Giant - Time to Burn (1992)

Echt een goeie AOR plaat.

Ik moest toch even zoeken naar deze CD, want ik dacht dat geen hond hem zou hebben. Ik kan u melden dat dit een topper in zijn genre is. Goede muzikanten, goede zang, geen zwakke nummers. Een onderschatte band en plaat.

Geweldige cd, met een hoop kippenvelnummers: Chained, Lost in Paradise en Now Until Forever to name but a few...

Vreselijk goed album (melodieuze hardrock), mooi gepuduceerd (door Terry Thomas) en Dan Huff (de zanger/gitarist) bewijst een goede songwriter te zijn. Een beetje een underdog in ons landje, want de band is nooit doorgebroken, ondanks de goede recenties die het album destijds kreeg.
Het nummer Smoulder/Time to burn is in 1 woord geweldig.
Kom je het album per ongeluk tegen, dan is er geen reden om het te laten liggen.

vond 'm destijds tegenvallen na de klassieke Last of the Runaways. Nog eens van stal gehaald en blijkt toch een stuk beter dan dat ik me meende te herinneren.

Ik vind deze een mootje beter dan de voorganger... Al is het maar omdat Terry Thomas deze keer een wat rauwere Giant laat horen...

Als ik het goed heb, is Terry Thomas ook de man achter het fenomenale Charlie...

Toch bizar eigenlijk dat alles wat Terry Thomas aanraakt, gewoonweg geniaal is. Die beste man heeft wel verstand van hoe een hardrock band moet klinken.

Hij deed Tommy Shaw, Foreigner, Bad Company, Richard Marx, Tesla etc.

Jammer dat zijn band Charlie niet echt bekend is geworden.

Ik vind Dan Huff trouwens echt een waanzinnig gitarist. Jammer dat hij verder alleen als sessiemuzikant werkzaam is...

Helemaal waar, doodzonde

Prima opvolger van een klassiek debuut als je het mij vraagt. Het klinkt inderdaad ietsje rauwer maar ook weer niet schokkend. Ik vind hier net iets minder pakkende songs opstaan in vergelijking met het debuut. Nooit slecht hoor, pas op! Maar toch...

Inderdaad, een uitstekende gitarist. Er bestaat zelfs een solo cd van Dann Huff waarbij inderdaad alleen zijn solo's (oa uit zijn White Heart periode) op cd zijn gezet. Vreemd ding eigenlijk en alleen in japan uitgebracht.

Dan Huff is daarna helemaal de country kant opgegaan richting Nashville. Typisch amerikaans.

Ja en hij heeft als producer behoorlijk naam gemaakt. Zo heeft hij o.a. albums van Megadeth (!) gedaan en schijnt hij de beginriff van Sweet child o' mine gespeeld te hebben (volgens Wikipedia althans). Een druk bezet baasje derhalve.

De albums van megadeth zijn cryptic writings en risk. Hmm. Dus hij heeft de scherpe kantjes van MD eraf geschuurd haha.

Ja daar was hij mede verantwoordelijk voor inderdaad. Kan me nog een interview met Mustaine herinneren waarin hij vertelde dat hij koste wat kost Huff als produceren wilde hebben. Puur omdat die meer pop elementen in de sound van Megadeth kon brengen. Hoofdschuldige blijft dus toch echt meneer Mustaine zelf ben ik bang...

Grote motivator achter dit project was gitarist Dan Huff (Steve Lukather kloon qua muziekstijl). Hun debuut vond ik persoonlijk beter, maar dit album kan er m.i. ook zeer zeker mee door.
Begin jaren '90 Live gezien in Paradiso.

Dat was dan de toer van het 1e album, want deze toer was in de Melkweg.

Klopt. Jammer dat je er niet veel meer van hoort. Waren topmusici in de trent van Toto

Ik hoor mensen zeggen dat dit in de stijl is van Toto. Maar dat hoor ik dus echt niet.

Dit is toch veel minder soul/funk en veel meer rechttoe rechtaan hardrock...

............Toto........

Giant vind ik een stoer klinkende band. Ondanks dat ze de 'looks' niet hadden, pasten de mannen uitstekend in het hairwereldje. Stevig, bluesy met af en toe een uitzwenking naar de AOR. Sterk gitaarwerk, overtuigende zang en pakkend songmateriaal zijn de pré's ten opzichte van die halfzachte huisvrouwenkietelaars die bekend staan als Toto.
Time To Burn heeft niet de status van Last Of The Runaways, maar dat komt denk ik omdat het uitkwam in een tijd dat dit soort hardrock op sterven na dood was.

Ik wilde het niet zo hard brengen, maar je hebt gelijk.

Toto leverde een hoop in, om in de smaak te vallen.

Huff en co. maakten deze plaat, terwijl niemand het eigenlijk wilde. Dat is commitment. Verder is het muzikaal natuurlijk veel rauwer en urgenter dan Rosanna of Africa...

De ballad Lost in Paradise, bijvoorbeeld. Zo hoort een ballad, langzaam opbouwen en dan scheuren met die sologitaar....

Ja, die ballades maken zo'n album helemaal af. Al vind ik hem net een tikkie minder dan See You In My Dreams.

Ik heb de eerste plaat vandaag niet op de mp3speler gezet, dus kan het even niet checken.

Volgens mij is sowieso de eerste plaat favorieter bij jou, dan deze.

Ja, maar ik denk dat dat meer de nostalgie is. Last Of The Runaways ken ik al zo verrekte lang. Ik zag ze live en kocht de cd. Of andersom. Pas jaren later stuitte ik op Time To Burn. Eigenlijk net zo goed, maar om één of andere reden draai ik hem minder vaak.

Ik vind ze wel harder dan Toto (met dank aan Huff, wat zou hij doen momenteel? Het laatste wat ik hoorde was dat hij Michael W Smith begeleidde, dus in de christelijke rock sfeer??)

Dann Huff is een gerenommeerd producer. Van Megadeth tot Taylor Swift. Hij doet het allemaal.

Jammer is hoor hem liever zelf spelen

Hij schrijft wel mee aan nummers die de Giant van nu opneemt toch? Hij had echter geen zin (of tijd) om weer volledig tot de band toe te treden. Terry Brock (nog zo'n geweldenaar) neemt zijn plaats in.

Giant is wel es als Christelijke band weggezet trouwens, wat ze niet zijn als band. Dann Huff zat wel ooit in White Heart en de combinatie als producer voor Michael W. Smith verbaasd me niet zo. Alleen het nummer "Without You" zou in die context geplaatst kunnen worden.
Gewoon goede band dat Giant!

En ook al waren ze wél een Christelijke band, so what?! Er zijn genoeg van die bands die geweldige albums hebben gemaakt vind ik.

Ja, de levensovertuiging is ook wat mij betreft van ondergeschikt belang.

@vielip mij maakt het niet uit, want bijv. Michael W Smith vind ik werelds met altijd een prima begeleiding, maar ook Amy Grant mag ik horen.