Dimmu Borgir - For All Tid (1995)

Dit album heb ik misschien wel een tiental keer in mijn handen gehad en steeds was hij te duur of gaf ik voorrang aan een andere cd. Een paar maanden geleden luisterde ik er online al naar en nu is het oordeel er. Ik snap dat sommige fans ermee weglopen. Dimmu Borgir speelt hier nog behoorlijk brakke black metal zoals die medio jaren negentig gangbaar was in Noorwegen. Echt extreem is het niet. For All Tid werkt ook heel goed als dungeon crawl (D&D) muziek. Er zit heel veel doom in, maar ook de keyboards benadrukken dat sfeertje. Opvallend is dat Shagrath alleen de achtergrondzang doet. Ik vind hem als frontman juist een van de troefkaarten. De gitaarriffs zijn soms nog heel behoorlijk, maar vaak genoeg zijn ze samen met de drums en de zang vrij ondermaats. Vooral met de eerste nummers van dit album is het even slikken. Gaandeweg herpakt Dimmu Borgir zich wel wat, maar ik hoor nergens de kwaliteit van hun hoogtijdagen.

Ik was een soort van klaar om een onvoldoende te geven tot Glittertind begon en er vanaf dat punt langzaamaan echte composities tevoorschijn kwamen. Dimmu Borgir klinkt hier nog gammel, met toetsen die bij vlagen geniaal en dan weer belabberd knurftig klinken. De productie is gewoon slecht, zoals bijna alle black metal uit die tijd, en ook de 'zang' is knullig in ieder opzicht. Maar toch... er komt halverwege het album iets los van een kerkersfeer die wel werkt. Sommige gitaarriffs klinken wel echt goed en de bas is voor de grap best goed te horen. Met toetsen die dan 50% van de tijd wel werken en een drummer die nooit heel goed meekomt... het zorgt er voor dat de band hier vooral klinkt als zoekend. Kan echter een stuk erger.