Dimmu Borgir - Enthrone Darkness Triumphant (1997)

Gewoon een goede plaat en GEEN Verkwanseling van het genre, dimmu laat gewoon zien wat je met Black Metal allemaal kan doen. Want ze zijn niet gewoon Black Metal maar Symphonic Black Metal, dus een sub genre en dat kan je (vindt ik) niet zo goed vergelijken met bands zo als darkthrone en marduk want die maken raw Black Metal zonder Symphonic stukken.
Naar mijn mening dus gewoon een goede plaat
4.5*

"Hier ging het mis", lees je dan op de eerste pagina. Ik moet er een beetje om lachen, want je moet toch wel een heel erge purist zijn als je de krakkemikkige black van de eerste twee platen echt beter vindt.

Vanaf hier wordt Dimmu Borgir wel echt de moeite waard. De Noren mochten tekenen bij Nuclear Blast, wat zonder twijfel voor een veel groter opnamebudget zorgde. Verder wat personele wijzigingen waarbij ik het doorschuiven van Shagrath naar de leadzang wel echt de beste vind.

Dimmu Borgir transformeert hier naar symfonische black metal. Amper zestien maanden na Stormblast heeft de band geleerd hoe je echte nummers moet schrijven en hoe je een matige toetsenist effectief in kan zetten. Ook is hier veel meer afwisseling qua dynamiek en wordt het gas regelmatig teruggenomen. Nu was Dimmu Borgir op eerder werk toch al zelden een snelle band. Mourning Palace, Spellbound en In Death's Embrace zijn ondanks wat schoonheidsfoutjes terechte klassiekers. Raabjorn Speiler Draugheimens Skodde klinkt echt duizend keer beter dan de versie op het debuut. Er worden grote stappen gemaakt met Enthrone Darkness Triumphant. Zo groot dat je de band eigenlijk niet meer herkent. Toch wordt mijn euforie getemperd door het feit dat de tweede helft van de plaat teveel materiaal bevat dat te weinig indruk maakt. Het effect is dan wel weg. Ik snap ook niet waarom een prima nummer als A Succubus In Rapture plots afgekapt wordt.

Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Stormblast
3. For All Tid

Ik kan ook nog steeds wel genieten over de 'toen werd Dimmu Borgir commercieel'-gedachtes, want ik herinner me toentertijd op metalfan.nl ook de discussies nog wel over hoe niet trve ende kvlt Dimmu Borgir en Cradle Of Filth werden gevonden ten opzichte van de duizenden ongetalenteerde stofzuigerbands. Enthrone Darkness Triumphant is in ieder geval meer mijn ding: echte composities, betere productie, veel betere zang en melodieen die compleet werken. Is het geniaal? Nog niet, er ontbreekt nog wel iets (hint: ICS Vortex op zang) om het echt compleet briljant te maken, maar die Edvard Griegeaanse toetsenpartijen en mooie gitaarsolo's in combinatie met Shagrath's duivelse keelklanken, zorgen wel voor een gebalanceerde en spectaculaire plaat.

Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Stormblast
3. For All Tid