menu

Epica - The Phantom Agony (2003)

mijn stem
3,85 (98)
98 stemmen

Nederland
Metal
Label: Transmission

  1. Adyta "The Neverending Embrace" (1:27)
  2. Sensorium (4:48)
  3. Cry for the Moon "The Embrace That Smothers - Part IV" (6:44)
  4. Feint (4:19)
  5. Illusive Consensus (5:00)
  6. Façade of Reality "The Embrace That Smothers - Part V" (8:12)
  7. Run for a Fall (6:32)
  8. Seif Al Din "The Embrace That Smothers - Part VI" (5:47)
  9. The Phantom Agony (8:59)
  10. Veniality * (4:37)
  11. The Phantom Agony [Single Version] * (4:33)
  12. Triumph of Defeat * (3:54)
  13. Adyta [Previously Unreleased Orchestral Version] * (1:28)
  14. Sensorium [Previously Unreleased Orchestral Version] * (4:53)
  15. Cry for the Moon [Previously Unreleased Orchestral Version] * (6:40)
  16. Feint [Previously Unreleased Orchestral Version] * (4:18)
  17. Illusive Consensus [Previously Unreleased Orchestral Version] * (5:02)
  18. Basic Instinct [Previously Unreleased Orchestral Track] * (4:07)
  19. Run for a Fall [Previously Unreleased Orchestral Version] * (6:26)
  20. The Phantom Agony [Previously Unreleased Orchestral Version] * (9:00)
  21. Veniality [Orchestral Version] * (4:35)
  22. Feint [Piano Version] * (4:53)
  23. Cry for the Moon [Single Version] * (3:30)
  24. Run for a Fall [Single Version] * (4:29)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 51:48 (2:04:13)
zoeken in:
5,0
Het debuut album The Phantom Agony van Epica mist alles behalve grijpende momenten. Dit album blinkt uit. Het is een van de betere albums van Epica en doet in mijn ogen dan ook niet onder voor Design Your Universe.

Het begint met een prachtige intro dat op een fijne manier opbouwt naar het sterke Sensorium. Daarna krijgen we direct het hoogtepunt van het album; Cry For The Moon. Het is voor mij overigens ook het favoriete nummer van Epica. Een magistraal nummer met een heerlijk opbouwend begin, sterke symfonische klanken, een goed koor, een top refrein en sterke teksten. Cry For The Moon staat voor mij voor het Epica repertoire. Prachtig.

Verder bevat dit album met The Phantom Agony nog zo'n magistraal nummer. Geweldig. Wederom een rustig opbouwend begin, goede symfonische klanken, een goed koor en bijzondere teksten. Epica ten voeten uit. Ook kan ik overigens genieten van het originele Seif Al Din. De grunts zijn gruwelijk, de stem van de pratende Simone Simons is zo lief en het gaat helemaal los na een aantal minuten. Top!

Nee, The Phantom Agony is voor mij topwerk van de bovenste plank!

avatar van Gert P
4,0
Hij is alweer een poosje uit als een nieuwe re-release met 2 cd's en goed geluid.
Een aanrader die nieuwe release.

avatar van Edwynn
The Phantom Agony is toch mijn favoriete Epicaschijf. Qua productie wellicht iets minder professioneel dan de latere releases maar toch heel behoorlijk op band gezet dacht ik zo. Het is een album vol geweldige ideeën die het female fronted gothgenre wegduwen uit de soms wat benauwende kaders. Het album bulkt van de fraaie melodieën gegoten in rijke arrangementen. De door Orff geïnspireerde koorgezangen duiken te pas en te onpas op en juist die dramatische toon daarvan werkt zo goed in een metalconcept.

Tekstueel wordt vaak teruggegrepen op de Embrace That Smothers-kronieken. Dat verraadt dat Epica een regelrecht vervolg is op After Forever's tweede album Decipher. Muzikaal borduurt Epica daar zeker op voort maar is tegelijkertijd veel vlotter en minder doomy. De koers die After Forever ging varen ervoer ik als verfrissend, maar Mark Jansen liet hier al snel horen hoe je én trouw aan je roots kunt zijn én je muziek toch een niveautje verder te duwen.

Frontvrouw en blikvanger Simone Simons blijft nog wel lekker vaak in de klassieke modus hangen. Soms zijn de schakelingen tussen klassiek en 'gewoon' wat stroefjes maar op latere albums merk je daar helemaal niets meer van. Zulke dingen storen mij verder niet. Het enthousiasme en de pakkende songs zijn overtuigend genoeg.

avatar van RuudC
3,5
Vandaag een tweedehands exemplaar gekocht voor een paar euro, omdat mijn beste maat het op zijn wishlist heeft staan. Ik kon het niet laten om de plaat zelf nog even te draaien, want het inmiddels grote Epica stond toen al ongelooflijk veel in de spotlights. In ieder jeugdhonk hebben ze wel gespeeld en daar plukken ze al een tijdje de vruchten van. Het werd ook aardig wat gedraaid op muziekzenders en ik geloof dat ik toen een jaar of 16-17 was. The Phantom Menace is dus vooral een stukje nostalgie voor ondergetekende. Ik heb ze wel eens een paar keer zien optreden, regelmatig naar de muziek geluisterd en als ik goed zoek op mijn harde schijf, dan vind ik ook vast wel wat foto's terug met Mark, Simone en mezelf. Ik ben de band daarna vrij snel uit het oog verloren.

En nu hoor ik het allemaal weer terug en mis ik stiekem dit soort bombastische muziek wel. Het valt wel op dat het geluid behoorlijk kut is. Vroeger had ik daar geen oog (oor) voor, maar nu valt het direct op wat voor matte bedoening het is. De muziek is best catchy, al heeft het nogal een bakvissengehalte. Ik geloof dat Epica een stuk volwassener geworden is. Neemt niet weg dat The Phantom Agony een prettig gebalanceerde plaat is. Marks grunts zijn schattig. Dat beauty (vrouwenzang) and the beast (grunts) effect heb ik lang niet meer gehoord.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:47 uur

geplaatst: vandaag om 04:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.