The Michael Schenker Group - Rock Will Never Die (1984)

Ter info, in 2000 kwam een Japanse remaster uit met 6 extra nummers en dus volgende tracklijst:
1. Captain Nemo
2. Rock My Nights Away
3. Are You Ready To Rock
4. Cry For The Nations [Bonus Track]
5. Rock You To The Ground [Bonus Track]
6. Attack Of The Mad Axeman
7. Into The Arena
8. Courvoisier Concerto [Bonus Track]
9. Rock Will Never Die
10. Desert Song
11. I'm Gonna Make You Mine
12. Red Sky [Bonus Track]
13. Looking For Love
14. Armed And Ready [Bonus Track]
15. Doctor Doctor

Alweer een live-plaat ? was destijds mijn reaktie.
Ga maar na, 2 jaar eerder verscheen het geweldige "One Night At Budokan" een dubbel-LP en dan nu een live-plaat boordevol met songs die ook al op die eerdere dubbelaar stonden.
Ik ga in eerste instantie uit van de versie met 9 songs, waarvan er 4 niet op die Budokan plaat stonden.

De opnamekwaliteit laat ook te wensen over en jammer dat van het geweldige "Assault Attack" maar 1 nummer van wordt gespeeld maar daarop was de zanger Graham Bonnet en Gary Barden zal niet staan te springen om daar veel van te zingen.
De opnames zijn trouwens van 2 concerten in Hammersmith Odeon Londen (oktober 1983).

Maar goed, voor de echte fan zoals ik was dit verplichte aanschaf en die 4 "nieuwe" songs waren het misschien toch wel waard.
Dat geldt zeer zeker voor die geweldige instrumentale opener, Michael Schenker soleert als de beste en dat maakt veel goed.
In goede doen is zijn gitaarspel live zo mogelijk nog beter en dynamischer, voor het hele live-album zal dit zeker gelden.
Het eind van "Captain Nemo" gaat direkt over in het goede "Rock My Nights Away", dus al 2 "nieuwe" songs aan het begin.
De simplele meezinger "Are You Ready to Rock" heb ik nooit wat aan gevonden en nu dus ook niet.
Eigenlijk is het live nog erger want Gary Barden blert er extra doorheen maar gelukkig hebben ze er hier geen extra lange versie van gemaakt zoals op "One Night at Budokan".
De volgende 2 songs "Attack of the Mad Axeman" en "Into the Arena" behoeven geen introductie, blijven geweldige songs en bij die eerste valt in negatieve zin de zang op en bij de tweede krijgt de bas extra ruimte en valt de keyboads op (positieve punten).

Het titelnummer is eigenlijk gewoon "Walk the Stage" (een ballad) van het studio-album "Build to Destoy", en wat vind ik die solo die plots invalt op 2:53 toch geweldig !
Het tussen de wal en schip gevalen meesterwerk van the MSG "Assault Attack" wordt hier vertegenwoordigd door "Desert Song", Graham Bonnet zong het in maar helaas heeft hij live nooit getourd met ze.
Gary Barden maakt het er het beste van, het nummer is zo monumentaal goed dat zelfs hij het niet om zeep kan helpen.
De zanger/gitarist Derek St.Holmes deed ook mee tijdens deze concerten, hij zingt op "I'm Gonna Make You Mine" en bewijst dat hij een betere zanger is als Gary Barden.
Eeuwig zonde dat hij nooit compleet een plaat heeft ingezongen voor the MSG.
Totaal overbodig hier is "Doctor Doctor", ik kon het al 25 jaar geleden niet meer horen en als ze Klaus Meine en grote broer Rudolf Schenker laten meedoen dan hoeft het voor mij helemaal niet meer.
Wordt het alleen maar rommeliger en langer van, en ook veel te gezellig op het podium.

Zoals Sir Spamelot terecht opmerkte heeft de Japanse-editie 6 bonus-nummers en laat ik die nu hebben !
Het ietwat epische "Cry for the Nation" kan ik altijd horen en "Rock You To The Ground" wordt bij gebrek aan Graham Bonnet afwisselend door Gary en Derek ingezongen (hoor die verschillen....).
Het gesoleer op dit nummer behoort tot het beste wat Schenker heeft uitgebracht, waanzinnig goed gewoon !
Waar "Courvoisier Concerto" op "One Night At Budokan" mij kippevel bezorgde daar doet het hier niet, maar blijft een mooi instrumentaal intermezzo.
Een welkome bonus is "Red Sky", een van de betere nummers van het destijds meest recente studio-album en "Looking For Love" want die live- versie hadden we ook nog niet.

Het moge duidelijke zijn, probeer de Japanse versie met 6 extra nummers te bemachtigen want dan heb je toch 7 songs live die niet op "One Night At Budokan" stonden.
Die versie is de aanschaf waard, en een ruim-voldoende al met al.

Ik heb ooit Assault Attack besteld en kreeg deze erbij. Nu is Barden nooit mijn zanger geweest. Studio ging het nog enigzins. Maar ook daar was hij nooit een hoogvlieger. Eigenlijk heb ik er nooit iets van begrepen waarom Barden bij schenker mocht blaten. Schenker wist bij zijn debuut een meer dan prima band te formeren. Minus zanger dan.

En op deze plaat staat me die Barden toch weer effe te krijsen zeg. Sorrie hoor maar die man kan er werkelijk helemaal niks van. Luister oa eens naar Attack Of the Mad Barden eeh Axeman. Zo vals en hees als een oude piepende public toilet door. Maar goed dat je de geur ervan niet kan ruiken bij binnenkomst. Want dan ga je nog erger over je nak! Het geluid is inderdaad zoals Crow al schreef ook al niet geweldig. Tuurlijk weet Schenker de boel nog enigzins recht te trekken. De man was in die tijd nog een top gitarist. Op Dessert Song hoor ik het verschrikkelijke verschil nog eens tussen een vreselijke zanger en een topper Barden/Bonnet(studio welliswaar). En zo kan ik nog gemakkelijk doorgaan(Barden/Holmes. Laat ik het hierbij laten.

Een plaat die eigenlijk bijna nergens op slaat. Slecht geluid,waardeloze zang,slechte timing enz.
Budokan is gewoon niet te verglijken met deze troep. Op budokan klinkt Barden zelfs redelijk. Hoe zou dat nu komen?

Ik zag MSG met Barden als zanger enkele jaren geleden in de Boerderij in Zoetermeer en daar klonk Barden live heel aardig. Ook op Live at Budokan is de zang in orde. Helaas ken ik deze cd niet.

Ik zou zeggen beluister deze goed voor aanschaf. Teminste als je dat van plan bent.
Heb je Budokan dan zie ik eigenlijk niet in waarom je deze zou moeten aanschaffen.
Of je moet een echte M.S.G fan zijn.

Hoe speelde Schenker trouwens? De laatste keer dat ik hem zag met U.F.O slurpte hij liters en liters bier weg. En dat kwam zijn spel nou niet bepaald ten goede. Het leek erop dat hij de weg behoorlijk kwijt was. Hij had ook nog een groot kruis op zijn voorhoofd getekend?! Teminste ik neem aan dat het geen tattoo was.

die Schenker heeft inderdaad geen neusje voor gave zangers. Of het nu die iele Barden is of die achterlijk brullende Bonnett. Muzikaal is het allemaal best draaglijk. Dus vooruit.

Schenker speelde toen heel aardig. Het geluid was ook in orde. Hij zag er wel erg breekbaar en ongezond uit. Geen kruis op zijn voorhoofd i.i.g.
Budokan heb ik, dus ik zal eerst eens op youtube kijken.

Captain Nemo vind ik een uitschieter, dit nummer is dan ook instrumentaal. Are You Ready to Rock, Attack of the Mad Axeman en Into the Arena klinken beter op Budokan, nou moet ik zeggen dat ik Rock Will Never Die waarschijnlijk al 25 jaar niet meer gehoord heb. Desert Song wordt er met Barden niet interessanter op. Dit hoogtepunt van Assault Attack met brulboei Bonnet vertoont in de riff gelijkenis met Love to Love van UFO. In beide gevallen mooie nummers. Wat Rock Will Never Die dan nog te bieden heeft zijn wat nummers van het overigens niet onaardige Built to Destroy, en het niet eerder verschenen (?) titelnummer. Blijft over het bekende Doctor, Doctor. Daarvoor zet ik Strangers in the Night of One Night at Budokan wel op. Are You Ready to Rock vind ik een draak van een nummer.

Het lijkt wel of er een grote echo zit op alle instrumenten. Daardoor komt de blonde duitser ook niet erg goed uit de verf. Gary heeft te lang doorgehaald de nacht ervoor, zo hees als een kanari met longontsteking. Links laten liggen en budokan nemen. Of voor het sentiment op u-tube bekijken (full concert video)

Vroeger nooit een mooie live-plaat gevonden en tig jaar later uiteindelijk een herbeluistering. Gary Barden is hier niet goed bij stem en sommige tracks komen nogal gehaast over. Ook dat 'gehamer' van Ted McKenna komt weinig elegant over. Dat een-na-laatste nummer valt qua compositie in de negatieve zin op en uiteindelijk is de bijdrage van Klaus Meine in Doctor, Doctor een verademing t.o.v. Barden. Captain Nemo is overigens een uitstekende instrumental.

Overbodige liveregistratie. Het begint nog wel aardig met mijn twee favoriete tracks van Built to Destroy (1983): het instrumentale Captain Nemo en Rock My Nights Away, waar Barden nog prima bij stem is.

Dan volgen twee nummers van mijn minst favoriete tweede album MSG (1981). En daarvan ook nog mijn minst favoriete track, de simpele meezinger Are You Ready to Rock. Gelukkig wel in een compacte versie. Attack of the Mad Axeman wordt verpest door een onderpresterende Barden in het softere deel van het nummer.

Debuutalbum The Michael Schenker Group (1980) en mijn favoriet Assault Attack (1982) komen er bekaaid van af met maar één nummer. Daartussen zit dan nog de nieuwe ballad Rock Will Never Die. Meestal maak je mij niet blij met ballads en dat is ook hier het geval. Het is me ook niet duidelijk waarom deze een andere titel heeft gekregen dan Walk the Stage op het studioalbum.

Zo richting het einde van mijn review merk ik dat ik veel overeenkomsten heb met deze bijna elf jaar oude recensie:Waar we van mening verschillen begint naar het einde. Op mijn vinyl versie krijgt Derek St.Holmes alleen credits voor Rhythm Guitar. Zijn zangkwaliteiten ervaar ik niet als hoogstaand. En UFO track Doctor, Doctor heb ik nog niet dermate grijs gedraaid, dat hij mij gaat vervelen.

Volgens mij wisten mijn muziekmaatje en ik in 1984 niet dat MSG ter ziele was. Daarom vonden wij het vreemd toen kort voor de zomervakantie '84 Rock Will Never Die - Live! verscheen, slechts drie jaar na de vorige livedubbelaar. De bezetting was dezelfde als op Built met als zesde bandlid (niet op de foto) Derek St. Holmes voor extra gitaar en zang.
Het bevat opnamen van de tour voor Built to Destroy met helaas slechts twee nummers van de sterke voorganger Assault Attack, te weten Rock You To the Ground (alleen op latere bonuseditie te vinden, waar ik naast Barden ook St. Holmes hoor zingen) en Desert Song.

Ik zie ons weer in de kamer van het maatje zitten. We waren gedeeltelijk enthousiast. De eerste tien minuten wennen aan het geluid van de snaredrum. Dat Gary Barden live niet de beste zanger was, bewijst hij in Attack of the Mad Axeman: man man, wat loopt hij daar onnodig te knijpen…
De nummers die ook op One Night at Budokan stonden waren eigenlijk overbodige luxe, waar echter de versie van UFO’s Doctor Doctor met Scorpions’ eigen Rudolf Schenker en Klaus Meine tegenover stond, leuke surprise.Plus de twee nummers van Assault en natuurlijk die van Built. Absolute hoogtepunt vind ik inmiddels het titelnummer: met een iets betere productie had hier de sfeer van UFO's livedubbelaar Strangers in the Night uit de speakers geknald.

Onverwacht verschenen en verre van perfect, is Rock Will Never Die nog altijd een plaatje dat me glimlachend aan zomerse dagen doet denken, passend bij mooie augustusdagen als gisteren en vandaag. Al weet ik nog altijd niet waarom MSG eind '83 zo plotseling stopte. Had vast te maken met Schenkers verslavingen.

Heb eens opgezocht wat de groepsleden in 1984 zijn gaan doen. Barden ging door met het mij onbekende Statetrooper, bassist Chris Glen begon GMT met in de bezetting al Robin McAuley, plus Brian Robertson (ex-Thin Lizzy) en Phil Taylor (ex-Motörhead). Toen dat op niks uitliep heb je hem als buschauffeur in Londen kunnen tegenkomen, totdat hij in 1990 toetrad tot de groep van Ian Gillan.
Drummer Ted McKenna werd sessiedrummer en trad eveneens in '90 toe tot Gillans soloband. Andy Nye tenslotte werd benaderd door Whitesnake als opvolger van Jon Lord, maar bedankte toen bleek dat hij naast het podium moest spelen. Wel werkte hij met John Entwistle van The Who, begon The Kick met UFO-producer Leo Lyons en deed daarbij en daarna allerlei andere projecten.

Het bleef drie jaar stil rond Schenker tot de komst van de McAuley-Schenker Group, waar ik als oude fan niet veel mee kon: ik hoor veel liever Barden dan McAuley zingen. In ieder geval in de studio…
Een vriend van me is tien jaar jonger en denkt juist heel positief over de platen met McAuley. Heeft dus vast te maken met op welk moment je bij Schenker instapte. Wie weet herzie ik mijn mening over dat volgende album, ga ik nog eens uitzoeken!
En wat zou ik graag bij het maatje willen checken of wij indertijd wisten of MSG was opgeheven, maar dat kan helaas niet meer. Zes jaar later kreeg ik bericht dat hij plotseling was overleden. Het maakt dat dit album extra nostalgische waarde voor mij heeft en mede daarom vier sterren, waar ik in een realistischer stemming voor 3,5 zou gaan.

De laatste alinea verteld mooi hoe je in mijn optiek muziek moet ervaren en beleven; emotie! In dit geval was helaas een sterfgeval de reden maar je begrijpt vast wat ik bedoel.