Hallo Venray - The More I Laugh, the Hornier Due Gets! (1992)
mijn stem
85 stemmen
0
geplaatst: 11 februari 2025, 15:24 uur
Geschreven in de album top 100 van...:
Hallo Venray is al decennia één van Nederlands beste bands. Still going strong, en bijna al hun platen zijn de moeite waard. Dit is hun meest bekende plaat, die leidde tot het Pinkpop-optreden waar we Henk Koorn in visgraatpanty zagen rondhupsen, een onvergetelijk hoogtepunt in de vaderlandse popmuziek. The More I Laugh, the Hornier Due Gets! schiet heen en weer tussen Neil Young en Lou Reed, beide zijn hoorbaar van grote invloed geweest.
The Summer is Gone is een heerlijk achteloos nummertje dat de plaat opent. Vervolgens openbaart de prachtige single Slow Change zich.
Not So Long en Mr. Bigshot hebben een heerlijke Velvet Underground-cadans.
Tuck, the Man is dé HV-klassiekert. Drama en intensiteit, veel Neil Young hier.
Eugene: countryrock met tuba, waarom zit er niet meer tuba in de popmuziek?
Be Someone is een lekkere platte rocker, die in fel contrast staat met de subtiliteit van The Heart and the Soul.
The Road is ongegeneerd vals gezongen countryrock, heerlijk om dan ook zonder gene mee te bleren.
Japanese Cars is een punknummertje dat goed werkt als begeleiding voor als je met visgraatpanty's op Pinkpop gaat rondhupsen.
Las Vegas is de schitterende tearjerker die de plaat mag afsluiten. Hans Dulfer blijkt zowaar prachtig saxofoon te kunnen spelen, waarom deed hij dit niet op zijn eigen platen ?!?!?!?
Aangekruist als favoriet:
1. Las Vegas
2. Slow Change
3. The Heart and the Soul
Hallo Venray is al decennia één van Nederlands beste bands. Still going strong, en bijna al hun platen zijn de moeite waard. Dit is hun meest bekende plaat, die leidde tot het Pinkpop-optreden waar we Henk Koorn in visgraatpanty zagen rondhupsen, een onvergetelijk hoogtepunt in de vaderlandse popmuziek. The More I Laugh, the Hornier Due Gets! schiet heen en weer tussen Neil Young en Lou Reed, beide zijn hoorbaar van grote invloed geweest.
The Summer is Gone is een heerlijk achteloos nummertje dat de plaat opent. Vervolgens openbaart de prachtige single Slow Change zich.
Not So Long en Mr. Bigshot hebben een heerlijke Velvet Underground-cadans.
Tuck, the Man is dé HV-klassiekert. Drama en intensiteit, veel Neil Young hier.
Eugene: countryrock met tuba, waarom zit er niet meer tuba in de popmuziek?
Be Someone is een lekkere platte rocker, die in fel contrast staat met de subtiliteit van The Heart and the Soul.
The Road is ongegeneerd vals gezongen countryrock, heerlijk om dan ook zonder gene mee te bleren.
Japanese Cars is een punknummertje dat goed werkt als begeleiding voor als je met visgraatpanty's op Pinkpop gaat rondhupsen.
Las Vegas is de schitterende tearjerker die de plaat mag afsluiten. Hans Dulfer blijkt zowaar prachtig saxofoon te kunnen spelen, waarom deed hij dit niet op zijn eigen platen ?!?!?!?
Aangekruist als favoriet:
1. Las Vegas
2. Slow Change
3. The Heart and the Soul
* denotes required fields.
* denotes required fields.