Brian Eno & David Byrne - Everything That Happens Will Happen Today (2008)

jawadde hier kijk ik naar uit , zeer benieuwd , 2 genieen samen , herinner je ' my life in the bush of ghosts ' nog altijd grote klasse !!!

Hou je van David Byrne? Talking Heads? Ben je je bewust van het genie van Brian Eno, dan is dit wat voor jou. Klasse !

Ik kijk hier ook erg naar uit, maar verwacht dus geen tweede My Life In The Bush of Ghosts, dit hier is een album vol "normale" songs.

de formulering "normaal' moet je, gezien de twee aparte muzikale geniëen wel met een korrel zout nemen; In Oor staat een interview met Eno over deze plaat.
Hier kijk ik toch erg naar uit.

Ik ben nu Strange Overtones aan het luisteren, en dat is toch een behoorlijk toffe popsingle. Sowieso is David Byrne goed op dreef dit jaar, na die erg leuke single samen met Dizzee Rascal.

Die hoes! Net een kinderplaatje! verwacht toch redelijk mooie muziekjes op deze plaat....

De plaat is al een tijd te krijgen via internet, te koop voor 6 euro op een speciale site. Ik heb hem een maand in huis en heb mijn mening bewust een tijdje uitgesteld omdat ik de plaat wilde laten rijpen.

Bij deze 2 mannen denk je in eerste instantie aan hun indrukwekkende 'My life in the Bush of Ghosts' dat destijds werd gemaakt in de periode tussen de toer van 'Fear of Music' en 'Remain in Light'. Met deze plaats zijn ze begonnen toen ze bij elkaar waren om de 25th anniversary edition van 'Ghosts' te compileren.

Beide mannen hebben door hun samenwerking een flinke stempel gedrukt op de popmuziek. Tot op de dag van vandaag.
Eno was daarnaast als geluidsmagier belangrijk voor het geluid van o.a. "The Joshua Tree" van U2.

Het is opvallend dat deze plaat zo weinig media aandacht krijgt. Dat is jammer want al een eerste beluistering maakt duidelijk dat het wederom een juweeltje is. Het duurt even voordat het kwartje helemaal valt. De productietijd van 2 jaar schaven, poetsen en inpassen is er duidelijk aan af te horen. De nummers hebben een erg 'hoge compressie'. Ik kan het niet anders uitdrukken. De CD in een keer beluisteren lukte me in het begin ook niet. Af en toe had ik even wat andere lucht nodig. Na de plaat een paar weken niet gedraaid te hebben heb ik hem deze week weer eens opgezet en hij viel meteen op zijn plek.

Popsongs is de beste kwalificatie die ik kan bedenken. Kop en staart, licht van toon maar zeker geen wegwerp muziek. De muziek doet me erg denken aan de oude platen van de Heads (More Songs en Fear). Maar net iets vrolijker en zonder het maniakale van toen.

Byrne heeft dit keer alleen de teksten geschreven en de leadzang gedaan.
My Big Nurse heeft de volgende strofe:

When the past becomes the now
When the lost becomes the found
When we fall in love with war
When the angel fucks the whore
When the road we travel on
Takes us back where we came from
I'm counting all the possibilities
For dancing on this lazy afternoon

Deze tekst is kenmerkend voor de hele plaat. De wereld observeren, wikken en wegen maar uiteindelijk toch positief duiden.

Eno maakte de muziek. De typische laag op laag sound en de echo's van Daniel Lanois zijn duidelijk te horen. I feel my stuff en vooral Poor Boy zijn afwijkend van het overige materiaal. De laatste zou zelfs van 'My Life' kunnen komen. Het zijn voor mij niet de sterkste songs.
Mijn favorieten: Home, My Big Nurse, Life is Long, Strange overtones en The River.


Muziek is te vinden op:
http://www.everythingthathappens.com/

David Byrne komt dan in Maart 2009 naar o.a. NL (Utrecht) en B (Antwerpen) op tour om van deze album en My Life in the Bush of Ghosts (en ook wat Talking Heads songs) live te spelen.

nummer 2

gaap zeg..

magoed, nog 9 te gaan, niet te snel ordelen

De hoes is echt net een huis uit The Sims...

Je zou dit album makkelijk kunnen afdoen als een gezapig stukje muziek van oude mannen voor oude mannen, maar daarmee doe je het toch tekort. Blijkbaar is er flink wat geschaafd en gesleuteld aan deze plaat, maar toch voelt het als een warm, innemend geheel. Niet te bedacht, precies goed. Alhoewel ik de rustige nummers zeker kan waarderen, is het verbeten I Feel Ruined vooralsnog mijn favoriet. Dat nummer doet me nog het meest denken aan het oude werk van beide heren en ook aan bv. Time en Outside (het album) van Bowie.

Kan het alleen maar eens zijn met herman. David Byrne klinkt heel gedragen, maar aan de andere kant ook enigszins sarcastisch. Juist daarom is het fijn om naar deze plaat te luisteren, het is niet heel pretentieus en straalt eerder plezier uit. Je ziet geen moeilijk kijkende Byrne voor je, maar eentje met een glimlach. Productietechtnisch zit het ook allemaal erg goed in elkaar, en vrijwel alle nummers zijn sterk.
Kandidaat voor mijn eindlijstje!

En herman, welk nummer bedoel je met I Feel Ruined?

I Feel My Stuff moet dat zijn.

Vandaag gekocht - net voor de tweede keer gedraaid. In eerste instantie te veel een "Grown Backwards" gevoel. Tja, misschien is het een groeiplaat... kan me vergissen.

Laten we straks Remain in Light nog eens draaien

Ik denk dat je dit album zeker niet met RiL moet gaan vergelijken (of was dat ook niet de bedoeling?). Onvergelijkbaar nmm. Totaal andere sferen. En RiL is van een zeldzame kwaliteit. Dat niveau heeft Byrne nooit meer gehaald.

Ik heb dit album pas een keer vluchtig beluisterd. Klinkt niet verkeerd. Toch zou er wel eens wat diepgang kunnen ontbreken. Maar laat ik dat nou nog maar niet zeggen.

@CD: Oud-hollands geintje - draai nu cocktail trio - Four Calendar Café.

Het is geen verkeerd album, maar het is niet wat je gehoopt had en wat dat betreft ligt er een parallel met die andere door Eno geproduceerde plaat (waarvan we nu, net als in Harry Potter) niet de naam noemen - uit bezemvrees.

Deze zal/moet groeien - ik ontdekte op het eind één echt goed nummer, van niveau 8,5 - rest veelal tussen 6,5 en 7,5 . Recensie volgt met gepaste Aesthetischer Distanz. Heb 'em preliminair op 3,5.

Ach en RiL: Life, TH Jaap Edenhal - anno lang geleden: onvergetelijk, once in a lifetime!

Ondanks grote bewondering voor, ook de veelzijdigheid, van David Byrne, ben ik hier tot nu toe ook nog niet van ondersteboven.
Maar dat was ik in het begin ook niet van bijvoorbeeld ' Kneeplays' .

Hij groeit en ik vertel binnenkort meer!

Vanaag lag hij opeens voor mijn neus, keertje gedraaid, en het kon mij wel bekoren. Het is alleen geen My life...Kan niet wachten om hem volgende week aan te schaffen en vaker en vooral beter te luisteren.

Tuurllijk geen My Life in , daarom is het ook een Byrne / Eno cd en niet een Eno / Byrne cd (zoals My life .... was) maar dat wil niet zeggen dat Eno minder belangrijk is. Als je het boekje bij de cd leest snap je ook hoe hij gemaakt is. Eno maakte eerst songstructuren waar later Byrne teksten bij heeft verzonnen en later flink aan schaven natuurlijk met zijn 2en,. Ik vond hem de 1e keer tegenvallen maaar heb hem nu paar keer gehoord en ja, idd, hij groeit, 't is een prachtplaat.

Ik had voor dit album nog geen ervaring met de heren. Natuurlijk staat Brian Eno bekend als een grote, en uit interesse in hem dit album 'neergeladen'.

De eerste luisterbeurt zeiden de nummers me niet heel veel, hoewel direct duidelijk werd dat het kwaliteit is. Momenteel voor de tweede keer aan het luisteren, en ik denk dat deze wel in de kast komt, heerlijke muziek!

Muzikaal kloppende mooie nummers, en waar me dit op het eerste gezicht een wat bleek album leek, blijkt dat zeker niet zo te zijn.

Dat gevoel had ik bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt dus ook. Maar niets is minder waar. Dit is een fraaie plaat met sterke songs, mooie arrangementen en een goede productie. Deze heren kunnen het nog! Maar verwacht geen 'My Life'. Dit is heel anders. Echt een liedjes-album. Hier en daar zelfs verraderlijk poppy, maar zonder oppervlakkig te zijn of te doorzichtig.

Het album opent sterk met het gedreven en warme 'Home'. Mooi nummer met subtiele atmosferische toevoegingen van Eno. Na 'My Big Nurse' denk je: het is prachtig, maar met meer van dit wordt het toch een beetje gezapig.

Ook de heren Byrne en Eno lijken zich daarvan bewust geweest te zijn want met 'I Feel My Stuff' komt er een wending in sfeer. Het is een onconventioneel tikkeltje experimenteel nummer. Mijn aandacht is weer volledig bij het album.

Dan komt 'Everything That Happens', voor mij een van de beste tracks van het album. Mooi ingetogen nummer en mooi gezongen door Byrne.

'Life Is Long' en 'The River' hebben een beetje een gospel-achtige inslag, maar dan toch anders. Ook fraai. 'Strange Overtones' is zeer poppy, maar dan wel kwalitatief hoogstaand. En op 'Poor Boy' wordt er zelfs behoorlijk gefunked (Prince zou er jaloers om zijn). Het ingetogen en rustige 'Lighthouse' sluit de wonderschone luistertrip af.

Byrne zingt mooi ingetogen, maar ook gedragen. En Eno levert kwalitatief hoogstaande arrangementen af met subtiele atmosferische effecten, zoals alleen hij dat kan.

Voor mij toch wel een van de betere zo niet beste releases van dit jaar.

4* met groeipotentieel!

Ik keek met veel voorpret uit naar deze cd. Normaal zorgt zoiets voor een behoorlijke lathoogte, qua verwachtingspatroon.

De eerste vraag is dan ook: hoe is ie? Het antwoord daarop luidt: goed, een echte groeiplaat. Zo je verwachten dat het aansluit bij MLITBOG, het uiterst succesvolle project van Eno en Byrne uit '81, dan moet je je verwachting bijstellen. MLITBOG is een eersteklas knaller, funky, veel etnische invloeden - echt 'spicy soulfood'. Deze is wat 'kleiner' qua opzet, ingetogen, meer organisch en qua food duidelijk biologisch-dynamisch te noemen: eerlijk, geen gefrutsel,puur.

Over de totstandkoming van de plaat, het creative proces, is volop gechreven het en der. Muzikaal vind ik 'em meer aansluiten bij "Little Creatures", voor een groot deel en "Speaking in Tongues" en "Growing Backwards" - een kleiner deel.

Songs als "Home", "My Big Nurse", "Everything That Happens" en ook "Life Is Long" ademen dezelfde sfeer als "And She Was", "The Lady Don't Mind" en "The Road to Nowhere".

Byrne zingt bovendien zo duidelijk dat je het tekstboekje niet echt nodig hebt en de ietwat gedragen toon zorgt ervoor dat hijzelf zijn cynisme/sarcasme realitveert. Het is er echter wel, Mr. Psychokiller nr 1, maakt ons duidelijk waar het om gaat.

"I Feel My Stuff" en "Poor Boy" klinken funky en in de trant van MLITBOG; ook "Wanted for Life" heeft een goede groove en zou zo op "Speaking in Tongues" hebben gepast.

Ik heb recensies gelezen waarin dit album 'poppy' werd genoemd, maar daarmee doe je het tekort. In de eindejaarslijst van Oor heb ik de plaat nog niet teruggevonden. Wellicht speelt de relatief late releasedatum daarbij een rol; of wellciht zijn Byrne & Eno niet trendy genoeg (meer); i.t.t. bijv Fleet Foxes (op2), Vampire Weekend (op3), Blood Red Shoes (op 11) Duffy (op 13) en Coldplay (op 23).

Terwijl imo deze plaat de genoemde albums - op een enkele na - verslaat.

Nr 7 strange Overtones is het beste nummer, verder een redelijke plaat

Ik vind de meer ritmische dingen het leukst, dus midnight boom, je hebt gelijk, ik vind Strange Overtones ook het leukste nummer.
Maar dus ook I Feel my Stuff en Poor Boy.
De rest is redelijk, maar van 2 dergelijke artiesten verwacht een mens toch iets meer.
Redelijk album, niets meer.

Toffe plaat. Zang van David Byrne ontwikkeld zich nog steeds verder. De liedjesstructuur is inderdaad behoorlijk Byrne geörienteerd maar aangezien ik sowieso wel gecharmeerd ben van zijn soloplaten vind ik dit niet echt een probleem. Geluids-en arangementsinvloeden van Eno maken het helemaal af.

Haha, dat dacht ik ook meteen!

Het is echt een groei plaat vind ik, na een paar keer beluisteren valt het steeds beter mee. benieuwd hoe dit live gaat klinken, wel heel jammer dat Brian Eno niet mee doet live.

Ik kreeg vandaag dit mailtje:

Hello,
We're in Vancouver today - working our way East towards our NYC shows. After NYC we have a week off and then begin a European tour that takes us through April. It's a beautiful sunny day today - I plan on cycling over to Stanley Park with a stop at Vij's sister restaurant Rangoli for lunch.

Many folks have purchased the Everything That Happens record from us already in some format, and a great number of you have been asking for a vinyl edition of the record. Some may have even been holding off on making a purchase until the vinyl is available. Well, I'm happy to announce that a limited-edition 180g gatefold vinyl edition of the album is available now at everythingthathappens.com . It also comes with immediate high-quality MP3 digital downloads for those who don't yet have that and you can also upgrade to FLAC (which uncompresses as lossless CD quality audio).

So, there it is, back to lovely vinyl, for all you purists and DJs out there. Nice big graphics too - suitable for framing!

David

Dat gebeurt me niet vaak...
Deze plaat gevuld met louter evenwicht, zowel qua songs als design, is de laatste weken met geen mogelijkheid uit mijn CD-speler te krijgen. En dat dit euvel niets met het malfunctioneren van het ladesysteem te maken heeft, mag duidelijk zijn. Dit juweel heeft als geheel op mij de uitwerking van een oplader op een mobieltje. Een probaat middel tegen chagrijnigheid welke werking in de buurt komt van bijvoorbeeld This Is The Sea van The Waterboys; als een verkwikkende douche in het hoofd.
Wat betreft de kwaliteit van de songs en hun ontstaansgeschiedenis is hierboven al genoeg geschreven, daar heb ik weinig aan toe te voegen. Of het zou moeten zijn dat I Feel My Stuff naast Bowie mij ook doet denken aan de zang in het vroege werk van Peter Hammill. Als dit, volgens de makers, gospel mag heten dan ben ik een gelovige.
Ook mijn zoon van 8 is er weg van - er is dus nog hoop!

@Citizen: helemaal met je eens!

Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze plaat maar 3,60* scoort hier op MuMe.