hoor je ook wel iets meer rock, maar wel binnen de traviskaders. quite free is tot nu toe mijn favoriet. het album is niet slecht maar breekt ook echt een potten.

Rock????? dit is gewoon pure pop, het is zoooo soft.

Klinkt een stuk ongepolijster als de vorige cd's. Het is even wennen en na de éérste luisterbeurt moeilijk om een definitief punt te geven (kan ook niet na één keer). Mijn favo's na de eerste keer Last Words en Sing To Self. Ik vind het wel moedig, dat ze hun stijl durven aapassen. Het is zeker geen miskoop van me

Verrassende cd met een aantal sterke nummers. De nieuwe weg bevalt me wel, al hadden ze de rustige nummers wel wat puurder mogen laten (á la Travis). Het nummer J Smith duurt gewoon 2 minuten te kort, daar hadden ze meer mee kunnen doen.
4* voor nu, deze cd maakt een kans om in mijn top-10 van 2008 te komen.

Ode to J. Smith wat meer gedraaid en verdomd het is een groeier. Het tweede gedeelte is een 5 waard, de eerste 5 nummers moeten nog in wat me inwerken.Ik weet het zeker Na Coldplay heeft Travis een goeie switch gemaakt om zich definitief in de muziekhistorie weg te zetten. Before You Were Young, geweldig nummer!!! (alleen een andere hoes zou ik op prijs stellen)

Ik sluit mij helemaal aan bij aERodynamIC.

Na mijn eerste luisterbeurten was ik een beetje teleurgesteld over Ode To. J. Smith maar inmiddels ben ik om. Travis durft weer een iets 'harder' geluid te laten horen wat na The Man Who aan de kant leek te zijn gezet. Maar met liedjes als Something Anything gaat dit niet ten koste van de aanstekelijke popliedjes die de band kan maken.

Fijne plaat!

Een nieuwe Travis ? Leuk, ben benieuwd.

Doe mij maar Travis in plaats van Coldplay ... bij Travis hoor ik de pretenties minder.

Hoe klinken pretenties dan?

Zet Vivalavida maar op!!! Verder stop nu ook helemaal met Coldplaydiscussies. Ik vind Travis ook een Superband (zie 4.5) Een discussie over "woorden" wordt er toch afgekieperd door de één of andere moderator. Onbelangrijk dus!!!

Beste dix, ik heb ze allemaal van Coldplay, Travis, Keane en noem nog wat andere britpopbands op, dus ik weet ook wel een beetje waar ik over praat. Alleen smaken zullen altijd verschillen.

Sorry had niets met jouw van doen, maar ik wil liever niet meer terugvallen in de discussie: Is groep A beter dan groep B, terwijl er ook nog een groepC, nou je snapt hopelijk. "k wil gewoon lekker genieten van muziek. OK?

Op 27 sept. en op 4okt heb ik mijn reakie gegeven op deze nieuwe Travis. Ik zei na de eerste luisterbeurt , dat ik even moest wennen aan de nieuwe "sound". Hij klinkt een stuk minder "glad" en minder gepolijster dan de vorige cd's. Ik ben daar blij om , want anders dreigde er teveel van hetzelfde te gaan komen. Ik vind het ook knap dat een groep, na meestal een stuk of drie cd,s, een eigen weg uitgaan, na eerst hun naam op de kaart te hebben gezet. Iedere groep kiest zijn eigen weg en bij Travis ben ik blij verrast (zoals ik dat bij bijv. Keane ook hoop). Ik ben erg blij dat de gitaren wat scherper naar voor komen op Ode To J. Smith. En ik heb al favoriete nummers. En dat terwijl de cd pas 2 weken uit is. Zoals ik al eerder memoreerde denk ik dat Travis een vaste plaats gaat vinden in de huidige popscene.Goed toch?

ik begin met een 7+ uit 10 maar kan nog hoger worden - een goed album van de band die altijd beter zal zijn dan Coldplay of Keane

Aanvankelijk was ik een beetje sceptisch op het vroege vervolg op The Boy with no name, maar op dit album lijkt Travis een compleet andere band te zijn. Een band die opeens wel kan rocken.
Voor mij is dit een CD die ik altijd wel kan opzetten en ook niet echt gaat vervelen. Heb nu al zin in het optreden in december! Beloofd veel goeds.

Ik vind het nog steeds geen rock album, maar is inderdaad veel minder gepolijst dan de andere albums (het debuut even buiten beschouwing gelaten). Had in mijn begin ook wat twijfels en de klik was er niet meteen, maar zo langzamerhand zie ik ook hier de klasse in terug. Toch staan hier ook nog wonderschone nummers op maar is ook het (iets) stevigere werk heel goed te pruimen.
En het is al eerder gemeld, maar het koor aan het eind van J.Smith is werkelijk geniaal.