Travis - Ode to J. Smith (2008)

Een nieuwe Travis is voor mij niet meer iets om reikhalzend naar uit te kijken. Zoals ik al eerder zei is het een beetje been there done that.
Toch heb ik goede herinneringen aan een optreden van hun in Vredenburg en hebben ze me fijne momenten bezorgd met hun tijdloze liedjes. Het vorige album vond ik een verbetering t.o.v. 12 memories dus ik moet ook eerlijk toegeven dat ik benieuwd was naar deze snelle opvolger van The Boy with No Name.
Opener Chinese Blues is voor Travis begrippen wat steviger: een beetje een combi tussen hun bekende werk en het misschien wat onbekende debuut.
J.Smith is al wat langer bekend en mag dan wel herkenbaar zijn als typisch Travis maar is toch een beetje anders dan we gewend zijn van ze: het is wat ruwer en heeft wat minder mooie randjes. Op een gegeven moment keert zelfs het 'ruige randje' van het debuut terug en ik moet zeggen dat dat me wel bevalt.
Dat Travis terugkeert naar hun rock geluid mag wel duidelijk zijn onderhand, want ook op Something Anything scheuren de gitaren en krijgen we zelfs een heuse solo voorgeschoteld.
Met Long Way Down gaan ze terug de tijd in en krijgen we zo'n lekker ouderwets rockgeluid. Geen opsmuk, maar behoorlijk direct en best catchy.
Broken Mirror wordt lieflijk gezongen maar kent toch een wat gruizige achtergrond en opeens moet ik denken aan de laatste worp van R.E.M. (Accelerate): die gingen ook al terug naar kort, krachtig en wat ruwer.
Last Words doet me erg denken aan Turin Brakes; dat bandje dat indertijd in het voorprogramma stond van Travis in Vredenburg en die ik daar leerde kennen en waar ik al snel een liefhebber van werd. Beide bands waren een tijdje redelijk gezichtsbepalend in mijn muzikale voorkeur. Maar dit is dan wel een vergelijking met de latere Turin Brakes. Het is in elk geval een prima deuntje wat op zich niet veel voorstelt maar waar je jezelf al snel betrapt op meezingen.
Quite Free is uptempo maar iets minder gruizig. Toch benadrukt ook dit nummer hun rockkant.
Get Up klinkt vrolijk maar doet me tot nu toe nog niet zo heel erg veel terwijl het relaxte Friends juist weer erg goed aanslaat. Het is wat rustiger maar het sprankelt wel en daarbij valt het op tussen de voornamelijk rockende nummers op dit album.
Song to Self doet denken aan Keane maar dan met gitaren (alhoewel we beter kunnen zeggen dat Keane dan aan Travis doet denken ). Ook hier in elk geval gitaren.
Before You Were Young heeft iets groots in zich: heel in de verte hoor ik een Coldplay-achtig echootje of misschien ook wel iets U2.
Het mag duidelijk zijn dat dit toch wat anders is dan we gewend zijn en tegelijkertijd is de band inmiddels wel zo goed geworden dat hun eigen sound er goed in te herkennen valt. Dit is gewoon Travis anno 2008 die een beetje terugblikt naar de ruigere sound van hun debuut maar dat wel op een frisse manier doet waardoor het toch weer een leuke aanvulling blijkt te zijn op de rest van de discografie.