Boeijen Hofstede Vrienten - Aardige Jongens (2008)

Drie mannen die vakmanschap hoog in het vaandel hebben. Drie mannen die ik apart al hoog heb zitten dus hoe moet dat dan als ze de handen ineenslaan (wat ze op zich in het verleden al vaker gedaan hebben)?
Ieder nummer draagt toch wel het stempel van één van de drie: je hoort duidelijke Vrienten-nummers, je herkent het melancholische van Boeijen en het avontuurlijke van Hofstede. En daardoor merk je ook wat een ongelooflijk sterke muzikanten het zijn. Het leuke aan dit album is dat zo'n typisch henny Vrienten nummer toch ook lichte invloeden van Boeijen en Hofstede krijgt toegevoegd en zo gaat dat voor ieder individu op.
Is het dan geen versnipperde plaat geworden waar ieder zijn ding doet met telkens medewerking van de andere twee? Nee, ondanks dat je toch duidelijk verschil in de nummers hoort en ze telkens goed te herleiden zijn naar de kenmerkende stijl van ieder van hen is het toch ook een gezamenlijk project. Ze kleuren elkaars liedjes schitterend in en vormen een welkome aanvulling op elkaar en op de een of andere manier vormen de nummers tesamen toch een mooi geheel, hoe verschillend ze soms ook zijn.
Ik was over het project Nacht van Henny Vrienten al erg enthousiast, een project waar meerdere artiesten van eigen bodem hun krachten bundelden en ik kan het nu weer zijn over een produkt van eigen bodem ook nog eens gezongen in onze eigen taal.
Het mogen dan oude rotten zijn: ze flikken het toch weer.... Boeijen, Hofstede en Vrienten zijn gewoon leveranciers van een oerdegelijk, wonderschoon nederlandstalig stukje kunst met een grote hoofdletter K.
En die aangevinkte nummers? Dat hadden ook de andere 9 kunnen zijn want hier gaat echt het 'alle 12 goed' op (okee, met een eervolle vermelding voor De Bruid wat ik echt een ongelooflijk mooi liedje vind).

1+1+1 is helaas niet meer dan 3

1+1+1. Is dat automatisch meer dan 3? Ik vrees van niet. Trio Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten, het klinkt als een droomgezelschap. En hoe mooi hun stemmen elkaar ook aanvullen, de plaat is niet beter dan het solowerk van de drie mannen. Hoe mooi sommige liedjes ook zijn, het totaal heeft geen magische meerwaarde omdat hier drie Nederlandse grootheden samenwerken.

De zangers van de Frank Boeijen Groep (al jaren solo), The Nits en Doe Maar koesterden al lang de wens eens een gezamenlijke plaat te maken. In de jaren tachtig kwamen ze elkaar tegen in clubs en op festivals. In 1991 waren zowel Henny Vrienten als Henk Hofstede op Boeijens plaat Wilde bloemen te horen. Het leverde de prachtige liedjes Twee gezichten en Het ijs op. De magistrale plaat Nacht, de soundtrack (2006) van Vrienten stond vol verrassende samenwerkingen, en dus ook met Hofstede (Nachtzwemmen) en Boeijen (De maan van Antwerpen).

De combi werkt dus goed, maar niet een hele plaat lang. Alledrie schreven vier nummers en steeds is goed te horen wiens lied het is. Bleekwater zou je aan de titel al kunnen herkennen als een typische Hofstede. Ronda is echt iets van Boeijen, maar dan helaas van het mindere soort. Het is een vakantieherinneringslied dat qua sfeer niet had misstaan op het mindere Vaderland. Vrouw voor het raam heeft een herkenbaar Doe Maar-ritme en zou je kunnen aantreffen op Klaar.

Goed, drie liedjesschrijver met elk vier eigen nummers. Dan nog kunnen de zangers en muzikanten elkaar dermate goed aanvullen dat er iets nieuws ontstaat. En juist dat gebeurt slechts ten dele. De achtergrondzang van Boeijen op Vrientens De bruid is prachtig. Hij geeft het lied nog net iets meer dramatiek mee. Het gezamenlijk gezongen refrein op Zonder mij wint aan kracht door de samenzang. Maar voor het overige gebeurt er niet veel extra's, zoals bij eerdere incidentele samenwerkingen wel gebeurde.

Wat resteert? Een verzameling aardig en soms meer dan aardige liedjes. Jammer voor Boeijen, maar Vrienten en Hofstede zijn duidelijk zijn meerdere. In deze combi steekt Boeijens zwoele romantiek wel magertjes af bij de creativiteit en scherpte van zijn collega's. Hofstede is daarbij, zoals altijd, het meest out-of-the-box. Luister: Bleekwater. Maar met Ik dwaal u wacht is hij dan ineens veel klassieker singersongwriterig en ook daarmee verrast hij weer.

De twee mooiste liedjes zijn voor rekening van Vrienten. Hij is niet alleen creatief, maar raakt ook nog. Hij brengt het echte leven in en geeft zijn liedjes een reëel zwart randje. Zonder mij is een indrukwekkende ode aan Hugo Claus, gebaseerd op het gesprek dat beiden hadden tijdens hun laatste diner, enkele dagen voor Claus' zelfgekozen dood. "Het allerergst is de rat in mijn hoofd die vreet aan m'n woorden", citeert hij Claus uit dit intieme afscheidsgesprek. Als je de tekst tot je door laat dringen, gaat er een huivering door je heen.

Hoogtepunt is De bruid, het dramatische relaas van het einde van een huwelijk. Man kan niet meer voldoen aan de verwachtingen van Vrouw. Zij verlaat hem, hij blijft achter, nog steeds vol liefde. Het huwelijk was altijd onevenwichtig. Vrienten noemt in een toelichting het voorbeeld van een oudere boer die trouwt met een jongere vrouw en hoopt een mooi leven samen te kunnen kopen. Maar het werkt niet en aan het eind blijft die arme boer alleen achter. Die eenzaamheid is in dit lied voelbaar, hoe eenvoudig en klassiek ook de melodie en de instrumentatie.