The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982)

Mijn favoriete Schenker album. Ik vind hier alle nummers top. Dat maakt het lastig om twee favorieten te selecteren. Zelfs na meerdere luisterbeurten de afgelopen week. Op dit moment kies ik voor Samurai en Broken Promises. Maar die zou ik zomaar weer kunnen inwisselen door een willekeurige andere track. Van Samurai bleven flarden de afgelopen dagen door mijn hoofd zingen. Broken Promises is lekker slepend en ik kan erg genieten van de inzet van de gitaarsolo over de laatste uithalen van zanger Bonnet. Zelfs de clichézin It cuts me like a knife waar ik normaal gesproken alergisch voor ben, zie ik hier door de vingers.

Indertijd weer zo'n middag dat ik bij mijn muziekmaat van school werd uitgenodigd om de nieuwe Michael Schenker Group te horen: Assault Attack was net uit. Ditmaal geproduceerd door onze favoriete producer Martin Birch van het beste album ooit, Black Sabbaths Heaven and Hell, zo vond ik toen. En misschien nog wel.

Nieuw waren zanger Graham Bonnett, die ik op Down to Earth van Rainbow had leren waarderen, met drummer Ted McKenna die ik van het legendarische Stage Struck van Rory Gallagher kende, terwijl toetsenist Tommy Eyre als gastmuzikant te horen was. Hij is eveneens te horen op het diezelfde oktobermaand van 1982 verschenen Corridors of Power van Gary Moore, waarvan ik al één en ander op de Franse (WRTL, Wango Tango) en Britse (BBC, Friday Rock Show) had gehoord.

Birch paste gewoontegetrouw zijn productie aan aan de groep met wie hij werkte, zo het beste uit hen halend. Dus niet dat elke groep in zijn handen hetzelfde klonk, maar juist variatie in aanpak. Heel knap. In dit geval géén gitaarmuren maar een verrassend open klinkend, met warme bastonen vooraan in de mix en een heerlijk rond drumgeluid. Tegelijkertijd scheurde die Schenker weer melodieus als een malle. Derde troef is de stem van Graham Bonnett die zich perfect leent voor de ietwat lome zanglijnen met langgerekte noten.
Bij studioalbum 3 klopte alles, want troef 4 zijn de sterke nummers. Hierboven wordt gediscussieerd over wat nou de beste zijn, maar ik vind gewoon alles goed op het wat tuttige refrein van Dancer na. Het paste bij een heel knap meisje in mijn klas met wie ik soms een eindje meefietste, dat helaas voor een balletopleiding naar het buitenland verhuisde...
Vooral Samurai en Desert Song zijn verrukkelijke oorwurmen, nu al meer dan 40 jaar lang regelmatig opduikend in mijn hoofd. De eerste met die prach-ti-ge melodie met dito tekst, de tweede met een heel spannend intro en opnieuw een prachtige zanglijn.
Chris Glen speelt melodieus en vult zo het open gitaargeluid op aangename wijze. Ted McKenna laat horen dat je niet de vertrokken Cozy Powell nodig hebt voor deze stijl; sterker nog, met deze composities vrees ik dat Powell diverse nummers had platgemept, waar McKenna juist ruimte laat.

De bijdragen van Tommy Eyre zijn spaarzaam maar vullen de muziek aangenaam. Hij is al meer dan twintig jaar geleden overleden, maar dankzij gigage ontdekte ik dat hij hierna Wham! van de broodnodige instrumentale invulling heeft voorzien.
Niet iedereen kan uit de voeten met het afsluitende instrumentale Ulcer, maar wat een sologitaarwerk klinkt hier met bovendien prachtige melodielijnen daaromheen. Schenker was én is een briljant melodieus gitarist. In Oor was Kees Baars eveneens onder de indruk van dit collectief.

Dankzij vielip draait ie hier nu op vinyl, deze hoes wilde ik in het gróót. Ook ik vind dit tot op de dag van vandaag MSG's beste album.
Jammer dat Bonnett zo bizar snel werd ontslagen. Iets met alcohol, ruzie en een gescheurde gulp bij het eerste optreden in deze bezetting. Mijn maat en ik lazen beduusd het nieuws... Ja mannenbroeders, draagt ten allen tijde een onderbokse!

We hebben de warme lucht van de Sahara, hoorde ik een weervrouw zeggen. Is het een leuk idee als de liefhebbers van Assault Attack vanavond Desert Song afspelen? Vanavond om 9 uur bijvoorbeeld, allemaal tegelijk? Ik kreeg in ieder geval spontaan zin om de plaat weer op de draaitafel te leggen!

House of Lords erachteraan met Sahara en t zweet breekt me al weer uit haha ( op t werk noem ik dat een " allergische reactie" waarvoor ik bij de dokter ben geweest)

Haha, ietwat verlaat, want ik lees jullie bericht nu pas, maar Desert song is hier vanavond ook op de platenspeler gegaan. Eens kijken of we met die gezamenlijkheid nog onvermoede kosmische krachten losmaken, je weet naar nooit...

Ik heb meteen het hele album maar meteen weer eens een keertje afgespeeld, en wat een kanjer van een plaat blijft dit toch. Heerlijke riffs en heerlijk gesoleer van Der Michael. Direct herkenbaar, maar inderdaad zoals hierboven ook gesteld wordt: in dienst van de song. Het uitstekende songmateriaal en de smakelijke instrumentatie vullen elkaar hier prima aan.

Ook vind ik Graham Bonnet een prima zanger, al herken ik ook de neiging tot overschreeuwen. De man is niet echt van het subtiele zangwerk. Maar bij platen als deze past het, en vaak ook elders, al staat mij All night long van Rainbow bij als een nummer waar hij over de schreef gaat. Maar ik vind dat om te beginnen al niet zo'n geweldige compositie.

Als hij z'n mond houdt, is het trouwens ook prima. Ik vind het wat afwijkende instrumentaaltje Ulcer hier eigenlijk wel de kers op de taart. Is Assault Attack daarmee de beste plaat die Der Michael ooit maakte? Ik ken lang niet al het werk van UFO, en als live-album is Strangers in the night natuurlijk een sterkere plaat dan deze, maar daar is dan ook topmateriaal op verzameld, dat over een reeks van meerdere jaren is geschreven. Hetzelfde geldt voor MSG's live-dubbelaar One night at Budokan.
De beste studioplaat dan misschien? Op basis van mijn enthousiasme van vanavond sluit ik het bzeker niet uit. Of zou de hitte me naar het hoofd gestegen zijn?

Haha, dat is een mooie tweede voor op een warme avond als deze. Kom ik nu niet meer aan toe, want mijn vrouw wil nu op de bank nog naar een detective kijken (zijn we allebei dol op). Maar morgen komt er nog zo'n hete dag, dus wie weet.

Ook van mijn kant nog een (zeer obscure) draaitip voor deze tropische temperaturen: Across the desert sands van Emergency. Uit Nederland, jazeker!

En ik heb alleen maar Sticky Fingers vanavond. Op de bank zitten geen optie, want leer.

Van Halen's Summer nights dan maar als desert....eeh toetje?