Apollo 100 - Joy (1972)

Het titelnummer komt voor in de films Boogie Nights en 40 Year Old Virgin. Heel erg cult, dit.

Ja, cult is wel een goede omschrijving, ultieme jaren 70 slechte smaak ook, maar toch erg leuk. Bovendien de eerste groep bij wie ik in mijn tienerjaren de klassieker Besame mucho leerde kennen -- zoek dat voor de grap eens op bij YouTube (Apollo 100 Besame mucho moet al genoeg hits opleveren) en geniet van de brug (vanaf 1'08) met die gitaren en die ultieme cheesy synthesizerscheten. Vleesgeworden retro, maar het blijft leuk.
 

Leuke kitschplaat van Tom Parker die pas jaren later zijn kunsten zou bewijzen In het bewerken van klassieke stukken onder de naam New London Chorale met o.a. zangeres Vicky Brown.

Joy klinkt heel leuk en vlot. Ook Classical Wind is aardig.
Andere nummers ken ik van een verzamelaar op het Discofoon-label van warenhuis V&D. Hier niet toegevoegd. En weinigen zullen dat album missen, denk ik.

Best onderhoudende muziek, waar je geen enkele artistieke verwachting bij hoeft te hebben. Tom Parker speelde graag wat met klassieke muziek en dat deed hij best aardig. Het niveau van een groep als Ekseption haalde hij echter nooit. Als we toch moeten vergelijken, denk ik eerder aan James Last.

Een ieder heeft zijn jeugdzonde. Mijn oudste broer hield wel van muziekgroepen die wat met klassiek deden. Vandaar dat Ekseption regelmatig op de draaitafel lag. En op een gegeven moment dus ook Apollo 100 , wel met een mooiere wat spaces achtige hoes, met daarin een robotachtige man in de ruimte. Een hoes in het rood wit, warbij de nummers ook in een wat andere volgorde stonden. Als kind nog vond ik Waldo de Los Rios met zijn hit van Mozart 42 symphonie best wel mooi en dit is natuurlijk daarmee te ver gelijken. Pas later lees ik wie er achter Apolo 100 zat. Deze muziek kan eigenlijk niet, maar als 12 jarige genoot ik ervan en leerde op deze manier toch wat echte klassiekers kennen.
Een aantal jaren zag ik de lp (opnieuw met de rood/witte hoes) weer staan voor minder dan een euro.
Gewacht tot niemand keek en toch maar meegenomen. Afgerekend op een heel rustig moment en afgedraaid toen ik helemaal alleen thuis was. Inderdaad, wat erg en wat een kitsch, maar ook stiekem wat lekker om het weer een keer te beluisteren. En ik keerde weer terug naar mijn kindertijd op de grond met mijn pick up je , toen ieder stuk muziek op zich weer een ontdekking was. Aleen voor de herinnering krijgt dit album een 3. Misschien dat de andere hoes geplaatst kan worden, heb je nog het gevoel een psychedelische, space plaat te hebben.

Even melig als onweerstaanbaar – toen mijn goede vader dit uit mijn jongenskamertje hoorde komen stormde hij naar binnen onder het vertwijfeld uitroepen van "Maar waarom luister je nou niet naar de originelen ?!" En gelijk had ie, maar ja, een drumbeat ging er nou eenmaal wat makkelijker in dan een pauk, en een synthesizer had toen toch wel de voorkeur boven echte violen. ("En op Danse macabre zit toch zeker een echt klavecimbel, pap?") Ik heb er nog altijd plezier in, het klinkt allemaal nog redelijk kwiek en fris (met uitzondering van die gruwelijke sax in Air), Tom Parkers eigen Classical wind is eigenlijk gewoon een geweldige afsluiter, en ik heb met de titels op deze plaat zelfs mijn jeugdige woordenschat uitgebreid ("Aha, dus dát is de muzikale weergave van een libido!").
        Wie geen sentimentele waarde hecht aan vinyl, hoes of compleetheid kan feitelijk net zo goed (zo niet beter) de CD-compilatie Joy – the best of Apollo 100 (Repertoire 2005) aanschaffen, met daarop 10 van de 11 nummers van bovenstaande tracklisting (= minus Jazz pizzicato), 7 van de 10 nummers van de tweede plaat Master pieces (1973), 7 van de 12 nummers van de derde plaat Countdown (1975) en 6 nummers van singles of latere compilaties, in totaal dus 30 nummers met een gulle speelduur van 78 minuten en een lekker geluid. (En als je dán nog geen genoeg van deze edelkitsch hebt weet ik het ook niet meer – na Mendelssohn en Mozart heb je dan ook bewerkingen van Amazing grace, Telstar en Lady Madonna voor je kiezen gehad. En o ja, ook en vooral Besame mucho, dat ik voor het eerst leerde kennen in de versie van Apollo 100 en waar ik al 45 jaar verslaafd aan ben – niet verder vertellen!)