Brian Eno & David Byrne - Everything That Happens Will Happen Today (2008)

Je zou dit album makkelijk kunnen afdoen als een gezapig stukje muziek van oude mannen voor oude mannen, maar daarmee doe je het toch tekort. Blijkbaar is er flink wat geschaafd en gesleuteld aan deze plaat, maar toch voelt het als een warm, innemend geheel. Niet te bedacht, precies goed. Alhoewel ik de rustige nummers zeker kan waarderen, is het verbeten I Feel Ruined vooralsnog mijn favoriet. Dat nummer doet me nog het meest denken aan het oude werk van beide heren en ook aan bv. Time en Outside (het album) van Bowie.

Kan het alleen maar eens zijn met herman. David Byrne klinkt heel gedragen, maar aan de andere kant ook enigszins sarcastisch. Juist daarom is het fijn om naar deze plaat te luisteren, het is niet heel pretentieus en straalt eerder plezier uit. Je ziet geen moeilijk kijkende Byrne voor je, maar eentje met een glimlach. Productietechtnisch zit het ook allemaal erg goed in elkaar, en vrijwel alle nummers zijn sterk.
Kandidaat voor mijn eindlijstje!

En herman, welk nummer bedoel je met I Feel Ruined?

Dat gevoel had ik bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt dus ook. Maar niets is minder waar. Dit is een fraaie plaat met sterke songs, mooie arrangementen en een goede productie. Deze heren kunnen het nog! Maar verwacht geen 'My Life'. Dit is heel anders. Echt een liedjes-album. Hier en daar zelfs verraderlijk poppy, maar zonder oppervlakkig te zijn of te doorzichtig.

Het album opent sterk met het gedreven en warme 'Home'. Mooi nummer met subtiele atmosferische toevoegingen van Eno. Na 'My Big Nurse' denk je: het is prachtig, maar met meer van dit wordt het toch een beetje gezapig.

Ook de heren Byrne en Eno lijken zich daarvan bewust geweest te zijn want met 'I Feel My Stuff' komt er een wending in sfeer. Het is een onconventioneel tikkeltje experimenteel nummer. Mijn aandacht is weer volledig bij het album.

Dan komt 'Everything That Happens', voor mij een van de beste tracks van het album. Mooi ingetogen nummer en mooi gezongen door Byrne.

'Life Is Long' en 'The River' hebben een beetje een gospel-achtige inslag, maar dan toch anders. Ook fraai. 'Strange Overtones' is zeer poppy, maar dan wel kwalitatief hoogstaand. En op 'Poor Boy' wordt er zelfs behoorlijk gefunked (Prince zou er jaloers om zijn). Het ingetogen en rustige 'Lighthouse' sluit de wonderschone luistertrip af.

Byrne zingt mooi ingetogen, maar ook gedragen. En Eno levert kwalitatief hoogstaande arrangementen af met subtiele atmosferische effecten, zoals alleen hij dat kan.

Voor mij toch wel een van de betere zo niet beste releases van dit jaar.

4* met groeipotentieel!

Tja dat was even schrikken toen ik voor het eerst deze plaat luisterde. Je gaat toch vergelijken met het prima "Bush" album. Daar lijkt dit album in de verste berte niet op. Allemaal relatief korte nummers met kop en staart, nee dat had ik niet verwacht. Licht teleurgesteld maar toch wel aangetrokken tot hetgeen wat nu te horen was ging ik de plaat toch vaker draaien en langzaam maar zeer zeker kwam het omslagpunt. En nu? Nu denk ik het dat een fantastisch album is en voor zover te vergelijken wellicht wel beter dat de 1ste van dit beroemde duo.

Erg moeilijk aan te geven welke nummers er bovenuit springen, de ene keer is het Poor Boy welke de beste indruk maakt en de andere keer weer Home. Laat ik het er op houden dat cd 11 nummers als geheel een zeer goede indruk achter laat.

Ik doe eens gek en gooi er een 4,5 tegen aan!