Dr. Dooom - Dr. Dooom 2 (2008)

“First think you gonna do as a journalist//Is compare this to the first Dr Dooom, fuck you.” Oppassen geblazen dus, want anders roep ik het onheil over mezelf af: Keith vindt me, snijdt me open, gooit gas in mijn gezicht, ramt met een hamer mijn neus eraf en steekt mijn haar in de fik. En voor ik het vergeet: er komt ook nog een figuurzaag aan te pas. Dit en meer vertelt hij, overigens op een volkomen ontspannen toon, op Mopped Up, een nummer dat zo op Dr. Dooom’s eerste album First Come, First Served had kunnen staan.

Daarmee houdt de vergelijking tussen de twee Dr. Dooom-albums op. Op Dr Dooom 2 gaat Kool Keith rustig verder waar hij gebleven is, maar toch is het album veel meer dan een eenvoudige herhalingsoefening van eerder behaald succes. Daarvoor is Keiths personage veel te gestoord en onvoorspelbaar, en heeft vaste producer KutMasta Kurt, die evenals op het debuut (toen samen met Keith) alle producties voor zijn rekening neemt.

De sublieme wisselwerking die de twee succes bracht bij onder meer Sex Style (1997), Diesel Truckers (2004) en het eerste Dr. Dooom-project (1999) blijkt anno 2008 nog steeds te werken. Kurt doet waar hij zin in heeft, wat neerkomt op het veelvuldig gebruiken van vette pianotonen en zwaar aangezette strijkers, gemengd met prominente drums, diepe bassen en vage synthesizers.

Kortom, het gebruikelijke recept, maar Kurt kan wat elke topproducer kan: met gewone ingrediënten iets bijzonders bereiden. Een track als God of Rap toont dat eens te meer aan. De strijkers en drums leggen hier een bijzonder overtuigende basis voor Keiths lyrics, die in het teken staan van ouderwetse zelfverheerlijking. Hij is de god van de hiphop en hij brengt het genre weer tot leven – daar komt het zo ongeveer op neer. Dat klinkt tamelijk afgezaagd, maar toch is het de moeite waard, zo wordt al duidelijk bij de openingsregel: “I’m the best at this, all y’all do is talk about cars//What you got on you wrist.. Gueststars, who you got on your list.” Zijn flow klinkt alsof hij praat, de gebruikelijke rijmschema’s worden volledig vermeden (het laatste woord uit de eerste zin is tegen verwachting in het enige woord dat níet rijmt op de rest van de rijmwoorden), - en toch klinkt het allemaal als gegoten. Keith rapt zo vast op zijn eigen manier en tempo, dat het nooit voorspelbaar is om welk woord of om welk zinsdeel het precies draait. En als dat eenmaal duidelijk wordt en hij het rapt, dan klinkt het meteen alsof het niet anders kan.

Naast zijn eigen verdiensten in de hiphopwereld wordt er nog aandacht besteed aan Dr. Octagon (RIP Dr. Octagon), de reden voor Dr. Dooom’s terugkeer: Dooom vermoordde Octagon, maar afgelopen jaar verscheen plotseling The Return Of Dr. Octagon, een album waar Keith niks mee te maken wilde hebben maar waarop zijn vocalen opvallend genoeg wel werden gebruikt. Tot onvrede van Keith, uiteraard. “No wack remixes or duplicated copy’s” luidt dan ook het refrein van RIP Dr. Octagon, dat een buitenaards aanvoelende dikke baslaag met bliepjes erdoorheen als beat heeft.

Ook gaat er zoals verwacht de nodige aandacht uit naar het vrouwelijk schoon, het opensnijden van lichamen, en plastische chirurgie in het algemeen. Deze onderwerpen worden kriskras door elkaar behandeld, net zoals Kurt nogal willekeurig afwisselt tussen verschillende type beats. Er zit geen lijn in het album, de trackvolgorde heeft meer met willekeur dan met het concept te maken, maar toch vliegt Dr. Dooom 2 nergens uit de bocht. Keith en Kurt zijn simpelweg te geniaal om het te verpesten. Kurt levert stuk voor stuk innovatieve en overtuigende producties, en Keiths raps getuigen niet alleen van een perverse fantasie, maar ook van een gevoel voor humor en een vernieuwingsdrift die weinigen is gegeven.

Dr. Dooom 2 doet dus precies waar fans van het oude Kool Keith-werk op hadden gehoopt: het brengt Keith terug bij het oude Dr. Dooom-geluid zonder dat hij concreet in de herhaling valt. Vergeet de mislukte Ultramagnetic MC’s-reünie, en de paar mindere projecten de afgelopen jaren: dit album bewijst namelijk dat Kurt en Keith samen een ijzersterk duo zijn. Zet ze gewoon een paar jaar naast elkaar en er rolt gegarandeerd een sterk album uit, na een paar vruchteloze jaren wordt dat met Dr. Dooom 2 eens te meer duidelijk. Geen enkel probleem als Dr. Octagon nogmaals een terugkeer maakt, want op Dr. Dooom 3 zit elke Kool Keith-fan inmiddels alweer likkebaardend te wachten.

Bron: Hiphopleeft

En check hier het interview dat ik met hem had naar aanleiding van dit album.