Fairport Convention - What We Did on Our Holidays (1969)

Ik moet maar 'ns dringend op zoek gaan naar deze cd - want voorlopig moet ik het doen met mijn herinneringen aan dit werk.

Wàt ik wel onthouden heb is de verscheurende intensiteit van "Meet on the Ledge".

Ik ken alleen het wonderschone Fotheringay... ontzettend goed nummer.. de rest van het album heb ik ooit eens beluisterd maar kon in mijn herinnering niet echt tippen aan die prachtige opener..

Ik zal eens proberen een recensie over dit album te gaan schrijven in de toekomst. 3e plek in mijn top 10, echt helemaal verliefd op deze muziek. Wat mij betreft het beste Fairport Convention-album.

Plaat maar weer eens opgezet. Ik zit nu te luisteren naar afsluiter End Of A Holiday. Heerlijk acoustisch instrumentaaltje.

Blijf erbij dat ik van de Fairport platen met Sandy dit de minste vind. Hij gaat ijzersterk van start maar ze kunnen dat niveau niet over de hele linie vasthouden.

Hmmm, niet met je eens, ik zal dat gaan bestrijden haha. Ooit. Juist de diversiteit maakt deze plaat zo sterk. Terwijl de andere 2 albums (Unhalfbricking en Liege & Lief) te lang uitgesponnen nummers bevatten. Maar ik zal ze eens alle 3 achter elkaar gaan draaien en zien wat ik er dan van vind.

het mooiste album van fairport convention, de muziek is hier veel toegankelijker, minder folkachtig.
Tot nu toe vond ik unhalfbricking de mooiste maar deze wint het bij mij.
Grappig dat flebbie de albums met sandy minder vind bij mij is het net andersom.

dat zei ik dus niet... voortaan beter lezen

Sorry, inderdaad niet goed gelezen.

Waarheid als een koe; She Moves Through The Fair is mijn absoluut favoriet nummer... op een prachtplaat!

Is Fotheringay representatief voor dit album en voor Fairport Convention in het algemeen? Wat een prachtig liedje zeg!

Mijn intro in FC land is Judy Dyble die ik ken van haar associatie met King Crimson en haar album Talking With Strangers (dat tot m'n verbazing nog niet eens op MuMe staat). Het debuut sprak mij erg aan en wat ik aan samples / tracks vervolgens hoorde van dit album moest dit ook wel in m'n straatje liggen.

Vanavond dit album voor het eerst helemaal goed beluisterd en ik ben behoorlijk onder de indruk. Ik hou van de variatie in sferen op dit album met de Engelse folky touch maar ook het wat meer Amerikaanse geluid af en toe.

Next stop.... Unhalfbricking

Dat is wel het prijsnummer vind ik. Maar de rest mag er ook zijn hoor, minder folky, wat meer Americana achtig nog, Jefferson Airplane stijl.

een prachtplaat. sinead o'connor heeft ook een mooie versie van she moves... opgenomen. topmuzikanten en topvocalisten. de eerste platen van FC zijn toch wel bijzonder goed.

als je the lord is in this place weet te waarderen, check dan ook het origineel van blind willie johnson, dark was the night geheten.

Dat prachtnummer is ooit nog eens vakkundig om zeep geholpen door een stel simpele zielen (Simple Minds op Street Fighting Years - "Belfast Child")

Fotheringay is naar mijn mening een van de mooiste liedjes ooit gemaakt.

Fantastische cd. Met het mooiste openingsnummer ever!!!!!

Prachtig album, het eerste van Fairport Convention met Sandy Denny. Openingsnummer Fotheringay is wat mij betreft het beste nummer van de band; de rest van het album is ook van hoge kwaliteit. Alleen Mr. Lacey vind ik een draak van een nummer. Voor de rest een mooie mix van traditionals, covers en eigen werk. Deze plaat voelt als geheel wat meer ingetogen dan de twee opvolgers (die m.i. nog wat beter zijn), maar eigenlijk is alles waarbij Denny in deze periode betrokken was erg sterk.

Ik zou hier kunnen volstaan met de recensie van mijn voorganger Jaep woord voor woord te citeren, want met alles wat daarin staat ben ik het helemaal eens, maar ik wil er nog aan toevoegen dat ik naast het openingsnummer (prachtige kleine percussie-effectjes trouwens) ook She moves through the fair een hoogtepunt vind, en van Meet on the ledge begin ik steeds beter te begrijpen waarom dat zo'n klassieker onder het Fairport-publiek is. (Grappig feitje van de Engelse Wikipedia: dat nummer schijnt vaak gebruikt te worden als het allerlaatste nummer van een Fairport-concert als "steno" om duidelijk te maken dat er daarna echt geen toegiften meer komen – op zich een mooi idee om af te ronden.)
        De Jefferson Airplane-link vind ik wat minder; nog voordat ik daarover iets had gelezen hoorde ik in de samenzang al Grace Slick doorschemeren, en op haar schreeuw ben ik niet zo dol, maar gelukkig blijft dat ruimschoots binnen de perken, zodat ik die associatie al vlot heb kunnen laten varen. En Book song doet zowel qua zang als qua begeleidend gitaarwerk nogal Byrds-y aan, dat zou wel eens de invloed kunnen zijn van "Tyger Hutchings, bass player and Byrd-worshipper", zoals Ashley H. op de oorspronkelijke hoes wordt genoemd. Die hoestekst wordt helaas niet in het boekje bij de 2003-remaster gereproduceerd; wel staat daarin een kort stukje van Hutchings waarin hij toch ook wel aardige karakteristieken van de nummers geeft, zoals "Richard's dark and sombre No man's land makes you wanna dance and clap your hands" en zijn omschrijving van The Lord is in this place, how dreadful is this place? als "strange and unnerving".
        Samengevat een heerlijke, gevarieerde en warme plaat. Zoals gezegd beluisterd in de 2003-remaster met de drie bonusnummers van bovenstaande tracklisting; het geluid daarvan is superbe, met als klein smetje dat bonustrack 14 al gedurende de laatste secondes van 13 begint. Geen ramp natuurlijk, en sowieso halen die drie nummers het peil van het album zelf niet, hoewel Throwaway street puzzle wel een aardige drive heeft.

Fantastisch eerste deel van legendarisch trio dat Fairport Convention in 1969 maakte. Erg fraai allemaal, hoewel het prachtige Fotheringay en She Moves Through the Fair er voor mij net ietsje bovenuit steken.

Prachtige folkrockplaat met erg mooie songs en de altijd mooi zingende Sandy Denny. Ik ben zelf niet zo thuis in deze muziek, dus moet volstaan met deze korte recensie. Misschien dat ik later, als ik wat meer van de band weet, er wat zinnigers over kan zeggen.

Noot: ik vind de boogie/bluesrock van Mr. Lacey niet zo heel vervelend. Het is even wat anders.