Sigur Rós - Ba Ba Ti Ki Di Do (2004)

Het eerste nummer vind ik erg mooi. Het tweede kan er nog behoorlijk mee door, maar het laatste vind ik echt afschuwelijk. Jammer trouwens dat Jónsi hier werkelijk nergens zingt. Niet dat dat altijd moet, maar hier had het zeker een meerwaarde geweest op bepaalde momenten.

Een van de mooiste nummers...

Sowieso staat dit EP'tje wel op 3 in mijn toplijst van Sigur Ros-releases (na ( ) en de Ny Battery 12").

Ik deel je mening volledig over de andere twee platen, ( ) is zelfs mijn absolute nummer één. Maar dit doet me nu echt eens niets hé...

het is niet te meten met een van de reguliere albums. maar het heeft tog iets bijzonders!

Jammer dat er nergens in gezongen wordt.
Di Do vind totaal niks toevoegen aan het repertoire van Sigur Rós en dus totaal overbodig.

Verwachtingen niet te hoog na het checken van de score op musicmeter en dan komt Ba Ba. Dit is toch wel een heel mooi nummer vind ik. Had mss mooier kunnen zijn indien er in gezongen werd, maar goed, dit is zeker een aangename song.
Ti Ki sleept naar mijn mening wat te lang aan en is bij vlagen inderdaad gewoon speeldoosmuziek. Bij vlagen zeker te versmaden, maar soms echt wel niet de moeite, dus dat is al een onvoldoende.
Di Do dan, welja, eerste malen min of meer afgrijselijk. Dan kwam er die ene keer dat ik helemaal begon weg te dromen bij het 'ba ba ti ki di do'-stuk, echt wel goed, dacht ik toen... tot het laatste stuk er weer door kwam en ik wel heel abrupt terug naar de realiteit werd gerukt. En dit bedoel ik niet op een positieve manier eigenlijk.

Jammer, ik begrijp het nut niet echt van dit werk van Sigur Ros. Het krijgt nog een 2,5, maar meer zit er (voorlopig) echt niet in.

Een EP die je haast in een soort van trance brengt. Sneeuwvlokken vallen naar beneden en je zit voor je te kijken. Sigur Ros doet toch ook niet veel verkeerd.

Lekker EP'tje, maar ik hou toch liever van de reguliere albums. Niettegenstaande dat dit perfect kan meedingen met de reguliere albums.

Dit vind ik dus echt helemaal niks. Het eerste nummer gaat nog wel, maar de rest trek ik niet. Bij Ti Ki denk ik de hele tijd dat ik met mijn computer aan het inbellen ben om op internet te geraken en bij Di Do denk ik aan de neuzelige experimenteerdrift van John en Yoko.

Interessantdoenerij.

Zeker een fijne EP; het openingsnummer is gewoon goed en is heel fijn opgebouwd (en had nog wel wat langer mogen duren). Ook het tweede nummer is gewoon goed, ik hou wel van die muziekdoosjes-muziek, echter worden in het derde nummer teveel vage geluiden (voornamelijk die stem, onbegrijpelijk) verwerkt waardoor ik dat nummer niet helemaal geslaagd kan noemen. Zonde, want de achtergrondmuziek op die track is ook gewoon goed. Jammer dus dat laatstgenoemd nummer niet zo goed is als de eerste twee tracks, maar toch is dit plaatje zeker wel een 3,5* waard.

Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom ik eerder zei dat ik liever naar de reguliere albums luister. Deze EP mag misschien wat aan de korte kant zijn, ik geniet evenveel van deze twintig minuten als van de zestig minuten durende grote broertjes. Nu is het laatste nummer ietwat aan de matige kant, dat zorgt er eigenlijk niet voor dat ik minder kan genieten. Integendeel zelfs. Los zal het misschien een ander verhaal zijn, maar dat doet er eigenlijk niet zo toe.

Ti Ki lijkt in het begin echt saai, maar uiteindelijk wel een wondermooi nummer. Ik hou van alle 'gezichten' (Von / AB-() / Ba Ba / ...) van Sigur Rós, elk op een andere manier. Sowieso magie verzekerd. De afsluiter doet me denken aan een mix tussen Clint Manssell, Robert Wyatt en nog iets anders waar ik op dit moment niet op kan komen.

Post-rock met speeldoosklanken. Niet bijzonder interessant en een tikkeltje pretentieus. Nee, dit is niet Sigur Rós in beste doene.

Eerste twee tracks vind ik maar mwa. Niet echt bijzonder. Laatste track daarentegen is heerlijk.

In de intieme sferen van mijn luisterkamer heb ik onlangs de gelegenheid gehad om mij te verdiepen in het EP 'Ba Ba Ti Ki Di Do' van Sigur Rós, een IJslandse band die bekend staat om hun etherische klanken en het vermogen om luisteraars mee te voeren naar een andere dimensie. Uitgebracht in 2004, markeert dit werk een experimentele fase van de groep, waarin ze de grenzen van hun muzikale expressie verkennen met behulp van minimalistische composities en een unieke benadering van geluid. Dit werk is lastig te categoriseren binnen de bekende reeks postrockalbums van de band. Op Rate Your Music wordt het als een ambient album geclassificeerd, maar deze typering schiet tekort. Het is geen pure ambient; het flirt eerder met elementen van artpop.

De EP bestaat uit drie tracks die samen een onlosmakelijke eenheid vormen, een trilogie van geluiden die zowel betoverend als ongrijpbaar zijn. Het openingsnummer, 'Ba Ba', zet meteen de toon met zijn delicate pianomelodieën die worden gecombineerd met elektronische klanken en het subtiele gebruik van stemmen die meer als instrumenten dan als dragers van tekst fungeren. Hoewel het sporen van postrock vertoont, breekt het toch met de traditionele grenzen van het genre

Vervolgens neemt 'Ti Ki' het stokje over en introduceert een meer ritmische, bijna speelse interactie tussen verschillende percussieve elementen. Hier wordt duidelijk hoe Sigur Rós speelt met de structuur van muziek; elke noot en elk ritme voelt aan als een bewuste keuze om de luisteraar iets nieuws te laten ervaren. 'Ti Ki' ontbeert wellicht de opwinding die sommigen zouden verwachten, maar het biedt een diepe rustgevendheid die bijdraagt aan een meditatieve luisterervaring

De afsluiter, 'Di Do', is het meest raadselachtig. Aanvankelijk doet het denken aan het zoemen van een bromvlieg, en ontwikkelt zich tot een geluid dat tinnitus zou kunnen opwekken. Het is een complexe en ietwat ontwrichtende afsluiting van de EP.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl