The Streets - Everything Is Borrowed (2008)

Persoonlijk kijk ik erg uit naar dit album, Everything is Borrowed is sinds gisteren te beluisteren op de MySpace van The Streets en wist me evenals The Escapist zeer te raken.

als fan van het eerste uur ben ik hier ook wel erg benieuwd naar. The Escapist klinkt niet slecht (een beetje het Never Went To Church-gevoel) al hoop ik dat niet heel het album vol staat met dat soort nummers. Als hij beter wordt dan The Hardest Way To Make An Easy Living ben ik een tevreden man

The Escapist raakt mij niet.
Zal wel een kwestie van smaak wezen...

zo te horen gaat ie tegen vallen, maar ik wacht af...

ik vind the escapist toch wel een mooi nr

ik lees dat het album hierna het meest donker en duister wordt, en ook meteen het laatste album van de streets zal zijn. daar ben ik dus meer benieuwd naar

Staan weer een paar heerlijke tracks op! maar ook weer een paar die ik (op dit moment) echt niet voel.

het album is iig beter als het vorige vind ik. een aantal tracks zijn wel vreselijk om aan te horen helaas, zoals strongest person i know, daar kom ik echt niet doorheen. i love you more en the way of the dodo vind ik ook redelijk matig. daartegenover staat dat de rest op deze plaat goed tot zeer goed is. en het me al met al dus behoorlijk meevalt. the streets blijkt nog vol muzikale goede en frisse ideeën te zitten, wat deze plaat sowieso al interessant maakt, los van de teksten. zelf vind ik on the flip of the coin op het eerste gehoor wel een catchy toppertje. samen met het sterke on the edge of a cliff en never give in maakt dit dat het middendeel het sterkste op me overkomt.

Valt me na twee keer luisteren toch zeker niet tegen. In ieder geval een constanter album dan de vorige. +3.5

Beter dan de vorige, maar als geheel niet overtuigend - dat was alleen Original Pirate Material (waarop elk nummer de moeite waard was). Niettemin 3,5*

Sweet! Een nieuw album
Even uitcontroleren dan hè

Hier kijk ik naar uit. De clips zijn leuk in elk geval.

Heb het album nu 1 maal beluisterd en vind het totnogtoe het minste van allemaal. Het is constanter dan het vorige, inderdaad, maar dan in negatieve zin. Ik vind het eigenlijk zelfs een beetje saai. De eerste 3 nummers kunnen me zeker boeien en vind ik gewoon goed, de rest..... een stuk minder.
Misschien moet ik het album nog een aantal keer beluisteren, wat beter naar de teksten luisteren en verander ik van mening, nu scoort het voor mij een hele nipte 3*.

Ik heb genoten van deze cd. Vind het accent van de rapper wel erg grappig, maar ook mooi om naar te luisteren. Zijn stem werk wel erg relaxerend. Daarnaast vind ik de producties met name in het eerste deel erg fijn. Het tweede deel wordt het net iets te gewoon en is het wat aan de saaie kant. Ik ken weinig eerder werk van The Streets, maar na dit album ben ik wel van plan om meer werk van hem te checken.

ga verhogen 4 sterren, gewoon lekker album

Na een paar luisterbeurten aardig onder de indruk.

oi oi, een nieuw album, ben benieuwd

Beluister het album -nu pas voor het eerst, en dat als Streetsliefhebber-, en klinkt niet slecht. Vooral The Escapist doet me goed.

Een aantal keren beluisterd nu en het album begint me beter te bevallen. Het enige wat ik mis zijn een aantal up-tempo nummers. Dit album lijkt me "trager" dan zijn voorgangers....

halfje erbij....

net geen 7 uit 10 voor mij - een ok maar geen goed album - had wat meer verwacht maar met deze album gaan The Streets in de rijtje "alweer een Britse guitar band" .. en in 2 of 3 jaar al lang vergeten.

is The Streets een gitaarband geworden ?

haha xD

ja en nee

ik zie wat je bedoeld over de term gitaar band en ik had beter "alweer een Britse band" moeten zetten in plaats van "alweer een Britse guitar band" - en nu gaan natuurlijk anderen zeggen maar het is alleen Mike Skinner, of het is een garage of rap achtige artiest en geen band, bla, bla, bla

ik heb altijd The Streets gezien als een band (net zoals 10 jaar geleden ik Chumbawamba ook zag als een gitaar band) omdat ze live als band en niet als 1 persoon optreden. vandaar ...
en de track Heaven for the Weather doet me ook erg denken aan Chumbawamba!

dus op mijn originele opmeking - ik verwacht dat je hier niet veel meer over hoort in een paar jaar ...

ik hoorde niet zo lang geleden dat Skinners gitarist intussen is overgestapt naar MUSE voor hun live optredens.

"ik hoorde niet zo lang geleden dat Skinners gitarist intussen is overgestapt naar MUSE voor hun live optredens."

Pff Yeah right. Het kklopt dat Muse en Skinner een verband hebben, doormiddel van 1 track:
http://www.youtube.com/watch?v=umn1b8fmEag

De gitarist heeft echter geen bal met Muse te maken en dat gaat ook niet gebeuren, gelukkig.

Ik weet nog niet goed wat ik er van moet denken. Bij de eerste luisterbeurt komt de gedachte teleurstelling eens boven. Langs de andere kant heb ik ook wel meerdere luisterbeurten voor a grand don't come for free nodig gehad. De titelsong werkt al wel, de rest minder.

ik raad iedereen aan dit album een paar keer op te zetten. Ik moet zeggen dat ook ik de eerste keer enigzins teleurgesteld was, maar deze wordt per luisterbeurt beter.

Een beetje jammer dit, heb het nog niet erg goed beluistert maar het lijkt er op dat Skinner een beetje volwassen middenklasse is geworden, dat rauwe, streets, pauper kantje is eraf(in the way of the dodo is de enige uitzondering hierop). Ik ben altijd fan geweest van de rustige gitaarnummers van The Streets maar een heel album hiervan? de instrumentaal gewaagde nummers die tussen de rustige nummers dookwamen waren de reden dat de gitaar/piano nummers een rustpunt waren en daardoor kon ik het album als geheel erg waarderen.

Ik zal wel met plezier luisteren naar dit album maar het lijkt bijna of het orginele niveau van The Streets elk album naar beneden gaat en hij zich steeds meer wil toeleggen op lyrics, waar duidelijk niet het sterkste punt van Mike Skinner ligt, dat ligt in de combinatie.

ben ik de enige die echt super zwaar teleurgesteld is van dit album??

Vind dit echt een geniaal album. Als eerste zijn de teksten weer uitstekend (On the egde off a cliff, The escapist ) Hiernaast de enorme variatie in de beats en de mix van rap/spoken word/zang die Skinner imo perfect uitvoerd

4.5

The Streets is, anders dan de meervoudsvorm van het woord doet vermoeden, geen groep, maar slechts één persoon: de bijna dertigjarige Mike Skinner. Hij ziet eruit als een gewone Engelse jongen en ook zijn stem is niet speciaal. De muziek van Mike is echter alles behalve doorsnee: de Brit heeft een grote lading originaliteit in de hiphopwereld gepompt met zijn album Original Pirate Material uit 2002. De grote mengelmoes van stijlen maakte zijn geluid op dit album apart. Zo gebruikte hij bijvoorbeeld opgewekte pianomelodieën, maar ook breakbeats, waardoor de muziek toch wat van grime weg had. The Streets weet zich ook te onderscheiden door zijn Britse taalgebruik. Woorden als “mate”of “geezers” zijn een leuke afwisseling van de Amerikaanse slang die de rapscène overheersen.
Daarnaast is de flow van Mike op zijn zachtst uitgedrukt opmerkelijk te noemen: hij rapt op een rustige wijze en ook langzaam, daardoor lijkt hij bijna te praten in plaats van te rappen..Dit zou men als een minpunt kunnen interpreteren, maar niets is minder waar. Door spoken-word heeft The Streets een eigen geluid weten te creëren en op de inhoud is niets aan te merken. Zijn muziek is dan ook heel goed ontvangen in Engeland. Mike Skinner wordt weleens de Britse Eminem genoemd door zijn succes als blanke rapper. Daarmee is de vergelijking tussen beide heren dan ook gedaan, want voor de rest lijken ze op geen enkele wijze op elkaar.

Everything Is Borrowed is in veel opzichten anders dan zijn haar drie voorlopers. The Streets lijkt van grime op hiphop te zijn overgestapt en maakt bijna geen gebruik meer van breakbeats. Ook qua inhoud is hij veranderd. Waar hij vroeger over bijvoorbeeld de effecten van drugs praatte zijn de teksten op Everything is Borrowed filosofisch en serieus. Onderwerpen als religie komen veelvuldig voor en zelfs het einde van de mensheid wordt niet onbesproken gelaten (The Way Of The Dodo).

Qua muziek is er op Everything is Borrowed voor ieder wat wils: aan de ene kant staat de gospelachtige track Heaven For The Weather en aan de andere kant het jazzy On The Edge Of A Cliff. Deze muzikale diversiteit is nog knapper wanneer men weet dat The Streets zijn eigen muziek produceert. Ondanks het brede aanbod aan instrumenten, dat uiteenloopt van een gewone piano tot een elektrische gitaar en meer, klinkt het nooit misplaatst: de verschillende geluiden weten maar al te goed samen te werken naar een mooi geheel.

De titeltrack Everything Is Borrowed is een schoolvoorbeeld van Mike Skinners filosofische kant. Als een echte stoïcijn rapt hij hier over zijn ware bezittingen en volgens hem behoren de materiële zaken daar niet toe. Hij zingt in het refrein: “I came to this world with nothing and I leave with nothing but love//Everything else is just borrowed.” Hiermee wil hij zeggen dat de mens van de dingen om zich heen moeten genieten en dat materiële dingen als geleend moeten worden gezien. Orgelgeluiden geven de beat hier iets plechtigs.

The Streets zingt niet alleen in het refrein van de eerste track, alhoewel hij duidelijk geen zanger is. Zijn pogingen tot zingen zouden een Idols-jury dan ook genoeg munitie kunnen geven om een blooper-dvd mee te vullen. Zijn gezang is dus allesbehalve goed te noemen, maar toch wordt het nooit vervelend om naar te luisteren. Door de volle overgave waarmee Mike zingt, heeft zijn stem iets eerlijks en oprechts en voegt het gezang veel warmte toe aan de meestal kille Britse hiphop.

Relaties en de complicaties die erbij komen kijken worden besproken in het wat droevige I Love You More (Than You Like Me). The Streets legt uit hoe moeilijk het is iemand lief te hebben als de gevoelens niet wederzijds zijn. Hij weet de inhoud van de track muzikaal prachtig te onderstrepen met een productie die bestaat uit een prachtige melodie van fluit en piano, plus een vrouwenstem die de beelden van een regenachtige zondag weten op te wekken. Hij sluit de track uiteindelijk af met een blues pianosolo en weet daarmee een welkome rust te scheppen.

Als Everything Is Borrowed in de cd-speler gaat, horen we een en al Mike Skinner met zijn onmiskenbare stijl. The Streets valt niet echt in een hokje te plaatsen: hij klinkt immers alleen zoals zichzelf. De rapper klinkt volwassen in zijn teksten en qua muziek laat hij maar weer eens zijn diversiteit zien. Het Britse druipt af van de plaat door het accent en het Britse vocabulaire en daar moet men nou eenmaal van houden. Dit geldt ook voor de manier van rappen van Mike. Door het feit dat hij eigenlijk praat op de tracks zou hij saai kunnen klinken voor de een maar voor een ander zou het als een pluspunt kunnen worden gezien omdat het een manier is om zich te onderscheiden. Helaas ontsnapt The Streets niet aan de vloek die rust op iedere muzikant met een uitzonderlijk debuutalbum. Everything Is Borrowed is een heerlijke plaat, maar de luisteraar zal zich er niet van kunnen weerhouden het te gaan vergelijken met het ijzersterke Original Pirate Material. Uiteindelijk moeten de luisteraars van The Streets accepteren dat zulk bijzonder werk niet te reproduceren valt en dat niveau bijna niet te halen is. Gelukkig probeert Mike Skinner dat ook niet waardoor de plaat op zichzelf kan staan. De originaliteit en de typische Streets sound maken van Everything Is Borrowed een heerlijke plaat.

hiphopleeft.nl