Jimmy Page & Robert Plant - Walking into Clarksdale (1998)

Nog nooit van dit album gehoort.
Is dit gewoon een studio album van de 2 ex-Led Zeppelin meesters met nieuw materiaal?

Hallo Rokol, nog nooit van gehoorD?

Het is inderdaad een album van Page & Plant met uitsluitend (toen) nieuw werk! Heb dat destijds in mijn radioprorgramma nog zwaar geplugd. Dit album was het logisch gevolg op de eerder samenwerking op "No Quarter" waar Plant & Page vooral Led Zeppelin klassiekers nieuw leven inbliezen.

WALKING INTO CLARKSDALE is een zeer goede rockplaat, waar Plant hoog uithaallt als vanouds en Page de gitaren goed laat gieren, toch klinkt de plaat niet per se Led Zeppelin, maar beider heren's stijl is wel te herknnen. De hele band die op de plaat speelt klinkt heel erg goed, en de nummers zijn stuk voor stuk erg sterk.

Spijtig dat het liveoptreden van deze tour mij zo tegenviel, toen in Gent.Page haalde toen pijnlijk vaak de hoge noten niet, en Page's gitaarspel klonk ook niet al te zuiver...

Maar de plaat is echt een aanrader als je van stevige melodieuze droge rock houdt!!!!

Ik houd wel van stevige melodieuze droge rock.
Ik nu ook wel in een Led Zeppelin periode dus dit zal dan ook wel verplichte kost zijn.

Gent zeg je, daar bestaat een opname van die in mijn bezit is.Inderdaad niet een super optreden.
Heb de beide heren die week in oberhausen zien optreden waar ze wel in vorm waren

veel meer oosterse invloeden + echte goede plaat na al die jaren...

Goh.. ben al blij te horen dat ze het niet de hele tour zo slecht gedaan hebben blijkbaar.. dus in Gent hadden ze wellicht een off day... wel jammer voor ons natuurlijk ;-(

Rond het uitkomen van deze cd hoorde ik een keer dat Page en Plant vast bij elkaar waren gekomen voor het geld. Maar zou je met dollartekens in je ogen zo'n goed album kunnen maken? Dat ze samen nog altijd een ijzersterk team zijn laten ze horen op Walking into Clarksdale. Ze zijn versterkt met een buitengewoon goede drummer en bassist. Het resultaat is een uur vol sterke pop/rock nummers. De sound is warm en organisch. Steve Albini ( o.a. Nirvana, P.J. Harvey, Pixies ) heeft aan de knoppen zitten draaien. De muziek ligt niet in het verlengde van Led Zeppelin met zijn soms intense bluesrock. Het duo wilde vooruit en dat is gelukt.
Aan "Most High" met zijn exotische klanken moest ik lang wennen maar groeide uit tot een van mijn favorieten van de plaat. Als ik echt ga zeuren kom ik misschien op twee nummers die ietsje minder zijn dan de rest. Zelfs dan kom ik nog met gemak op vier sterren.

Na No Quarter deze maar eens uitproberen!!

Ik ben altijd wat terughoudend geweest tegenover deze cd. No Quarter vond ik voor het grootste gedeelte niet echt geslaagd, en als het met Zeppelin werk al niet goed gaat, hoe moet nieuwe werk dan wel niet zijn dacht ik...

Nu toch beluisterd, en ik moet dit als Led Zeppelin die-hard toch snel eens aanschaffen. Hoewel de muziek geen Zeppelin rip-off is ontkom je logischerwijs niet aan raakvlakken. Page is nu eenmaal Page, en met Plant's stem daarbij klinkt het al snel als Led Zeppelin, wat ze ook doen.

Dat is juist de kracht van dit album. Nieuw en geïnspireerd werk, maar toch klinkt het vertrouwd. Beiden zijn hier in goede vorm, beter dan ze met Led Zeppelin waren vanaf Presence. Elk nummer is eigenlijk raak. Voor Jimmy Page de bevestiging dat hij niet zonder Robert Plant kan.

Alleen waarom geen belletje naar John Paul Jones en Jason Bonham?

Dit was toch een waardige comeback geweest? Hadden ze als bonus ook nog eens 10 keer meer verdient aan dit album, al is het Robert Plant daar nooit om te doen geweest.

jason bonham was ten tijde van deze release al niet meer onder de levenden. ik denk dat bellen dan een beetje lastig wordt. meespelen is zelfs nog lastiger.

Jason is de zoon van John hè.

oeps dan wordt het al een heel stuk makkelijker ja.

Droog, ja.

Productie : Steve Albini.

John en Jason: worden hier vader en zoon niet door elkaar gehaald?

inderdaad maar dat had stijn ook al door

Wel grappig om Please read the letter nu eens in de originele versie te horen, al vind ik de versie met Alison Krauss toch wel stukken beter. Als geheel is dit toch net even wat minder dan No Quarter, maar toch zeker niet onaardig.

Er wordt hier niets anders dan de waarheid gesproken, alleen durf ik zelfs het maximum aantal sterren aan dit album te geven.

Nieuw en geïnspireerd werk inderdaad waarbij ik altijd in mijn gedachten heb dat het klinkt zoals Led zeppelin anno 1998 zou hebben kunnen klinken maar waarbij aan de andere kant de inbreng van het solowerk van Robert Plant niet zomaar terzijde kon worden geschoven.

Robert Plant heeft dit gewoon nog eens willen doen, hij stond er volledig achter, maar heeft het zeker niet willen laten uitgroeien tot een Led zeppelin reünie.

Er is natuurlijk rond die tijd nog een album verschenen met Plant en Page, No Quarter. Maar Walking into Clarksdale is in mijn optiek de beste. Heel erg goed, geweldig eigenlijk. Robert Plant koos later toch weer voor zijn eigen weg (overigens ook zéér verdienstelijk, Dreamland is nog beter dan Walking into Clarksdale).

Het aantal albums dat Led zeppelin heeft verkocht grenst aan het onwaarschijnlijke. De liefhebbers er van kunnen eigenlijk niet om Walking into Clarksdale heen.

No Quarter heb ik inmiddels ook erg leren waarderen, maar ik grijp toch eerder naar deze. Toevallig heb ik 'm afgelopen week weer een paar keer gedraaid. Ik sta nog volledig achter mijn eerdere bericht, en wil het graag nog eens onderstrepen.

Toch best een onderschat album. 41 stemmen voor een soort van verkapt Led Zeppelin album, hoe is het mogelijk?

Waar is iedereen, vraag je je dan af inderdaad.

Ik denk dan altijd, zullen de kopers van alle Led zeppelin albums geen zin meer hebben om hier aan te beginnen, hoe zit dat? Je blijft toch op z''n minst je leven lang trouw en je helden volgen?

Geweldig album, niks meer, niks minder.

Naar mijn idee hebben veel mensen geen weet van deze cd. Net als ik trouwens. Ik was ongeveer 2 jaar geleden wat op het internet aan het klooien en geheel toevallig kwam ik walking into clarksdale tegen. Ik herinner me dat ik stom verbaast was. Ik had werkelijk geen enkele weet dat deze cd bestond. Net als mijn vrienden trouwens. Mijn 2e reactie was dat ik dacht dat het niet geweldig zou zijn. Puur omdat walking nogal onbekend was en volgens mij nog altijd is. Uiteindelijk toch maar gekocht. En natuurlijk geen seconde spijt van gekregen.

En mijn vermoeden werd ook nog eens redelijk bevestigd want het eerste nummer doet mij niet bijster veel. Het is niet slecht maar echt spetteren doet het niet. Maar bij when the world was young komt de klasse als een boei die een meter of 10 onderwater getrokken is en dan plots word losgelaten boven drijven ha. Wat een lekker nummer een van de betere vind ik. En dit niveau word gemakkelijk doorgetrokken in upon a golden horse. Dat me redelijk aan the good old zep laat denken. In feite laat het album daar in zijn geheel aan denken maar dat is uiteraard logisch. Een eind jaren 90 zep zoals de musician al schreef. Met een flinke vleug plant solo erin gebouwd. Met blue train zijn mijn twijfels geheel verdwenen. Met mooi typisch guitaar spel van page prachtig nummer. Wat ook opvalt is de vrij sobere opzet van de nummers bijna enkel guitaar, bass, drum en zang. Drummer michael lee ex the cult, thin lizzy is trouwens 24 nov 2008 overleden aan een epilepthische aanval las ik net. Maar nummer naar nummer is gewoon van hoge kwaliteit. Er word lekker stevig gerockt. En af en toe komt er een mooie (mystieke) ballad om de hoek kijken. Alleen de laatste 2 vind ik ietswat minder. En dat john paul jones geen belletje gekregen heeft stijn_slayer? Dat zal wel aan het feit liggen dat bassist charlie jones de schoonzoon is van robert plant he he.

Dit is gewoon een pracht album klaar!!!!

Ik kan me nog wel herinneren dat deze CD toentertijd behoorlijk slecht werd ontvangen in de schrijvende pers, door de mensen die er zogenaamd verstand van hebben. Vreemd genoeg kreeg de plaat bijna of geen radio play, waardoor de CD geruisloos kwam en ging. Als de plaat succesvoller was geweest was het misschien het begin van een nieuwe samenwerking, maar nu bleef het bij één CD met nieuw werk. Zelf heb ik de CD ook nog nooit gehoord. Toch maar eens doen.

Kom op he devel-hunt wel er effe naar gaan luisteren. Daar ga je geen spijt van krijgen. waar blijft bikkel2 trouwens. Kent bikkel deze wel?

Ik moet bekennen dat ik dit album niet trek. Heb 'm jarenlang in huis gehad en 'm vele kansen gegeven. Helaas....ik kon er geen vat op krijgen. Ik hoor echt wel dat hier klasbakken aan het werk zijn. Het is de stijl die me tegen begint te staan denk ik. Na een paar nummers ben ik de aandacht helemaal kwijt en gaat het het ene oor in en het andere weer uit zonder dat ik er erg in heb. No quarter vind ik aardig en draai ik nog af en toe. Deze heb ik inmiddels verkocht...

Mooie plaat.

Opener pakt gelijk goed uit met een sterke akoestische groove.

Is wel een klein knallertje, Shining in the Light.

Over het algemeen een rustige plaat dit die meer doet denken aan het solowerk van Robert dan Zeppelin.

Als sferisch een woord was dat iets met muziek te maken had dan zou dit album het wel eens kunnen zijn.

Op elk solo album van Robert Plant is wel een pareltje te vinden zoals Big Log, Heaven Knows of I Believe maar dit album met Jimmy Page is een behoorlijke tegenvaller. Ik kom nauwelijks door het album heen. 2 dagen geduurd voordat ik alle nummers eindelijk had beluisterd, wat een saaiheid en matige productie ook nog eens.

Vind het ook geen mooi album, heb Walking into Clarksdale in 2001 gekocht en herhaaldelijk gedraaid, om op slechts een handvol nummers uit te komen die echt in smaak vallen. Shining in the Light vind ik meteen de beste; geeft me wat een Houses of the Holy-gevoel. Voor de rest is raakvlak met Led Zeppelin ver te zoeken, wat de bedoeling ook niet hoeft te zijn. Aanschaf was vooral om Jimmy Page te volgen na die tijd, wat niet zo moeilijk is gezien het weinige werk dat hij sinds het ontbinden van Led Zeppelin heeft uitgebracht. Nee, het meeste van het songmateriaal weet me op deze samenwerking met Robert Plant niet te bekoren. Zo vraag ik me bij Upon a Golden Horse het nut van dat strijkorkest af, lijken sommige songs stil te staan of klinken, in geval van de afsluiter, te experimenteel. Please Read the Letter, Most High en Burning Up kan ik dan weer meer waarderen, maar voor wat magie van weleer kan ik beter No Quarter weer eens opzetten.

Walking Into Clarksdale is het enige studioalbum van de heren die voorheen bij Led Zeppelin zo bepalend waren geweest. Dus het ligt voor de hand dat je zou kunnen denken dat dit werkstuk de oude roemruchte tijden zouden terugbrengen. Niets is minder waar, alhoewel de gitaarpartijen van Page uit duizenden herkenbaar is, is het eigenlijk een echte soloproject van beide kanten en das best knap.
Het is wel een heel grillig album wat sterke composities bevat maar dus ook ´niet om aan te horen´ stukken....jaja je hoort het goed.... Upon A Golden Horse en afsluiter Sons Of Freedom zijn vreselijke missers waarbij zeker niet Robert Plant vrijuit gaat....... Ik vind m sowieso niet op zn sterkst ditmaal.
Daartegenover staan ook prachtige composities als When The World Was Young, Blue Train en Please Read The Letter (het nummer wat jaren later met Allison Kraus in een nog mooiere versie een prijs won). Daarnaast herinnerd Most High nog het meest aan hun No Quarter Project door de oriëntaalse invloeden. Het kent daardoor een heerlijke vibe en is misschien wel hun beste nummer op deze plaat.
Tenslotte is er toch 1 nummer wat de oude tijden doet herleven, Burning Up is lekker hard waarbij Plant opmerkelijk genoeg redelijk ingetogen blijft zingen.
Dankzij de 5 sterke tracks haalt het album net 3.5 sterren want voor de rest zijn de nummers matig en met 2 echte flaters van jewelste....

Prachtalbum. Een gedreven band (naar verluidt elk nummer in één take opgenomen, behoudens enkele overdubs) en Page & Plant die doen wat ze doen, zijn wie ze zijn, niets anders zouden kunnen dan dit.
De opname van Steve Albini is geweldig.
Stel je voor dat je nooit van Led Zeppelin hebt gehoord, ga het niet vergelijken, en je hoort prachtige dingen. Ondergewaardeerd plaatje dit.

Robert Plant heeft altijd een aversie gehad tegen David Coverdale, omdat ie hem een kloon van zichzelf vond, maar nu hoor ik opnamen van Plant en Page uit 1995 (The Bradley Centre) waar ze het Coverdale/Page nummer Shake My Tree brengen. Verrassing!