Brian Eno & David Byrne - Everything That Happens Will Happen Today (2008)

Een leuke hoes, maar verder haal ik er helemaal niets uit. Een teleurstellend werk, terwijl hun samenwerking 25 jaar eerder een van de meest bijzondere albums heeft opgeleverd die ik ken. Het sprankelt en prikkelt me niet. Ik had het ook liever anders gezien. Na de aanschaf heb ik het album al weer een tijdje terzijde gelegd. Misschien maar eens voor een tweede kans gaan.

Een terechte conclusie. Een loei van een groeier, deze plaat!

behoorlijk saai album eigenlijk.. Alleen Strange Overtones is écht goed.

Gotnogantoe, wat wordt dit album genegeerd! Met afstand het beste dat Byrne de afgelopen tien jaar gepresteerd heeft, eindelijk weer eens een 'liedjesplaat' van Eno...
Veel verder dan vergelijken met het voorgaande werk uit '81 komen we eigenlijk niet. Je zou niet moeten willen dat er een herhalingsoefening had plaatsgevonden. Deze 'nieuwe' komt op mij over alsof de heren na voltooiing verbaasd opmerkten: "We kunnen het nog!"
Bijna elke song op dit album bevestigt dat. Vind ik. Het blijft een kwestie van voorkeur, natuurlijk. Voor wat het waard is VIND ik bijvoorbeeld dat deze release meer aandacht verdient!

@Citizen: ik ben het (nog steeds - zie wat posts hiervoor) met je eens! Een score van 3,59* is echt onvoorstelbaar laag.

Ik begrijp het ook niet. De nummers zijn stuk voor stuk van hoog niveau, met fraaie melodieen, uitstekende arrangementen en dito productie. En Byrne zingt voortreffelijk - mss wel beter dan ooit! Hoort niemand dat dan?

Die gemiddelde score moet toch minimaal 3,8* sterren zijn.

Nou deze week is het er dan eindelijk van gekomen. Maar na twee luisterbeurten erbij eerder bevestigd dan bekeerd. Ik vind het gewoon een saaie plaat. Ik verwacht niet een nieuwe "My Life...", maar hoewel ik fan was van Talking Heads ben ik bij het solo-werk van Byrne afgehaakt (vanwege: te suf) en daar doet me dit meer aan denken dan een samenwerking met Eno of wat van Eno dan ook maar.

Ik hoor oppervlakkige liedjes (die het stuk voor stuk afleggen tegen de liedjes van de combi Cale/Eno om maar wat te noemen), weinig inventiviteit en te weinig Eno. Met 'Poor Boy' als beste nummer denk ik en 'I Feel My Stuff' (daar wel een beetje iets hoekigs - maar track 4 en vooral 5 zijn zo vreselijk onbenullig, dat je dat snel vergeten bent).


Wellicht is dát het probleem. Hoe hoekiger Byrne zingt, hoe beter het is (vergelijk de live-versie van 'Animals' eens met de studio-versie)

Weer een half jaar terzijde leggen en dan misschien nog maar eens proberen. Jammer.

Tja dat was even schrikken toen ik voor het eerst deze plaat luisterde. Je gaat toch vergelijken met het prima "Bush" album. Daar lijkt dit album in de verste berte niet op. Allemaal relatief korte nummers met kop en staart, nee dat had ik niet verwacht. Licht teleurgesteld maar toch wel aangetrokken tot hetgeen wat nu te horen was ging ik de plaat toch vaker draaien en langzaam maar zeer zeker kwam het omslagpunt. En nu? Nu denk ik het dat een fantastisch album is en voor zover te vergelijken wellicht wel beter dat de 1ste van dit beroemde duo.

Erg moeilijk aan te geven welke nummers er bovenuit springen, de ene keer is het Poor Boy welke de beste indruk maakt en de andere keer weer Home. Laat ik het er op houden dat cd 11 nummers als geheel een zeer goede indruk achter laat.

Ik doe eens gek en gooi er een 4,5 tegen aan!

Typische groeiplaat dit. Ook bij mij.

Tja, bij mij is ie wat weggezakt. 'k zal 'em weer eens draaien, maar ik vrees dat ik 'em omlaag ga doen; ik grijp er toch minder snel naar.

Ben overigens wel benieuwd naar het nwe project van David Byrne met Fatboy Slim.

Filipijnse volksmuziek voor gevorderden , daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar.

Jawel, maar het heeft een tijdje geduurd voor het kwartje viel. (Hetzelfde overkwam me met Apple Venus van XTC). Dit is letterlijk een warme thuiskomplaat die erg knap in elkaar is geknutseld.