Haggard - Eppur Si Muove (2004)

Deze was deze week mijn keuze in het forumtopic "Metal album van de week" (zie hier)
Volgens mij het best geslaagde album van Haggard, en een absolute aanrader als kennismaking met hun muziek. Gun het album wel enkele aandachtige luisterbeurten om alle (soms op het eerste gehoor wat vreemde) combinaties van instrumentatie, stemmen en melodien op hun juiste waarde in je op te nemen.

Met dank aan collega Cabeza Borradora voor deze uiterst originele inzending, is dit nu een kruisbestuiving tussen klassiek (barok, middeleeuwse muziek) en tamelijk brute metal (death metal met grunten) of een mislukt experiment? Ik vind het tamelijk genietbaar en ik ga kort uitleggen waarom: er is wisselwerking tussen de twee uitersten, er is originaliteit en veel variatie. Er zijn grunts te horen, zang van bevallige dames, strijkorkesten, blaasinstrumenten, brute metal en dan weer … rust. Ik kan op tijd en stond wel een streepje klassieke muziek verdragen, in mijn stamkroeg speelt de waard niets anders.
Alleszins een album die een aantal hoofden heeft doen draaien, zie mijn bericht hierboven. Soms heb ik vragen bij het geluid van deze plaat, soms tamelijk dof ofwel ligt dit aan mijn geleend exemplaar. Leukste nummers vind ik: All'inizio è la Morte, Per Aspera ad Astra en het titelnummer. Nu ik nadenk, wat zou een samenwerking tussen Therion en Apocalyptica opleveren? Deze gaat nog regelmatig zijn beurtjes draaien en ik ga de rest ook een opzoeken.

Ik kan wel een heel betoog gaan houden over het hoe en wat van deze muziek, maar dat doe ik al veel te veel, en Haggard is een nogal veelzijdige band dus ik beperk me nu gewoon door te zeggen dat het gewoon mijn ding niet is en dat ik het, net als Kronos, niet altijd als een geslaagde combinatie ervaar en er uit mezelf niet naar zou luisteren.