Jimmy Page & Robert Plant - Walking into Clarksdale (1998)

Walking Into Clarksdale is het enige studioalbum van de heren die voorheen bij Led Zeppelin zo bepalend waren geweest. Dus het ligt voor de hand dat je zou kunnen denken dat dit werkstuk de oude roemruchte tijden zouden terugbrengen. Niets is minder waar, alhoewel de gitaarpartijen van Page uit duizenden herkenbaar is, is het eigenlijk een echte soloproject van beide kanten en das best knap.
Het is wel een heel grillig album wat sterke composities bevat maar dus ook ´niet om aan te horen´ stukken....jaja je hoort het goed.... Upon A Golden Horse en afsluiter Sons Of Freedom zijn vreselijke missers waarbij zeker niet Robert Plant vrijuit gaat....... Ik vind m sowieso niet op zn sterkst ditmaal.
Daartegenover staan ook prachtige composities als When The World Was Young, Blue Train en Please Read The Letter (het nummer wat jaren later met Allison Kraus in een nog mooiere versie een prijs won). Daarnaast herinnerd Most High nog het meest aan hun No Quarter Project door de oriëntaalse invloeden. Het kent daardoor een heerlijke vibe en is misschien wel hun beste nummer op deze plaat.
Tenslotte is er toch 1 nummer wat de oude tijden doet herleven, Burning Up is lekker hard waarbij Plant opmerkelijk genoeg redelijk ingetogen blijft zingen.
Dankzij de 5 sterke tracks haalt het album net 3.5 sterren want voor de rest zijn de nummers matig en met 2 echte flaters van jewelste....

Zwakke plaat dit, tamelijk ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd klinkt het allemaal, met weinig aansprekend songmateriaal. De hierboven reeds aangehaalde plaat Coverdale/Page is lichtjaren beter!