Bring Me the Horizon - Suicide Season (2008)

Suicide Season! Het nieuwe album van Bring Me The Horizon. Ik kan niet begrijpen dat een stel principiële vego's op zo'n manier ingewanden op de hoes van hun album zetten, maar goed daar gaat het nu even niet om.

Waar het natuurlijk wel om gaat is de muziek die op Suicide Season te vinden is. Volgens de bandleden van BMTH zou dit album 100% van Count Your Blessings verschillen, en op Count Your Blessings klonken zo'n beetje alle nummers hetzelfde, ik kreeg een beetje het idee dat ze ook niet meer dan dat konden. Hoe deze jongens iets totaal anders in elkaar zouden gaan flansen benieuwde me.

En ik werd voor de tweede keer positief verrast. Het begin van het album met The Comedown en Chelsea smile is fenomenaal. Deze twee nummers hebben al meer variatie dan heel Count Your Blessings. Grunts, zware riffs, gejammer, geluiden die Engelse hooligans maken en melodische stukjes vliegen je om de oren. Dit hele gebeuren kakt een tijdje lekker door. Maar soms gaat het fout, de melodische passages zijn vaak zo slecht uitgewerkt dat het van mij eigenlijk niet had gehoeven, vooral op The Sadnass Will Never End slaat de band flink de plank mis. Suicide Season (het nummer) slaat er echter wel in om de melodische kant van BMTH op een vermakelijke manier naar buiten te brengen. Dat deze jongens ook nog steeds kunnen grinden bewijzen ze wel met No Need for (...) en Football Season Is Over. Wat ik wel mis op dit album zijn de solo's die op Count Your Blessings wel aanwezig waren.

Maar goed, alles bij elkaar opgeteld is dit album net als zijn voorganger best leuk. Als Slipknot nog goed was geweest zouden ze ongeveer zo klinken.

Flinke bak teringherrie, maar al snel is er toch melodie in de chaos te herkennen. De staccato-riffs zijn geweldig, net als de hele ritmesectie van de band. Door de uitstekende produktie komt alles maximaal sterk uit de verf en valt het vaak niet eens op dat de songs inhoudelijk weinig te melden hebben. Het zangwerk is ook aan de eentonige kant. Naarmate het album vordert wordt alles gelukkig wat avontuurlijker, zodat er toch een ruime voldoende ontstaat.

Ik ben enorm overtuigd door dit album. Ik durf het zelfs wederom een genredrager te noemen. Dat was Pray for Plagues in ieder geval, kijkend naar hoeveel bands die stijl overgenomen hebben. Dit album is een stuk moderner, technischer, voorzien van veel meer productiefoefjes enzovoorts. Maar de enorm catchy songs, het artwork, de teksten en zelfs het uiterlijk van de bandleden; het past allemaal. Of die stijl je nou bevalt of niet.

Dit album vind ik persoonlijk slechter dan voorganger 'Count Your Blessings'. Er zitten natuurlijk wel heel sterke nummers in (met emotioneel diepe teksten zoals bij "Suicide Season"), maar het overstappen van de 'undergroundse' deathcore naar het 'commerciële' metalcore heeft de band niet heel goed gedaan.
Oliver Sykes had dan wel problemen met zijn stem, op dit album is dit volgens mij niet te horen.
Dit album krijgt van mij een beoordeling van 3,5/5 omdat de nummers niet meer zo strak & technisch in mekaar zitten.

Degelijk album van BMTH en niks voor de niet-metals. Ik denk dat de metal oortjes het beste kunnen luisteren naar dit soort muziek, algemeen bekend wel misschien vind je me nu wel dom aan het lullen. Maar, zoals James Cameron ook al zei, in deze bak teringherrie word de melodie toch nog wel ergens gevonden, knap maar ook mij lukte het.

Degelijk album met een paar vette titels erin!