Nebulo - ãvutmã (2008)

Voor mij het zoveelste, druilerige, té analoog klinkende met zwakke ambient overladen electronic uitwerpsel.

Het lukt mij niet een mooi nummer terug te vinden op deze plaat. In het beste geval reutelt het wat voort op de achtergrond, in het slechte geval krijg je ongelofelijk jankmuziek ala Limbes / Coton-poudre voorgeschoteld.

Echt enorm jammer, want Kolia vond ik prachtig. Wat mij betreft de zoveelste electronic act die meegesleurd wordt in de analoge jankambient hype, met het trieste resultaat als gevolg. Teveel kakafonie van foeilelijke klanken en melodieën.

2.5* zijn nog best hoog.

Hmm, op dit plaatje kruist Nebulo de degens met artiesten zoals Fennesz (ben ik niet zo'n fan van). Het risico dat de plaat daardoor al meteen laat blijken is dat van de gebakken lucht die vervaarlijk op je afkomt zo nu en dan.. met klokkespelen omhulde analoge oosterse rietkragen strijden om voorrang met wat beter uitgesponnen creatiever werk uit de peecee.
Laat ik voorop stellen dat dit allerminst slecht is en sommige stukken me erg bevallen, met name de tweede en derde track zijn van erg hoog niveau. Hier lost Nebulo zijn belofte wel in. Meer nog dan op het beetje stuurloze en fragmentarische debuut. De man laat hier tenminste meer eigen karakter zien en er zit ook meer mysterieuze spanning om de nummers heen. Maar wat onderhond terecht aangeeft (wordt het steeds meer met hem eens wat betreft idm..), er zit iets teveel zeurderige ambient en disfunctionele drap door de plaat heen geweven. Ongetwijfeld in de hoop om een onverwachte snaar te raken bij de luisteraar. Het slaat echter nogal eens de plank mis in dreinerigheid. Met name bij de track die onderhond ook al noemde, maar ook van de daaropvolgende track heb ik geen hoge pet op, en staan me bij herbeluistering eerder meer tegen. Kennelijk heeft dit soort geflutter en getweeter zijn fans, te zien aan de buitensporige bewondering voor gebakken lucht van de chefkoks van het eerste uur, zoals Murcof en anderen.
Ik heb net iets meer respect voor afgeronde en coherente tracks met een zekere climax en impact, noem het een mate van opbouw (en afbouw). Maar gelukkig redden de eerdergenoemde tracks, tesamen met nog een handvol prima tracks en de lange afsluiter (die uiteindelijk toch nog heel mooi eindigt) deze plaat van een bedenkelijk cijfer. Ik ga hem eens op mijn ipod zetten en kijken hoe vaak ik dit nu opzet. Voor nu nog een voorzichtige 3,5*, al vind ik hem wel beter dan het debuut dat van mij hetzelfde cijfer krijgt. Hier zit beslist meer rek in!