Sigur Rós - Ba Ba Ti Ki Di Do (2004)

Ik vind dit toch wel een heel aardige EP moet ik zeggen. Een tussendoortje, en ik vind niet dat je dit moet vergelijken met de reguliere albums van Sigur Ros. Een tussendoortje, een experiment, zo zie ik het. Niks mis mee.

Ba Ba vind ik erg interessant omdat het grootschalig klinkt. Er wordt geen gitaarmuur opgetrokken, maar een gordijn van belletjes en pingeltjes en fringeltjes. Als fonkelende sterretjes in een inktzwarte sterrenhemel, dat uitstrekt zover je maar kunt kijken.

Ti Ki is heel fijn om bij weg te dommelen, slaapmuziek als je even geen speeldoosje bij de hand hebt. (Ik moet toegeven, ik ben er zo een die vind, dat als Sigur Ros speeldoosjes-geluidjes gaat gebruiken/manipuleren, dat wel iets aparts heeft...) Onsamenhangend, zonder iets van een melodie, totdat de piano er in komt. Subtiel en niet oppervlakkig. De achtergrondgeluidjes hebben ook iets verknipts (hmm, dat zou je letterlijk en figuurlijk kunnen nemen lijkt me). Al die 'loops' en achteruit afgespeelde frutseltjes zouden niet misstaan in een gekkenhuis waar de muren heel zacht waren.

Maar dan krijg je Di Do, en als Sigur Ros liefhebber moet ik met enige vorm van tegenzin stellen dat dit gewoon een misser is. Is dit noise? Het lijkt er verdomd veel op. Die stem, die vreselijke geluiden vanaf 3:18... Ik weet dat er een markt bestaat voor mensen die graag naar muziek luisteren die je trommelvlieze pijnigen met onaangename geluiden, maar dit is echt niet aan mij besteed. Het zou het beste zijn geweest als Jonsi weer zijn elektrische gitaar en strijkstok uit de kast had getrokken of iets anders waar ik lichtelijk opgewonden over raak als Sigur Ros het doet.

Ik weet niet zo goed wat voor beoordeling ik ervoor moet geven. Drie sterren is echt te weinig omdat de eerste twee nummers me wel aangrijpen. Vier sterren is dan weer iets teveel voor een EP als deze. Dus ik denk dat het een logische keuze is als ik het bij een 3,5 laat

In de intieme sferen van mijn luisterkamer heb ik onlangs de gelegenheid gehad om mij te verdiepen in het EP 'Ba Ba Ti Ki Di Do' van Sigur Rós, een IJslandse band die bekend staat om hun etherische klanken en het vermogen om luisteraars mee te voeren naar een andere dimensie. Uitgebracht in 2004, markeert dit werk een experimentele fase van de groep, waarin ze de grenzen van hun muzikale expressie verkennen met behulp van minimalistische composities en een unieke benadering van geluid. Dit werk is lastig te categoriseren binnen de bekende reeks postrockalbums van de band. Op Rate Your Music wordt het als een ambient album geclassificeerd, maar deze typering schiet tekort. Het is geen pure ambient; het flirt eerder met elementen van artpop.

De EP bestaat uit drie tracks die samen een onlosmakelijke eenheid vormen, een trilogie van geluiden die zowel betoverend als ongrijpbaar zijn. Het openingsnummer, 'Ba Ba', zet meteen de toon met zijn delicate pianomelodieën die worden gecombineerd met elektronische klanken en het subtiele gebruik van stemmen die meer als instrumenten dan als dragers van tekst fungeren. Hoewel het sporen van postrock vertoont, breekt het toch met de traditionele grenzen van het genre

Vervolgens neemt 'Ti Ki' het stokje over en introduceert een meer ritmische, bijna speelse interactie tussen verschillende percussieve elementen. Hier wordt duidelijk hoe Sigur Rós speelt met de structuur van muziek; elke noot en elk ritme voelt aan als een bewuste keuze om de luisteraar iets nieuws te laten ervaren. 'Ti Ki' ontbeert wellicht de opwinding die sommigen zouden verwachten, maar het biedt een diepe rustgevendheid die bijdraagt aan een meditatieve luisterervaring

De afsluiter, 'Di Do', is het meest raadselachtig. Aanvankelijk doet het denken aan het zoemen van een bromvlieg, en ontwikkelt zich tot een geluid dat tinnitus zou kunnen opwekken. Het is een complexe en ietwat ontwrichtende afsluiting van de EP.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl