Dimmu Borgir - For All Tid (1995)

toen dimmu (volgens mij) nog niet commercieel was, en de teksten waarschijnlijk noorweegs, een stuk anders klonken dan de latere albums.

het heeft wel wat! for all tid is een mooi nummer!

3.5*

Het eerste album van Dimmu, met een heel andere opnametechniek dan de laatsten. Hoewel de latere een goede opnamesound hebben, heeft dit ook wel wat Zeer goede plaat! 4* Minder kan ik er gewoon niet voor geven

Best sfeervol album, maar het geluid is echt slecht en de muziek is soms vrij knullig, met name het gitaarwerk.

Det Nye Riket is een best lachwekkend met het piano riedeltje en die achtelijke voorgedragen tekst http://www.youtube.com/watch?v=YfhDSnJ5Upg.

De ster van dit album (sowieso van oude DB) is toch wel de toetsenist.

Van waar zijn die mannen? Van west-Vlaanderen?

De titel is nochthans West-Vlaams voor "voor altijd".

Echt een goed album, nooit ervan verwacht. Oude Dimmu Borgir is voor mijn gevoel veel beter dan de latere. Gewoon de teksten in het Noors, geniaal gewoon.

Oh ja, in mijn dialect (ik woon in Limburg) lijkt het Noors veel op het dialect. "For all tid" kun je makkelijk bij ons zeggen, dan krijg je "Veur al tied", ongeveer hetzelfde: "voor altijd", maar dat even terzake.

Slordig, matige nummers, amateuristische synths, dunne productie... Ik vind er persoonlijk helemaal niets aan.

Toen For All Tid uitkwam, was Dimmu Borgir wel een noviteit. Ook de bandnaam had voor 1994 iets mysterieus. De duistere burcht, zoals de vrije vertaling van de bandnaam luidt, staat ook afgebeeld op de cover en de eenzame ruiter op de voorgrond prikkelt mijn fantasie wel enigszins.

De black metalgewortelde muziek is vrij doomy van aard en dergelijke triestigheid kwamen we ook niet eerder tegen in het genre.

Er wordt inderdaad nogal wat slordig gemusiceerd en de productie is wat amateuristisch, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de mistroostige sfeer die de nummers omgeven.

Het één en ander neigt nogal eens naar Ved Buens Ende. Ik mag For All Tid nog altijd graag draaien zo nu en dan.
Overigens was het artwork oorspronkelijk in het zwart wit.

Ik vind dit echt een prima debuut van Dimmu Borgir. Het toont zowel de eenvoud van de Black Metal, maar tegelijkertijd in een nieuw fris jasje. Eerlijk gezegd heb ik gezien het huidige scala aan black metal ook best behoefte aan zo'n frisse wind als Dimmu Borgir, die het symfonische van Emperor verder uitwerkt. For All Tid klopt dan ook helemaal. De bandnaam en het artwork zijn inderdaad schitterend. Alle nummers zijn in het Noors gezongen, en dat is een groot pluspunt. En hoewel dat geregeld werd gedaan, is het binnen de echt grote black metal bands enigszins een zeldzaamheid. Nummers als Under Korpens Vinger en Glittertind behoren tot mijn favorieten van deband. Je kan zeggen wat je wil over Dimmu Borgir, maar dit debuut behoort toch echt tot de beste black metal platen. Ik beschouw hem zelf als de beste na Enthrone Darkness, en (houd je vast) Abrahadabra.

Het oorspronkelijke artwork was overigens in zwart wit. Nog gaver, vind ik zelf.

Klopt inderdaad. Ik heb hem zelf gewoon in kleur, maar zwart wit geeft nog extra sfeer aan die duisternis die bij black metal altijd wordt geschapen. Maar de mystieke en niet voor de hand liggende kleuren geven zijn ook schitterend.

Het is een snede uit een illustratie van Gustave Doré. Het komt uit Idylls Of the King een dichtbundel over Koning Arthur.

Heb een correctie ingezonden. Inn I Evighetens Morke stond oorspronkelijk ook niet op het album.

Dit album heb ik misschien wel een tiental keer in mijn handen gehad en steeds was hij te duur of gaf ik voorrang aan een andere cd. Een paar maanden geleden luisterde ik er online al naar en nu is het oordeel er. Ik snap dat sommige fans ermee weglopen. Dimmu Borgir speelt hier nog behoorlijk brakke black metal zoals die medio jaren negentig gangbaar was in Noorwegen. Echt extreem is het niet. For All Tid werkt ook heel goed als dungeon crawl (D&D) muziek. Er zit heel veel doom in, maar ook de keyboards benadrukken dat sfeertje. Opvallend is dat Shagrath alleen de achtergrondzang doet. Ik vind hem als frontman juist een van de troefkaarten. De gitaarriffs zijn soms nog heel behoorlijk, maar vaak genoeg zijn ze samen met de drums en de zang vrij ondermaats. Vooral met de eerste nummers van dit album is het even slikken. Gaandeweg herpakt Dimmu Borgir zich wel wat, maar ik hoor nergens de kwaliteit van hun hoogtijdagen.

Ik was een soort van klaar om een onvoldoende te geven tot Glittertind begon en er vanaf dat punt langzaamaan echte composities tevoorschijn kwamen. Dimmu Borgir klinkt hier nog gammel, met toetsen die bij vlagen geniaal en dan weer belabberd knurftig klinken. De productie is gewoon slecht, zoals bijna alle black metal uit die tijd, en ook de 'zang' is knullig in ieder opzicht. Maar toch... er komt halverwege het album iets los van een kerkersfeer die wel werkt. Sommige gitaarriffs klinken wel echt goed en de bas is voor de grap best goed te horen. Met toetsen die dan 50% van de tijd wel werken en een drummer die nooit heel goed meekomt... het zorgt er voor dat de band hier vooral klinkt als zoekend. Kan echter een stuk erger.