Fairport Convention - Liege & Lief (1969)

Prachtig nummer op deze plaat vind ik het laatste nummer ''Crazy Man Michael'' ontzettend mooi gezongen door Sandy Denny en heel mooi gitaar spel. Voor de rest bevalt deze plaat me ook uitstekend. Ook zojuist het album ''Unhalfbricking'' binnen gekregen en klonk op het eerste gehoor ook ontzettend goed.

En wederom gaat er een wereld aan muziek voor me open. Ik kan mezelf zo langzamerhand niet eens meer bijhouden...

Prachtige folk-rock met zangeres Sandy Denny als lead vocals. En deze dame heeft echt een geweldige stem! Het past ook precies bij deze muziek. Bij dit album zong ze voor het laatst mee bij deze groep. Richard Thompson was hierbij ook nog aanwezig. Volgens vele critici is dit hun absolute meesterwerk, maar de meningen lopen uiteen. Unhalfbricking en What We Did on Our Holidays schijnen minstens even goed te zijn.

Voor mij is dit de eerste cd van Convention Fairport wat ik in zijn geheel beluister en dit is genieten, lieve Musicmeteraars! Ik geef als suggestie Matty Groves om eens te luisteren, een nummer van meer dan 8 minuten met heerlijke lange uitgesponnen gitaarsolo's en dan die stem van Sandy erbij..... perfect!

Bubbachups, sxesven, Jasper, Ruby, Marcel, Aero, shangri-la en andere folkliefhebbers, ga dit eens luisteren!

Leuk dat je dit ook ontdekt hebt musicfreak, ik heb dit album al heel lang in mijn bezit. De eerste vier albums van Fairport Convention zijn inderdaad de beste waarvan dit hun meesterwerk is. Alles wat na What we did on our holidays kwam vind ik minder.

Vanavond Unhalfbrickling geluisterd en die vind ik stukken minder dan dit album. Deze pakte me gelijk terwijl die andere een beetje voortkabbelt. Op de cd-versie van Liege & Lief zijn 2 extra tracks te vinden nl.: Quiet Joys of Brotherhood en Sir Patrick Spens (Alternate Version). Laatste is een prachtig stuk van meer dan 10 minuten

Heerlijk smaak heb je, Shangri-la!

Beste Folk-Rock album met natuurlijk Sandy Denny en het prachtige gitaarwerk van Richard Thompson. Crazy Man Michael prachtig nummer. Liege and Lief kwam na What we did on our holiday. Wel eens dat de eerste albums de beste waren, met een uitzondering voor Rising for the moon.

Correctie: Ik bedoel natuurlijk alles wat na Full House kwam vind ik minder.

Dat is niet waar, dit is de juiste volgorde:

- What we did on our holidays
- Unhalfbricking
- Liege & Lief

Allemaal uitgebracht in 1969, dat kun je je tegenwoordig ook niet meer voorstellen..
3 albums in 1 jaar en dan ook nog zulke goeie.

Ik denk dat dit nu mijn favoriete Fairport Convention is. Ben hun platen de laatste tijd een beetje aan het (her)ontdekken, wat een prachtige muziek is het toch. En zoals je zegt, 3 albums in één jaar; wat een productiviteit...

Die 20 jarigeToon kom ik overal tegen bij de sixties platen. Zo ook bij dit inderdaad prachtige en inmiddels klassiek geworden 'folkrock' album van de Fairport Convention.
En dan is Toon zelfs aan het (her) ontdekken....Ben je wel echt nog maar 20 jaar , Toon ?

Misschien heeft ie (net als ik) de zolder van zijn ouders eens goed door gesnuffeld..

Helaas, de zolder van mijn ouders is - op muzikaal vlak dan toch - helemaal leeg. Gelukkig is er wel nog het internet .
(En ja, ik heb mijn paspoort nog eens bekeken, twenty it is )

Waarmee maar weer bewezen is dat deze muziek (leef)tijdloos is.

Erg mooi album dit. Voor mij springt "Matty groves" er toch wel uit.
4*

Hun best album is nu als DeLuxe dubbel cd in de handel:

Disk: 1
1. Come All Ye
2. Reynardine
3. Matty Groves
4. Farewell, Farewell
5. Deserter
6. Medley: The Lark in the Morning/Rakish Paddy/Foxhunter's Jig/Toss the F
7. Tam Lin
8. Crazy Man Michael
Disk: 2
1. Sir Patrick Spens
2. Quiet Joys of Brotherhood
3. Ballad of Easy Rider
4. Tam Lin
5. Medley: The Lark in the Morning/Rakish Paddy/Foxhunter's Jig/Toss the F
6. Sir Patrick Spens
7. Reynardine
8. Quiet Joys of Brotherhood
9. Lady Is a Tramp
10. Medley: The Lady Is a Tramp/In Other Words (Fly Me to the Moon) [#]

Matty Groves is voor mij toch echt één van de mooiste nummers ooit gemaakt.
Iemand tips voor muziek die qua structuur, ritme, geluid een beetje gelijk is?

Lindisfarne

Er staan drie of vier platen van hun op deze site

Dit misschien Paap:

Fotheringay

Ik gaat er eens achteraan Bedankt voor de tips

Ik zou ook zeker eens luisteren naar de muziek van Sandy Denny en Richard Thompson al geef ik direkt toe dat het moeilijk is om nummers te vinden met dezelfde structuur, ritme, geluid, Waarschijnlijk kom je dan nog het best terecht bij Fairport Convention zelf en dan vooral de eerste albums.

Tot op de dag van vandaag blijft Fairport Convention mooie muziek maken, maar dit blijft toch voor eeuwig hun meesterwerk.
Steeleye Span en de hierboven genoemde bands/solo-artiesten zijn ook zeer de moeite waard. Ian Matthews heeft solo ook begin jaren 70 een aantal mooie albums afgeleverd.

Misschien Steeleye Span ook nog.
Now we are six is ook zo'n mooie plaat.

Een mooi album, met mooie nummers, ik dacht, omdat deze plaat altijd goed wordt beschreven, ik hem maar eens aanschaf maar het viel toch een klein beetje tegen. het is een goede plaat dat is ontegenzeggelijk zo maar het heeft toch niet echt de kwaliteit van de eerste twee platen ( Fairport Convention & Unhalfbricking)

Maar desalniettemin 4*

Goede plaat zeg...wat een mooie stem heeft die Sandy Denny. Goed voor elk uur van de dag..gelijk wanneer kan deze schoonheid je inpakken...
Op Dranouter heb er waarschijnlijk al eens een flard van opgevangen maar nu ken en voel ik de muziek. Wat een gelukzaligheid om dit te leren kennen...
Een plaat die je nog eens echt meeneemt op ontdekkingsreis...
Geen enkel minder nummer op de plaat met als uitschieters Matty Groves en de bonustrack Quiet Joys of Brotherhood.

Fairport's belangrijkste en meest invloedrijke plaat, met een versie van de band die maar net dit album wist uit te poepen waarna het alweer einde verhaal was. In mei 1969 raakt de groep (minus Sandy Denny) betrokken bij een ernstig auto-ongeluk waarbij drummer Martin Lamble plus de vriendin van Richard Thompson, Jeannie "The Tailor" Franklyn (Jack Bruce's albumtitel Songs For a Tailor verwijst naar haar) omkomen en diverse anderen gewond raken. Rond juli kwamen ze, na een herstelperiode, weer bij elkaar, met nieuwe drummer Dave Mattacks en extra lid, violist Dave Swarbrick (eerder te horen als gast op voorganger Unhalfbricking). Die zomer werd dit album opgenomen, in september/oktober volgenden er wat optredens en in november verlieten zowel Ashley Hutchings als Sandy Denny de band, om respectievelijk Steeleye Span en Fotheringay op te starten. Dus het is bijna een wonder dat deze plaat er uberhaupt is gekomen. Het is de meest legendarische line-up van Fairport Convention ... die maar 4 maanden heeft bestaan.
De voorgaande albums wezen al in de richting van Liege & Lief. De band was begonnen als een soort Britse Jefferson Airplane met stevige Dylan-inslag en sterke westcoast-invloeden, maar op tweede album What We Did On Our Holidays stonden al wat folky dingen (de traditional Nottamun Town), die lijn werd op Unhalfbricking doorgetrokken met name op A Sailor's Life, een eeuwenoude ballade die uitmondde in een geimproviseerd elektrische gitaar (Richard Thompson) + viool (toen nog gastmuzikant Dave Swarbrick)-"duel". Hierop vond Fairport haar stijl, en Liege & Lief is een direct gevolg van dat ene nummer, A Sailor's Life. Vooral bassist Ashley Hutchings veranderde in een soort monnik met een missie, die leefde voor de eeuwenoude ballades die Engeland rijk was, van generatie op generatie overgeleverd, en begin deze eeuw door mensen als de reizende archivist Cecil Sharp opgetekend en opgenomen. Voor de bandleden uit de folkhoek, Sandy Denny en vooral Dave Swarbrick, was dit al oude koek; Richard Thompson was zeer geinteresseerd en ging met Swarbrick aan eigen materiaal in de geest van de oude ballades werken, zoals Crazy Man Michael, dat op dit album prachtig aansluit bij het andere werk.
Er staat geen zwak nummer op Liege & Lief. De calling-on opener Come All Ye waarin elk bandlid zich netjes (instrumentaal) "voorstelt", het sluimerende Reynardine, de vervolmaakte en zeer Engelse folkrock van het eeuwenoude Matty Groves, met instrumentaal, fel coda ... het trieste bloedmooi door Sandy gezongen Farewell Farewell .... de toen enorm originele geëlectrificeerde set instrumental medley met het sublieme drumwerk van Mattacks, en het betoverende en oeroude Tam Lin, weer met geweldig gitaar/viiool "duel", en dan het zelden overtroffen Crazy Man Michael. Thompson was 20 toen hij de tekst schreef (een verhulde visie op het verlies van zijn vriendin in mei dat jaar); niet voor te stellen. Swarbrick pende een prachtige melodie; na 1000 draaibeurten verveelt het nog niet.
Fairport wist dat ze iets bijzonders in handen hadden, iets daadwerkelijk unieks. Er zouden veel bands volgen in het voetspoor, en er was een gevoel dat Engelse folkrock een gelijke zou kunnen worden van de Amerikaanse countryrock. Helaas is het uiteindelijk altijd een soort cultstroming gebleven, maar ik durf te stellen: met Liege & Lief zette Fairport Convention één van de belangrijkste albums uit de twintigste eeuw neer. Het maakte traditionele folk, het eigen Engelse cultuurgoed, weer 'hip', daar waar het in de decennia ervoor eigenlijk op sterven na dood was. Puur geschiedkundig is dit dus een mijlpaal.
In 2002 uitgeroepen tot meest invloedrijke folkalbum aller tijden (maar vergeet niet dat dit een folkROCK album is). De 5 sterren zijn meer dan verdiend ...

O ja. Waarom bestond de Liege & Lief line up zo kort? Ashley Hutchings, eigenlijk de 'leider' van de groep destijds, was bezeten geraakt van Engelse traditionele folk en wilde de mogelijkheden veel verder gaan uitdiepen. Sandy Denny, al jaren actief in de folkscene, wilde juist dat folkkeurslijf uit, en was begonnen haar eigen materiaal te schrijven (dat had ze bij Fairport al eerder met verve gedaan, zie o.a. de nummers Who Knows Where The Time Goes en Fotheringay - hier was op Liege & Lief niet echt plek voor). Denny en Hutchings waren eigenlijk, puur op muzikaal vlak overigens, de extremen hier, en vonden uiteindelijk dat Fairport als band niet het ideale vehikel van hun visie was. En zo bleven Richard Thompson, Dave Swarbrick, Simon Nicol en Dave Mattacks over. Besloten werd geen nieuwe zangeres te zoeken; en audities in december 1969 leverden Dave Pegg op als nieuwe basgitarist. Hij en Swarbrick -beiden geen originele leden- bleken het volgende decennium de peilers te zijn waar het schip Fairport op bleef drijven.
Sandy Denny richtte Fotheringay op, ging solo, dook weer op in Fairport met Fotheringay-leden (de line up die ook wel Fotheringport Confusion wordt genoemd), verliet hen weer om solo te gaan en stierf helaas in 1978.
Hutchings wilde met het Ierse Sweeney's Men een band opzetten maar dit mislukte; ex-Sweeney Terry Woods (veel later in The Pogues) kreeg hij wel mee en Steeleye Span was geboren. Hutchings was verantwoordelijk voor een reeks belangrijke folkrockklassiekers in de jaren '70, uiteindelijk culminerend in de decennia lang opererende Albion Band. Die is nu verleden tijd, maar Hutchings is nog zeer actief. o.a. in zijn recente akoestische band Rainbow Chasers. Waarschijnlijk de belangrijkste figuur in de Engelse folkrock, zij het vaak achter de schermen.

Warme folk muziek met een fantastische zangeres. Tijdloos album.

Sandy Denny is voor mij misschien wel dé mooiste vrouwenstem van de muziekgeschiedenis. Die nummers zijn dan ook de hoogtepunten van dit album (en Unhalfbricking). De rest is dan ook gelijk een pak minder als je 't mij vraagt. En het levert daardoor voor mij een nogal wisselvallig album op (dat gold ironisch genoeg ook ook de andere kandidaat van mooiste vrouwenstem: Grace Slick van Jefferson Airplane).

Ik volg je even niet. Alle lead vocals op dit album komen van Sandy Denny.