Apollo 100 - Joy (1972)

Even melig als onweerstaanbaar – toen mijn goede vader dit uit mijn jongenskamertje hoorde komen stormde hij naar binnen onder het vertwijfeld uitroepen van "Maar waarom luister je nou niet naar de originelen ?!" En gelijk had ie, maar ja, een drumbeat ging er nou eenmaal wat makkelijker in dan een pauk, en een synthesizer had toen toch wel de voorkeur boven echte violen. ("En op Danse macabre zit toch zeker een echt klavecimbel, pap?") Ik heb er nog altijd plezier in, het klinkt allemaal nog redelijk kwiek en fris (met uitzondering van die gruwelijke sax in Air), Tom Parkers eigen Classical wind is eigenlijk gewoon een geweldige afsluiter, en ik heb met de titels op deze plaat zelfs mijn jeugdige woordenschat uitgebreid ("Aha, dus dát is de muzikale weergave van een libido!").
        Wie geen sentimentele waarde hecht aan vinyl, hoes of compleetheid kan feitelijk net zo goed (zo niet beter) de CD-compilatie Joy – the best of Apollo 100 (Repertoire 2005) aanschaffen, met daarop 10 van de 11 nummers van bovenstaande tracklisting (= minus Jazz pizzicato), 7 van de 10 nummers van de tweede plaat Master pieces (1973), 7 van de 12 nummers van de derde plaat Countdown (1975) en 6 nummers van singles of latere compilaties, in totaal dus 30 nummers met een gulle speelduur van 78 minuten en een lekker geluid. (En als je dán nog geen genoeg van deze edelkitsch hebt weet ik het ook niet meer – na Mendelssohn en Mozart heb je dan ook bewerkingen van Amazing grace, Telstar en Lady Madonna voor je kiezen gehad. En o ja, ook en vooral Besame mucho, dat ik voor het eerst leerde kennen in de versie van Apollo 100 en waar ik al 45 jaar verslaafd aan ben – niet verder vertellen!)