Giant - Time to Burn (1992)

Ik ben zelf christelijk en geef niet zoveel erom, in elk geval niet als waarde-oordeel.

Sommige van mijn lievelingsartiesten hebben wel eens wat teksten waarbij het christelijk tot uiting komt, maar het is vaak niet prekerig, maar meer uplifting.

Ik denk aan Flower Kings, Rik Emmett, Steve Walsh, Kerry Livgren, Pendragon.

Er zijn wat bands die te boek staan als té prekerig, zoals Petra en Stryper, maar zelfs daar zie ik het probleem niet.

Ik vind bands met een té duidelijke politieke boodschap vervelender vaak.

Niet dat er iets mis mee is inderdaad

Klopt maar beide bands hebben geweldige albums gemaakt! Petra heb ik eigenlijk pas sinds kort 'ontdekt'. Stryper kende ik uiteraard al veel langer.

Hoewel de (semi) ballads erg goed en talrijk zijn is het prijsnummer voor mij toch de titeltrack time to burn. Echt een spetterend werkje van Huff en consorten.
edit: ik ken dit album ongeveer net zo langs als Demons Down van House of Lords. Als ik de ene draai dan denk ik dat dat de beste is van de twee en vice versa haha.

Sowieso vind ik dat de beste melodische hardrock eind 80 tot begin jaren 90 is gemaakt. De verplicht repeterende accoordjes van de meehuppelende toetsen zijn dan gelukkig weer verbannen (meestal dan) en de begeleiding van de songs is veel meer gitaar georienteerd. Hier is dat niet anders, het is inmiddels ook al 1992. Het is in ieder geval voor mij een reden om The last of the Runaways in de kast te laten en deze nog wel eens een spin te geven. Het album opent al veel steviger en wordt gevolgd door een 7 minuten durende anthem met leuke breaks. Het blijft wel een AOR plaat maar pas bij het vijfde nummer komt de eerste tearjerker. Time to burn is een leuke rocker en de rest volgt zo'n beetje het zelfde stramien als ervoor.
Voor als je eens in een Foreigner (Unusual Heat) of Journey bui bent en eens iets anders wil proberen highly recommended.

Ik kan helemaal met je mee gaan GIGAGE. Ik heb ze destijds live gezien in Paradiso. Vooral de top(!) gitarist Dan Huff, die mij dikwijls aan Steve Lukather doet denken, heeft een heerlijk gitaargeluid.
Het debuutalbum heeft bij mij net een streepje voor overigens!!
Dan Huff speelt vooral mee op de Christelijke (hard)rock zoals : M.W. Smith, Amy Grant, White Heart.

Kende de artiesten niet en heb het even opgezocht, maar mijn muziek is het niet. Dan Huff is ook de producer van Megadeth's Youthanasia (1994). Daar komt mijn luchtgitaar veel beter van pas haha.

GIGAGE je kent de muziek niet, maar draai maar eens The Big Picture van M.W. Smith daar trekt Dan Huff één grote gitaarmuur op en doorspekt het gehele album met zijn topgeluid.
( ja ik ben een groot fan van hem net zoals van Lukather)

Nou Neal Peart in die big picture zitten nou net die toetsen in die ik al eerder omschreven heb als niet zo mijn ding en dat ik Giant's time to burn daarom beter vind dan de voorganger. Het is iedere song voor mij een lange zit om op het gitaarwerk te wachten, dat inderdaad wel prima is. (tearing down the wall , You're allright). Ik wilde mijn haar alweer bijna in een zijscheiding kammen zo'n 80's feel zit er in dat album . maar het is wel beter dan Nelson.Toch bedankt voor de tip

In 2017 zijn maar liefst 0 stemmen uitgebracht op dit AOR pareltje terwijl ook House of Lords adepten hier mee uit de voeten moeten kunnen. Ach ja de markt is ook wel verzadigd nu met al die Frontier releases, echter niet een zo goed als deze. (Alsof ik ze ook allemaal gehoord heb haha)

Nou, deze is binnen het AOR/melodic rock-genre dan ook wel van uitzonderlijke kwaliteit. Niet te zoet, maar ook zeker niet te ruig, te metal-achtig. Eigenlijk precies goed, wat mij betreft. En met een stevige nadruk op het gitaarwerk van Dan Huff.
Die domineert trouwens ook al op Giant's debuut Last of the runaways, die ik van gelijkwaardig niveau vind. Maar inderdaad, daar hoor ik in de arrangementen hier en daar nog wel wat typische jaren tachtig-artifacten. Zoals voorgeprogrammeerde drums en keyboardriedeltjes, hoewel ik ze niet echt storend vind.

Ik ben het met gigage eens dat de 'beste' muziek in dit genre dateert van eind jaren tachtig, begin jaren negentig: ontdaan van die typische jaren-tachtig productie en minder keyboards, maar meer rockgitaar. Sneu dat veel opkomende bands in dit genre rond die tijd al snel werden overvleugeld door de grunge, die vanaf 1992 bon ton werd. Die flanellen overhemdjes hebben heel wat op hun geweten...

Hoewel die 'softere' variant van eerder in de jaren tachtig ook prachtige resultaten kan opleveren, hoor. Het gebruik van sfeervolle keyboards hoeft wat mij betreft niet per se direct een minpunt te zijn. Als de songs maar goed zijn. Ik ken Dan Huff ook nog van de christelijke AOR-band Whiteheart, waar ik ook een paar mooie CD's van heb. Hoewel ook zij hun beste werk in de periode 1990-1993 afleverden (de trits Powerhouse, Tales of wonder en Highlands).

Ik zag dat ik nog niet op dit album gestemd had. Laat ik dan de eerste stem van 2018 uitbrengen: een 4,5!

De opvolger van het prima debuut; Last of the Runways. Hoewel ik al bekend was met de platen van de band is het altijd bij een vluchtige kennismaking gebleken. Echter voor stevige AOR plaatjes ben ik altijd wel te porren, al is het niet in de laatste plaats vanwege de uitstekende zang van Dann Huff. Thunder and Lightning is een uitstekende opener, een fijne groove en uitstekende solo's. Chained is een midtempo song, een gevarieerd stuk en een boeiend Oosters arrangement , daar moet ik bij zeggen dat Huff de zang uit zijn tenen haalt, sterk hoor. Lay It On The Line bevat een heerlijke swingende groove, zo lust ik ze graag hoor, hier kan je mij wakker voor maken. Stay is degelijk, maar kan net niet tippen aan zijn drie voorgangers. Lost In Paradise kan mij niet echt bekoren, ofschoon ik niet vies ben van een ballad hier of daar ligt het glazuur hier wat mij betreft te dik bovenop. Smoulder is nietszeggend. Gelukkig kunnen we weer wat schuren en scheuren met het titelnummer, een vlotte rocker en met enkele goed geplaatste gitaarsolo's is dit wederom een sterke song. I'll Be There is aardig heeft een licht funky karakter hoewel het refrein wat plichtmatig aanvoelt. Save Me Tonight is een beetje zelfde laken het pak maar sleept zich wat te lang voort. Without You doet mij weer een stuk minder, de song voelt wat inspiratieloos aan. Now Until Forever; ronduit slappe hap, een zwakke broeder. Dan komen we bij afsluiter Get Used To It uit, lekker 'groovend', dien ze zo maar op, prima. De heren schieten prima uit de startblokken maar kunnen niet voorkomen dat Time to Burn aardig inkakt naarmate het geheel vordert en dat is jammer. Alsnog een dikke voldoende maar het niveau van de eersteling wordt niet aangetikt.

Redelijk mee eens @ milesdavisjr. Ben vooral liefhebber van het heerlijke gitaargeluid van Dan Huff. Beweegt zich dikwijls in het Christelijke (rock) genre

Hij herarrangeerde en speelde de solo in 1987 op de met toetsen volgeplempte USA hair metal remix van Here I go Again van Whitesnake. Billboard no 1. Dan is je kostje wel gekocht, lijkt me. Vreselijke versie overigens.

Huh, welke versie is dat dan van 1987? Zegt me zo even helemaal niks namelijk...

Staat op greatest hits. En als radio mix op spotify

Oh je bedoeld het nummer Here I go again? Niet het hele album? Dat dacht ik even namelijk. Die mix van Here I go again vind ik overigens te gek! Vond het destijds al gaaf dat er twee totaal verschillende versies van het nummer uitgebracht werden. Kan ook nooit kiezen welke ik het liefste heb.

Ik ben nog niet zo bekend met het werk van Giant, de eerste 2 albums hebben inmiddels een paar luisterbeurten gehad waarbij deze een tikkie beter is dan het debuut album. Hier missen echter wel een paar krakers zoals "it takes two" en "i'll see you in my dreams" die op het 1e album staan.

Redelijk lekkere plaat, niet zo goed als de vorige vind ik zelf. Swingende opener, met een dikke toetsenpartij en een verdomd goed refrein.
Eén van de redenen waarom deze plaat mij minder bevalt is toch om dat hier wel duidelijk wordt dat Dan Huff niet echt een denderende zanger is. Op het debuut viel dat niet zo op, op de 2e komen zijn beperkingen des te meer naar voren. Hij redt zicht redelijk hoor, maar op ten duur gaat hij vrij vermoeiend worden, met name omdat zijn stem vrij dun is en hij zich gaat overschreeuwen. Een andere reden is wat Steelheart ook had op haar 2e plaat, dat de typische commerciële backing vocalen/meerschreeuw-refreinen die de glambands hadden ook zijn intrede deden. Word ik kriegelig van.
Chained is een echte favoriet hier van mij, net als het knallende titelnummer en ook de afsluiter, "Now Until Forever" is een top ballad waar Foreigner ook wel raad mee had geweten. En dan is de koek al een beetje op. Verder zijn er niet heel veel nummers die eruit springen, "Save Me Tonight" kent nog wel een vrij lekker midden- en eindstuk en "Without You" heeft een heerlijk typisch AOR refrein. Het zijn vooral gewoon veel goede degelijke nummers, wat dit dan ook een goede degelijke plaat maakt en niet meer dan dat.

Ja idd een klasse minder dan het debuut. En das jammer.

Nee hoor vind ik niet. Ietsje minder oké maar een klasse gaat me veel te ver.

Ik vind dit album eigenlijk ietsje beter dan het debuut
Zo een ballad als Lost in Paradise is al zeker buitencategorie. En het gitaarwerk dat vlamt erover op dit schitterende schijfje. Ik zet deze cd meer op dan het debuut. Maarja , ieder zijn mening.

Het songmateriaal is gewoon een tandje minder dan hun debuut. Degelijk maar nergens echt vlammend. Maar ik ben zeker fan van de band. In deze periode dan...

Toch maar even een half puntje erbij, het luistert toch wel erg fijn weg!
Vooral Chained gaat vaak even op repeat, wat een heerlijk nummer!
Ik heb het debuut en deze in de auto zitten en moet toch zeggen dat ik deze beter vind.
Nu de 3e (en misschien de 4e) digitaal maar aanschaffen, kijken of dat wat is.

Die zijn zeker de moeite waard. Halen nooit het niveau van de eerste twee maar daarom niet slecht. Op III doet Huff nog mee als ik me niet vergis. Op Promise land hebben ze klasbak Terry Brock zover gekregen om achter de microfoon te kruipen. En dat resulteert naar mijn bescheiden mening in een uiterst genietbaar albun.

Promise land klinkt anders dan de eerste drie, maar is voor mijn gevoel een uitstekende plaat. Met Terry Brock achter de microfoon kan het ook nauwelijks mis gaan natuurlijk. Al zijn de songs op die twee opvolgers niet zo sterk als de eerste twee.

Dit vind ik een wereldplaat die veel beter had moeten scoren dan hij uiteindelijk deed. De singles van Last of the runaways kregen nog wel de nodige airplay, maar van deze plaat heb ik nooit nummers op de radio gehoord. Was destijds niettemin een verplichte aanschaf in het kielzog van het debuut. Hij doet daar ook nauwelijks voor onder, vind ik. Melodic rock met scherpe randjes, plus de gitaarsolo's van Dann Huff en diens stem, die nét dat ruwe randje heeft dat bij dit soort muziek hoort.

Deze klinkt ook net was minder 'geslepen' dan de voorganger. Met andere woorden: de keyboard- en synth-riedeltjes en geluiden ontbreken hier nagenoeg. Dit is meer een echte ruwe diamant, die de band laat horen zoals ze waarschijnlijk ook live klonken.

In 1992 is deze plaat niet tot me doorgedrongen, kende Giant alleen van de single I see you in my dreams. Last of the runaways heb ik later op lp gevonden, III op cd aangeschaft toen een platenzaak failliet ging begin van deze eeuw en Time to burn een jaar of wat terug. Koop dus een keer per decennium een Giant album! Deze is wel mijn favoriet geworden, hoort voor mij in het rijtje Mood Swings (Harem Scarem) en het debuut van Hardline. Iets steviger dan de aor van eerder, randje Van Halen, een topalbum.

Leuke tips Arjan, ga ik gelijk even checken die albums.

Kijk, dat zijn tips waar een ander wat mee kan. Daar noem je inderdaad wel een paar melodic rock-toppers uit begin jaren negentig. Daar hoort deze voor mijn gevoel zeker ook bij. En ik voeg er - om maar wat te noemen - ook graag de eerste twee van Tyketto aan toe.

Het debuut van Tall Stories schiet me ook te binnen. Ook geen misselijk album. En de eerste twee van Talisman natuurlijk! En, en, en.....