Fairport Convention - Liege & Lief (1969)

En wederom gaat er een wereld aan muziek voor me open. Ik kan mezelf zo langzamerhand niet eens meer bijhouden...

Prachtige folk-rock met zangeres Sandy Denny als lead vocals. En deze dame heeft echt een geweldige stem! Het past ook precies bij deze muziek. Bij dit album zong ze voor het laatst mee bij deze groep. Richard Thompson was hierbij ook nog aanwezig. Volgens vele critici is dit hun absolute meesterwerk, maar de meningen lopen uiteen. Unhalfbricking en What We Did on Our Holidays schijnen minstens even goed te zijn.

Voor mij is dit de eerste cd van Convention Fairport wat ik in zijn geheel beluister en dit is genieten, lieve Musicmeteraars! Ik geef als suggestie Matty Groves om eens te luisteren, een nummer van meer dan 8 minuten met heerlijke lange uitgesponnen gitaarsolo's en dan die stem van Sandy erbij..... perfect!

Bubbachups, sxesven, Jasper, Ruby, Marcel, Aero, shangri-la en andere folkliefhebbers, ga dit eens luisteren!

Merkwaardig hoe lang het duurde voordat ik dit album echt op waarde wist te schatten, en moeilijk om uit te leggen hoe dat kwam. Misschien verwachtte ik iets anders van een plaat die te boek staat als het beste c.q. belangrijkste folkalbum dat er ooit uit Engeland is gekomen en had ik meer gerekend op vettere arrangementen, kortere nummers, een uitgelatener sfeer en "flashier" solo's – niet dat ik dat allemaal zou hebben toegejuicht, maar Liege & lief was op de een of andere manier niet de plaat (en de band) waar ik op rekende.
        Misschien heeft het ook wel te maken met de aanwezigheid van Richard Thompson. In mijn jeugd had ik een vriend die zo ongeveer alle platen had van wat je Westcoast-countryrock-singer/songwriter zou kunnen noemen, en via hem maakte ik kennis met onder andere de Eagles, James Taylor, Karla Bonoff, Poco, Bonnie Raitt, J.D. Souther en (zijn twee grote helden) Neil Young en Jackson Browne. In zijn collectie bevonden zich ook platen van Pentangle, Bert Jansch, de Humblebums en Fairport Convention, maar daar ben ik nooit aan toegekomen; wel kende ik zijn eerbied voor Richard Thompson, en hij citeerde met een instemming een criticus die had geschreven dat "Richard Thompson zeker niet perfect is, want hij kan niet álles : hij is bijvoorbeeld niet in staat om een oninteressante gitaarpartij te spelen."
        En dan hoor ik nu Matty Groves, en wat me bij dat lange instrumentale outro opvalt is dat Thompsons gitaarspel daar eigenlijk heel onderkoeld is – het lijkt wel of hij heeft besloten om niet buiten twee octaven te spelen, maar dat is natuurlijk niet zo, die indruk blijft achter omdat de akkoorden en de melodielijn waarop hij moet soleren zo beperkt zijn, en des te indrukwekkender dat hij dan een gitaarpartij neerlegt die minutenlang boeiend blijft terwijl hij daarvoor zèlf zijn contrasten moet zoeken en creëren (en voor de zich daartussendoor slingerende vioolpartij van Dave Swarbrick geldt natuurlijk hetzelfde).
        Toch is dit zeker geen perfect album, want ik kan hiermee niet álles : ik ben bijvoorbeeld niet in staat om van vier briljante nummers er slechts twee aan te vinken. Vandaag zijn dat Matty Groves (al een favoriet nummer sinds ik dat een paar maanden geleden op The history of Fairport Convention ontdekte) en het onvoorstelbaar broze Farewell, farewell, maar morgen kunnen dat juist weer Tam Lin (met dat bizarre afwijkende ritmepatroon) en het slinks onder je huid kruipende Crazy man Michael zijn. En dan te bedenken dat de andere nummers niet eens zóveel minder zijn...
        Ik ben blij dat ik dit album decennia later toch nog tot me hebben kunnen nemen, en nog veel blijer dat ik het zo mooi vind. Mijn vriend van toen heeft dat helaas niet meer kunnen meemaken – eerst groeiden we uit elkaar, later overleed hij. "Farewell, farewell..."